HMCS Winnipeg – kanadyjski trałowiec (używany jako eskortowiec) z okresu II wojny światowej, jedna ze 110 zbudowanych jednostek typu Algerine. Okręt został zwodowany 19 września 1942 roku w stoczni Port Arthur Shipbuilding Company w Port Arthur, a do służby w Royal Canadian Navy wszedł w lipcu 1943 roku z numerem burtowym J337. Pod koniec lat 50. okręt sprzedano Belgii, a do służby w Belgijskiej Marynarce Wojennej wszedł pod nazwą „A.F. Dufour” (F903) w sierpniu 1959 roku. Jednostka została wycofana ze służby w 1966 roku i następnie złomowana.

Projekt i budowa HMCS „Winnipeg” był jedną ze 110 zbudowanych jednostek typu Algerine, znacznie większych od budowanych na początku wojny okrętów typu Bangor. Nowy typ stanowił powrót do budowy pełnomorskich trałowców wielkości przedwojennego typu Halcyon, zdolnych nie tylko do wykonywania zdań trałowych, lecz także do walki z okrętami podwodnymi i eskortowania konwojów. Cena za uniwersalność okazała się jednak wysoka, gdyż koszt budowy trałowca typu Algerine był dwukrotnie większy niż korwety typu Flower. Kanadyjskie okręty tego typu nie posiadały wyposażenia trałowego i używane były jako do zadań eskortowych.

HMCS „Winnipeg” zbudowany został w stoczni Port Arthur Shipbuilding Company w Port Arthur. Stępkę okrętu położono w styczniu 1942 roku, a zwodowany został 19 września 1942 roku.

Dane taktyczno-techniczne Okręt był oceanicznym trałowcem, przeznaczonym także do zadań eskortowych i zwalczania okrętów podwodnych. Długość całkowita wynosiła 68,6 metra, szerokość 10,8 metra i zanurzenie maksymalne 3,28 metra (3,99 metra ze śrubami). Wyporność standardowa wynosiła pomiędzy 950 a 1040 ton, zaś pełna 1235–1335 ton. Okręt napędzany był przez dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 2400 KM, do których parę dostarczały dwa trójwalczakowe kotły Admiralicji. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 16,5 węzła. Okręt zabierał maksymalnie zapas 239 ton mazutu, co zapewniało zasięg wynoszący 6000 Mm przy prędkości 12 węzłów.

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z pojedynczego działa uniwersalnego kal. 102 mm (4 cale) QF HA Mark V L/45 umieszczonego na dziobie. Uzbrojenie przeciwlotnicze składało się z czterech podwójnych działek automatycznych Oerlikon kal. 20 mm L/70 Mark II/IV. Broń ZOP stanowiły cztery miotacze i dwie zrzutnie bomb głębinowych (z łącznym zapasem 90-92 bg). Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radar oraz sonar.

Załoga okrętu liczyła od 85 do 138 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba thumb|left|„A.F. Dufour”. Okręt wszedł do służby w Royal Canadian Navy w lipcu 1943 roku, otrzymując numer taktyczny J337. W 1953 roku zmieniono jej numer taktyczny na FSE176. Pod koniec lat 50. eskortowiec sprzedano Belgii (wraz z bliźniaczą jednostką HMCS „Wallaceburg”) i 7 sierpnia 1959 roku przyjęto go do służby w Belgijskiej Marynarce Wojennej pod nazwą „A.F. Dufour” (numer taktyczny F903). Dokonano modernizacji uzbrojenia okrętu, zastępując działka kal. 20 mm czterema pojedynczymi działkami Bofors kal. 40 mm. Okręt został wycofany ze służby w 1966 roku, a w listopadzie tego roku rozpoczęło się w Brugii jego złomowanie.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Belgijskie trałowce typu Algerine Kategoria:Eskortowce Kategoria:Kanadyjskie okręty z okresu II wojny światowej Kategoria:Kanadyjskie trałowce typu Algerine