Edgar Pierre Joseph Tinel (ur. 27 marca 1854 w Sinaai, zm. 28 października 1912 w Brukseli) – belgijski kompozytor, pianista i pedagog.

Życiorys Urodził się w Sinaai (obecnie część gminy Sint-Niklaas) we Flandrii Wschodniej. Jego ojciec był organistą. Studiował w Królewskim Konserwatorium w Brukseli grę fortepianową u Louisa Brassina oraz kompozycję, harmonię i kontrapunkt u François Auguste Gevaerta. Po studiach rozpoczął karierę pianistyczną i koncertował w Belgii, Niemczech i Anglii. Jako wirtuoz wyróżniał się w interpretacji kompozytorów niemieckiego romantyzmu: Beethovena, Mendelssohna, Schumanna. W 1873 otrzymał Premier Prix w zakresie gry fortepianowej; ostatecznie jednak zdecydował zająć się kompozycją.

W 1877 otrzymał belgijskie Prix de Rome za kantatę Klokke Roeland. W 1905 na zamówienie rządu belgijskiego skomponował Te Deum op. 46, którego prawykonanie miało miejsce w tym samym roku, w Katedrze Świętego Michała i Świętej Guduli w Brukseli. Od 1910 kierował .

Od 1881 zajął się również działalnością pedagogiczną. Zastąpił wtedy Jacques’a-Nicolasa Lemmensa na stanowisku dyrektora w Mechelen, konserwatorium specjalizującego się wówczas w muzyce religijnej, którym zarządzał do 1909. Równocześnie od 1896 był profesorem konserwatorium brukselskiego i wykładał kontrapunkt i fugę, a w 1908 otrzymał tam stanowisko dyrektora.

W 1902 został członkiem . W 1910 otrzymał tytuł doktora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu w Lowanium.

Był odznaczony m.in. krzyżami komandorskimi belgijskiego Orderu Leopolda, francuskiego Orderu Legii Honorowej, holenderskiego Orderu Oranje-Nassau i papieskiego Orderu św. Grzegorza Wielkiego z gwiazdą.

Twórczość Tinel fascynował się dawną muzyką religijną. W jego utworach charakterystyczne jest łączenie elementów techniki polifonicznej, wzorowanej na twórczości Palestriny i J.S. Bacha z typową dla romantyzmu ekspresją i orkiestracją zdominowaną przez instrumenty smyczkowe. W jego utworach fortepianowych i pieśniach są zauważalne wpływy Schumanna, Mendelssohna i Brahmsa. Największym sukcesem Tinela było oratorium Franciscus (1886–1888) do tekstu , wykonane po raz tysięczny 15 października 1913 w Strasburgu.

Tinel skomponował ok. 70 utworów zebranych w 47 opusach. Są to głównie religijne utwory wokalno-instrumentalne. Opublikował też pracę teoretyczną Le chant grégorien... (Mechelen, 1890), w której zawarł rezultaty swoich studiów nad muzyką dawną.

Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)

Opery Godelieve, op. 43, libretto M. Ramboux, 1897 (wyst. Bruksela 1897) Katharina, op. 44, libretto T.L. van Heemstede, 1908 (wyst. Bruksela 1909)

Utwory wokalno-instrumentalne Klokke Roeland, op. 17, kantata, 1877, zrewid. 1884 Kollebloemen, op. 20, kantata, 1879, zrewid. 1890 Vlaamsche stemme, op. 25, na 4 głosy męskie Te Deum D-dur, op. 26, kantata na chór mieszany i organy, 1883 Aurora, op. 37, na 4 głosy męskie, 1885 Franciscus, op. 36, oratorium (do tekstu Lodewijka de Konincka), 1888 Psalm VI, op. 27, na 4 głosy męskie, 1891 Te Deum, op. 46, na 6 głosów, chór mieszany, organy i orkiestrę, 1905 Psalm XXIX, op. 39, na 4 głosy męskie Messe pour Notre-Dame de Lourdes, op. 41, na 5 głosów a cappella, 1905 Cantique nuptial, op. 45, na sopran, tenor, organy i fortepian lub klawesyn Te Deum, op. 46, na 6 głosów, organy i orkiestrę, 1905 Psalm CL, op. 47, na 4 głosy męskie, 1907

Utwory instrumentalne Sonata f-moll, op. 9, na fortepian, 1876 Sonata g-moll, op. 29, na organy, 1885 Bunte Blätter, op. 32, 6 utworów na fortepian, 1885

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Artyści związani z Brukselą Kategoria:Belgijscy kompozytorzy operowi Kategoria:Belgijscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Belgijscy pianiści Kategoria:Kompozytorzy romantyzmu Kategoria:Komandorzy Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda (Belgia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Oranje-Nassau Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni w Belgii Kategoria:Urodzeni w 1854 Kategoria:Zmarli w 1912