Bracia Collyer, czyli Homer Lusk Collyer (ur. 6 listopada 1881 w Nowym Jorku, zm. 21 marca 1947 tamże) oraz Langley Wakeman Collyer (ur. 3 października 1885 w Nowym Jorku, zm. około 9 marca 1947 tamże) – amerykańscy bracia z Nowego Jorku, którzy (przede wszystkim Langley) są uważani za najsłynniejszych syllogomanów w historiiAgnieszka Smrokowska-Reichmann, Zaśmiecone życie. Syllogomania, czyli patologiczne zbieractwo – objawy, przyczyny i możliwości pomocy, we: Wspólne tematy, nr 9/2008, s.3, ISSN 1506-3690. Przez dziesięciolecia bracia żyli razem w odosobnieniu w swoim mieszkaniu w nowojorskim Harlemie przy Piątej Alei 2078 (na rogu 128. Ulicy), gdzie obsesyjnie gromadzili książki, meble, instrumenty muzyczne i setki innych przedmiotów. Lokal wyposażony był w pułapki w korytarzach i przy drzwiach, tak aby zaskoczyć i unieszkodliwić ewentualnych intruzów. W marcu 1947 obaj zostali znalezieni martwi w swoim mieszkaniu, otoczeni ponad 140 tonami zebranych przedmiotów, które zgromadzili przez kilkadziesiąt lat patologicznego zbieractwaThe Sun, The Collyer Brothers. Od lat 60. XX wieku, w miejscu ich domu, utworzono niewielki park, nazwany ich imieniemCollyer Brothers Park.
Rodzina i edukacja Bracia byli synami Hermana Livingstona Collyera (1857-1923), ginekologa z Manhattanu, który pracował w szpitalu Bellevue, oraz jego kuzynkiJarvis, Robert M. (2007), The Curious Legal Career Of Homer L. Collyer, w: Journal of Maritime Law & Commerce, 38(4):571-582 Susie Gage Frost (1856-1929), która była śpiewaczką operową. Bracia twierdzili, że ich przodkowie przypłynęli do Ameryki z Anglii na Fortune, statku, który przybył do Massachusetts w rok po Mayflower w 1621The Pittsburg Press, The Collyer Mystery Solved. Matka Collyera wywodziła się z Livingstonów, nowojorskiej rodziny o XVIII-wiecznych korzeniach. W 1880 Susie urodziła swoje pierwsze dziecko, córkę, którą małżeństwo nazwało Susan. Zmarła ona w wieku czterech miesięcyPittsburgh Post Gazette, North Side Women Claims Collyer Brothers Fortune. W następnym roku, 6 listopada, urodził się im pierwszy syn, Homer Lusk. W 1885 Susan urodziła drugiego syna, Langleya Wakemana. W czasie narodzin Langleya Herman Collyer przebywał w szpitalu Bellevue. Jako dziecko Homer uczęszczał do szkoły publicznej nr 69. W wieku 14 lat został przyjęty do College of the City of New York, zdobywając tytuł licencjata sześć lat później.
Zarówno Homer jak i Langley uczęszczali na Uniwersytet Columbia, który właśnie w tym czasie przeniósł się do obecnego kampusu Morningside Heights. Homer uzyskał dyplom z prawa morskiego, a Langley z chemiiBryan Senn, The Most Dangerous CinemaFrauenfelder, Mark (December 16, 2011), The World's Worst: A Guide to the Most Disgusting, Hideous, Inept, and Dangerous People, Places, and Things on Earth, Chronicle Books, s. 62, . Langley był także cenionym pianistą koncertowym. Grał profesjonalnie przez pewien czas i występował m.in. w Carnegie Hall.
