Zielony konserwatyzm – prawicowy nurt ruchu ekologicznego.

Historia Wczesny ruch ochrony przyrody wyrastał z reakcji na rozwój przemysłu, dewastującego zarówno środowisko naturalne jak tradycyjne stosunki społeczne, i na ogół miał charakter politycznie konserwatywnyLuc Ferry, Nowy ład ekologiczny. Drzewo, zwierzę i człowiek, Warszawa 1995, s. 95. Do pionierów tego ruchu należał Ernst Moritz Arndt, który w 1815 r. opublikował artykuł pt. „O trosce i opiece nad lasami”. W 1853 r. Wilhelm Heinrich Riehl, uczeń Arndta, opublikował pracę „Pole i las”, skierowaną przeciw industrializmowi i urbanizacjiJarosław Tomasiewicz, Od romantycznej reakcji do totalitarnej modernizacji. Z dziejów reakcyjnego ekologizmu, „Zeszyty Humanistyczne Politechniki Wrocławskiej” nr 1 (2001). Na przełomie XIX i XX w. w Niemczech rozwinął się ruch Lebensreform, który łączył wątki ekologiczne (m.in. rolnictwo organiczne, wegetarianizm, naturyzm) z volkizmem, nacjonalizmem i antysemityzmemTomasz Gabiś, Konserwatywna Rewolucja. „Fronda” nr 8Raymond H. Dominick, The Environmental Movement in Germany: Prophets and Pioneers, 1871-1971, Bloomington 1992, s. 85-90; odnogami tego nurtu byli WandervogelGeorge L. Mosse: Kryzys ideologii niemieckiej. Rodowód intelektualny Trzeciej Rzeszy. Warszawa 1972, s. 225-248 i ArtamaniKarol Fiedor, Antypolskie organizacje w Niemczech 1918-1933, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1973, s. 167-168. Ruch ten został w dużej mierze wchłonięty przez nazizmRaymond H. Dominick, The Environmental Movement in Germany: Prophets and Pioneers, 1871-1971, Bloomington 1992, s. 87, 94, 113Luc Ferry, Nowy ład ekologiczny. Drzewo, zwierzę i człowiek, Warszawa 1995, s. s. 94, 98, w którym eksponentem tendencji ekologicznych był zarówno minister rolnictwa Richard Walther DarréRaymond H. Dominick, The Environmental Movement in Germany: Prophets and Pioneers, 1871-1971, Bloomington 1992, s. 95Anna Bramwell, Blood and soil Richard: Walther Darré and Hitler's 'Green Party' Year, Kensal Press 1985 jak filozof Martin HeideggerVictor Farias, Heidegger i narodowy socjalizm, Warszawa 1997, s. 203, zob. też 127-128. W Polsce pionierem ochrony środowiska był Jan Gwalbert Pawlikowski, politycznie związany z Narodową DemokracjąR. Łętocha, Z Polską zrośnięty. W stulecie „Kultury i natury”, „Nowy Obywatel” 2013 nr 9. Obecnie idee zielonego konserwatyzmu propaguje w swojej działalności dziennikarskiej i publicystycznej Jakub Wiech.

Współczesność Po II wojnie światowej zielona polityka została zdominowana przez zwolenników lewicy, jednak odrodził się również nurt łączący ochronę przyrody z zachowaniem tradycyjnych wartości.

Zapoczątkował go Herbert Gruhl - były deputowany CDU do Bundestagu, który w 1975 r. opublikował książkę „Plądrowana planeta” (Ein Planet wird geplündert), będącą pierwszym manifestem ruchu ekologicznego. W 1978 r. Gruhl założył Grüne Aktion Zukunft. Innym ugrupowaniem tego nurtu była Grüne Liste Schleswig-Holstein. 1979-1980 GAZ, GLSH i nacjonalistyczna Aktionsgemeinschaft Unabhängiger Deutscher uczestniczyły w założeniu niemieckiej Partii Zielonych a Gruhl, Werner Vogel i przywódca AUD August Haußleiter znaleźli się w kierownictwie tej partii. Już w marcu 1980 r. usunięto jednak Gruhla ze stanowiska przewodniczącego partii, a w czerwcu około jednej trzeciej członków opuszcza Partię Zielonych by stworzyć Ökologisch–Demokratische Partei pod kierownictwem Gruhla i Baldura Springmana. W 1990 r. Gruhl wystąpił z ÖDP i wraz ze swoim Arbeitkreis fur Ökologische Grundsatzfragen przyłączył się do bardziej prawicowej organizacji Unabhängige Ökologen DeutschlandsJarosław Tomasiewicz, Zgniłozieloni. Pouczająca historia Federalnej Partii Die Grünen, „Zielone Brygady” nr 1 (1992).

Ugrupowania zielonych konserwatystów w innych krajach: Państwo Partia Austria Brazylia Cypr Kinima Ikologon – Sinergasia Politon Francja Niezależny Ruch Ekologiczny Pokolenie Ekologii Le Mouvement de la ruralité Grecja Japonia Nowa Partia Sakigake Litwa Litewski Związek Rolników i Zielonych Łotwa Łotewska Partia Zielonych Meksyk Portugalia Partia Ziemi USA Włochy

Odrębny od zielonego konserwatyzmu nurt stanowi ekofaszyzm, łączący ochronę przyrody z nacjonalizmem, którego reprezentantem była np. Zielona Partia Węgier ().

Przypisy

Kategoria:Zielona polityka Kategoria:Konserwatyzm