Medea (łac.ː Medea) – zaginiona tragedia Owidiusza z 14/13 roku przed Chr. osnuta na epizodzie z dziejów Medei, który kilka wieków przed nim opracował literacko Eurypides.

Data powstania tragedii i jej źródła Datę powstania Medei można określić tylko w przybliżeniu. W Amores, młodzieńczym zbiorze elegii, poeta zdradza się z zamiarem napisania tragedii. W elegii III.1 stają przed Owidiuszem upersonifikowane Elegia i Tragedia i każda z nich próbuje go pozyskać. Utwór kończy się słowami:

Pomimo że Tragedia zachęcała poetę, by śpiewał mężów boje, bohaterką swej tragedii uczynił ponownie kobietę, Medeę i jej miłość do Jazona. Owidiusz wybrał temat po raz pierwszy opracowany kilka wieków wcześniej przez Eurypidesa w jego Medei, i niezwykle w literaturze greckiej popularny, a przyswojony scenie rzymskiej w II wieku przed Chr. przez Enniusza. Na ogół przyjmuje się, że poeta napisał swą tragedię wkrótce po ukazaniu się pierwszego wydania Amores, mniej więcej w tym samym czasie, co Heroides. Dodatkowa trudność polega na tym, że nie wiadomo czy elegie III.1 i III.15, w których autor zapowiada pracę nad tragedią, znajdowały się już w pierwszym wydaniu Amores, czy może zostały dołączone dopiero do następnego. W pierwszym przypadku należałoby datować powstanie utworu na lata 14/13 przed Chr. lub niewiele później. W drugim na początkowe lata po Chr. Ta druga ewentualność jest o tyle wątpliwa, że poeta zajmował się wówczas pisaniem swoich największych dzieł, a na scenie rzymskiej miejsce tragedii zajął wówczas mim.

Recepcja utworu Medea Owidiusza cieszyła się w Rzymie znaczną popularnością. Tacyt piszeː żadne dzieło Azyniusza Polliona ani Messali nie jest tak słynne jak «Medea» Owidiusza albo Wariusza «Tiestes». Bardzo pochlebnie wypowiadał się o niej również Kwintylian, który pisałː Owidiusza zaś «Medea» moim zdaniem jest najlepszym świadectwem, co mógłby z siebie dać ten poeta, gdyby wolał swój talent okiełznać niż pozwolić mu swobodnie hasać. Z całego utworu zachowały się tylko dwa fragmenty, jeden u Senekiː feror, huc illuc, vae, plena deo, drugi u Kwintylianaː servare potuiː perdere an possim rogas. Z pierwszego fragmentu można wnosić, że poeta przedstawił Medeę, podobnie jak po nim Seneka, jako kobietę ogarniętą szałem, a więc odmiennie niż Eurypides. Sztuka była najprawdopodobniej przeznaczona do recytacji, a nie do wystawienia w teatrze, ponieważ poeta napisał po latach w Tristiach, że niczego nie stworzył dla teatru.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Twórczość Owidiusza