HMS Liberty – brytyjski trałowiec z okresu II wojny światowej, jedna ze 110 zbudowanych jednostek typu Algerine. Okręt został zwodowany 22 sierpnia 1944 roku w stoczni Harland and Wolff w Belfaście, a do służby w Royal Navy wszedł 18 stycznia 1945 roku z numerem burtowym J391. W końcu lat 40. trałowiec sprzedano Belgii, a do służby w Belgijskiej Marynarce Wojennej wszedł pod nazwą „Adrien de Gerlache” (M900) w listopadzie 1949 roku. Jednostka została wycofana ze służby w 1969 roku i złomowana w roku następnym.

Projekt i budowa HMS „Liberty” był jedną ze 110 zbudowanych jednostek typu Algerine, znacznie większych od budowanych na początku wojny okrętów typu Bangor. Nowy typ stanowił powrót do budowy pełnomorskich trałowców wielkości przedwojennego typu Halcyon, zdolnych nie tylko do wykonywania zdań trałowych, lecz także do walki z okrętami podwodnymi i eskortowania konwojów. Cena za uniwersalność okazała się jednak wysoka, gdyż koszt budowy trałowca typu Algerine był dwukrotnie większy niż korwety typu Flower.

HMS „Liberty” zbudowany został w stoczni Harland and Wolff w Belfaście. Stępkę okrętu położono 27 listopada 1943 roku, został zwodowany 22 sierpnia 1944 roku, a ukończono go 18 stycznia 1945 roku.

Dane taktyczno-techniczne Okręt był oceanicznym trałowcem, przeznaczonym także do zadań eskortowych i zwalczania okrętów podwodnych. Długość całkowita wynosiła 68,6 metra, szerokość 10,8 metra i zanurzenie maksymalne 3,2 metra (3,58 metra ze śrubami). Wyporność standardowa wynosiła pomiędzy 940 a 1040 ton, zaś pełna 1225–1335 ton. Okręt napędzany był przez dwa zestawy turbin parowych z przekładniami o łącznej mocy 2000 KM, do których parę dostarczały dwa trójwalczakowe kotły Admiralicji. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 16,5 węzła. Okręt zabierał maksymalnie zapas 235 ton mazutu, co zapewniało zasięg wynoszący 6000 Mm przy prędkości 12 węzłów.

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z pojedynczego działa uniwersalnego kal. 102 mm (4 cale) QF HA Mark V L/45 umieszczonego na dziobie. Uzbrojenie przeciwlotnicze składało się z czterech pojedynczych działek Bofors kal. 40 mm L/56 Mark III. Broń ZOP stanowiły cztery miotacze i dwie zrzutnie bomb głębinowych (z łącznym zapasem do 92 bg). W celu zwalczania min okręt przenosił trały. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radar oraz sonar.

Załoga okrętu liczyła od 85 do 138 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba thumb|left|Okręt w służbie belgijskiej jako „Adrien de Gerlache”. Okręt wszedł do służby w Royal Navy w styczniu 1945 roku, otrzymując numer taktyczny J391. Pod koniec lat 40. trałowiec sprzedano Belgii (wraz z bliźniaczymi jednostkami „HMS Cadmus”, „HMS Fancy”, „HMS Ready”, „HMS Rosario” oraz „HMS Spanker”) i 29 listopada 1949 roku przyjęto go do służby w Belgijskiej Marynarce Wojennej pod nazwą „Adrien de Gerlache” (numer taktyczny M900). Załoga okrętu w tym okresie liczyła 101 osób. Jednostka oprócz zadań trałowych pełniła też funkcję patrolowca. W 1959 roku trałowiec stał się okrętem zaopatrzeniowym, otrzymując numer taktyczny A954 (jego uzbrojenie ograniczono do dwóch działek kal. 40 mm). Okręt został wycofany ze służby w 1969 roku, a w 1970 roku rozpoczęło się w Brugii jego złomowanie (nadbudówkę pozostawiono w celach treningowych).

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Belgijskie trałowce typu Algerine Kategoria:Brytyjskie okręty z okresu II wojny światowej Kategoria:Brytyjskie trałowce typu Algerine Kategoria:Okręty zaopatrzeniowe Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Harland and Wolff w Belfaście