Ortalion – tkanina z włókna poliamid-6 (znanego jako nylon-6) wykorzystywana do szycia odzieży wierzchniej: kurtek i płaszczy, a także używana do celów dekoracyjnych. Jest nieprzepuszczalna oraz chroni przed wiatrem i zimnem. Nazwa jest znakiem towarowym używanym na terenie Włoch przez niemiecką firmę .
Płaszcze ortalionowe
W latach 60. XX wieku modne stały się, szyte z tej syntetycznej tkaniny, płaszcze o sportowym kroju bez podszewki. Były praktyczne dzięki możliwości złożenia w niewielką kostkę. Nieprzemakalne i nieprzepuszczające powietrza, na ogół w kolorze granatowym i szarym (rzadziej zielonym i brązowym). W ówczesnej Polsce były znamieniem elegancji i symbolem zachodniego luksusu. Początkowo sprowadzano je prywatnie (i przemycano) z Włoch, później były masowo produkowane przez krajowe fabryki, przez co zamieniły się w rodzaj uniformu Polaków lat sześćdziesiątychMałgorzata Szubert: Leksykon rzeczy minionych i przemijających. Warszawa: Wydawnictwo Muza, 2004, s. 183; Anna Sieradzka: Tysiąc lat ubiorów w Polsce. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2003, s. 299.. W 1968 r. ocieplane płaszcze z ortalionu oficjalnie wprowadzono do umundurowania ludowego Wojska PolskiegoMała encyklopedia wojskowa. Tom 2. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1970, s. 356..
Miarą popularności tego płaszcza było wykorzystanie go jako tematu filmu Ortalionowy dziadek (w reż. Juliana Dziedziny) z 1968 roku. W sztuce współczesnej utrwalony został w rzeźbie łódzkiej fontanny ulicznej pod nazwą Kochankowie z ulicy Kamiennej, poświęconej Agnieszce Osieckiej (2004).
Zobacz też poliamidy
Przypisy
Kategoria:Tkaniny Kategoria:Życie codzienne w PRL