mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 117 na język polski z 1913 przez ks. Marię Sułkowską.
Sonet 117 (incipit ACcuſe me thus,that I haue ſcanted all) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonet 117 powraca do tematyki sonetów 109 – 113.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, broni się przed zarzutami zdrady oraz nielojalności wobec młodzieńca. W szerszym kontekście sonetów 33–36, poruszających temat opuszczenia i nielojalności, 40–42 – zdrady młodzieńca, 66–70 – bezwartościowości i wewnętrznej zdrady, 87–98 – zalet i wad, porzucenia i separacji i 105 – stałości można uznać, że to podmiot liryczny musi znaleźć wytłumaczenie dla pozornego opuszczenia ukochanego, a nie młodzieniec, który jest usprawiedliwiony i nie musi się tłumaczyć.
W warstwie słownej sonet 117 jest skonstruowany jak kalambur sonetu 116, używa tych samych słów, metafor oraz języka celem uzyskania całkowicie odmiennego efektu. Przy użyciu tych samych słów podmiot liryczny scharakteryzowany jest w sonecie 116 jako osoba wielka, szlachetna, niedbająca o szczegóły i której umysł nie poddaje się logice, natomiast w sonecie 117 jako małostkowa, drobiazgowa a której umysł ściśle poddaje się logice.
Polskie przekłady 1913 Oskarż mię o to, żem rozproszył włości, Maria Sułkowska 1922 Racz-że mnie łajać za to skąpstwo marne Jan Kasprowicz 1948 Napiszę w owym oskarżenia akcie, żem zalegał Władysław Tarnawski 1961 Oskarżaj mnie, żem lekko twe zalety cenił, Wiesław Strzałkowski 1968 Wyrzucaj mi, że nie dość wdzięcznie płacę długi Marian Hemar 1979 Tak mnie oskarżaj: że wszystko strwoniłem, Maciej Słomczyński 2011 Oskarż mnie, że wciąż spóźnia się owa danina, Stanisław Barańczak 2015 Skarż mnie tak: otom zaniedbał odpłaty Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a