Stefan Jan Koeb (ur. 11 sierpnia 1896 w Suchej, zm. 18 września 1945) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych.
Życiorys Stefan Jan Koeb urodził się 11 sierpnia 1896 w Suchej.
Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony na stopień porucznika. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1923 jako oficer 64 pułku piechoty z Grudziądza był przydzielony do Sztabu Generalnego, a w 1924 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1924–1926 (V promocja). 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego. W czerwcu 1927 został przydzielony do 18 Dywizji Piechoty w Łomży na stanowisko szefa sztabu. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. W czerwcu 1930 został przeniesiony do 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej na stanowisko dowódcy batalionu, gdzie służył w kolejnych latach. W późniejszych latach awansowany na stopień podpułkownika. Pełnił stanowisko szef Wydziału Wyszkolenia w Departamencie Dowodzenia Ogólnego Ministerstwa Spraw Wojskowych do września 1939, po czym został mianowany zastępcą szefa sztabu Dowództwa Obrony Warszawy.
Podczas II wojny światowej był oficerem Polskich Sił Zbrojnych w stopniu podpułkownika (5 Kresowa Dywizja Piechoty). Zmarł 18 września 1945. Po ekshumacji został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii (miejsce 1-D-6).
Należał do warszawskiego filiału wileńskiego kościoła ewangelicko-reformowanego, od 1938 roku wchodząc w skład jego rady kościelnej (odpowiednik Rady Parafialnej). W 1939 roku był delegatem na synod w Wilnie, a potem jednym z przedstawicieli kościoła wileńskiego na synod Jednoty KowieńskiejG. Michalak, Warszawska parafia filialna ewangelicko-reformowana Synodu Wileńskiego, Gdański Rocznik Ewangelicki, vol. XIV (2020), s. 98..
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1937) „za zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (16 marca 1934) „za zasługi na polu wyszkolenia i organizacji wojska”. Medal Niepodległości (15 czerwca 1932) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Suchej Beskidzkiej Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Podpułkownicy piechoty Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Ludzie związani z kalwinizmem w Polsce Kategoria:Szefowie sztabu 18 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1945