W 1909 dr Herman Collyer przeniósł rodzinę do czteropiętrowej kamienicy w Harlemie, przy Piątej Alei 2078. Ojciec braci znany był z ekscentryzmu, np. spływał kajakiem z nurtem East River do szpitala miejskiego na wyspie Blackwell's, gdzie od czasu do czasu pracował. Około 1919 Herman Collyer i Susie Collyer rozwiedli się. Doktor Collyer przeprowadził się do nowego domu przy 153 West 77th Street, a Susie Collyer została z synami w harlemskiej kamienicy. Homer i Langley, którzy nigdy się nie ożenili, postanowili pozostać z matką. Herman Collyer zmarł w 1923, pozostawiając synom wszystkie swoje rzeczy, w tym przedmioty z jego praktyki lekarskiej. Bracia przywieźli ten dobytek do domu w Harlemie. Susie Collyer zmarła w 1929, pozostawiając synom cały swój majątek wraz z kamienicąNYT, Streetscapes/128th St. and Fifth Ave., Former Site of the Harlem House Where the Collyer Brothers Kept All That Stuff; Wondering Whether a Park Should Keep Its Name.
Samodzielne życie Po śmierci matki bracia Collyer kontynuowali wspólne zamieszkanie w Harlemie. Przez kolejne cztery lata prowadzili w miarę ustabilizowane życie towarzyskie i regularnie opuszczali dom. Homer nadal praktykował prawo, a Langley pracował jako dealer fortepianów. Obaj uczęszczali też do szkółki niedzielnej przy lokalnym Kościele Trójcy ŚwiętejLidz, Franz (December 22, 2008), Ghosty Men: The Strange but True Story of the Collyer Brothers, New York's Greatest Hoarders, An Urban Historical, Bloomsbury Publishing USA, s. 27, 45, .
W 1933 Homer stracił wzrok z powodu krwotoków w tylnej części oczu. Langley zrezygnował z pracy, by zaopiekować się swoim bratem i obaj zaczęli wycofywać się z życia społecznego. Wraz z upływem czasu bracia zaczęli odczuwać lęk z powodu zmian zachodzących w najbliższej okolicy. Obszar Harlemu, tradycyjnie zamieszkały przez klasę wyższą, zmienił się dramatycznie ze względu na ekonomiczne skutki Wielkiego kryzysu. Bracia czuli się również nieswojo ze względu na zmiany rasowe, ponieważ dzielnicę zasiedlili w dużym stopniu Afroamerykanie, którzy zamieszkali w domach, jakie zostały zbudowane w pobliżu planowanej trasy metraSilverman, Steve (May 14, 2001), Einstein's Refrigerator: And Other Stories from the Flip Side of History, Andrews McMeel Publishing, s. 10–12, Ashton, Jean; Nazionale, Nina (2010), When Did the Statue of Liberty Turn Green?: And 101 Other Questions about New York City, Columbia University Press, s. 95–96, . Kiedy później zapytano, dlaczego obaj zdecydowali się wyłączyć ze świata, Langley Collyer odpowiedział: Nie chcieliśmy, żeby nam przeszkadzanoMaeder, Jay, ed. (December 1, 1998), Big Town, Big Time: A New York Epic : 1898-1998, Sports Publishing LLC. s. 108, .
Podczas gdy plotki o niekonwencjonalnym stylu życia braci rozprzestrzeniły się w Harlemie, ciekawscy zaczęli gromadzić się pod ich kamienicą. Po tym, jak nastolatkowie obrzucali kamieniami okna, bracia ostatecznie odgrodzili się od świata i na trwałe zamknęli drzwiThe Milwaukee Journal, Rich, Educated Recluse on Fabulous Fifth A.. Po okolicy rozniosła się legenda miejska, że dom braci zawierał cenne przedmioty i duże sumy pieniędzy. Kilka osób usiłowało włamać się do domu. Próbując zapobiegać takim incydentom Langley wykorzystał swoje umiejętności inżynieryjne do budowy pułapek i tuneli wśród stert przedmiotów i śmieci, które wypełniły domPitsburgh Post Gazette, Police Await Hermit’s Returm Following Death of Brothers. Kamienica stała się z czasem labiryntem pudeł i skomplikowanych systemów tunelowych. Homer i Langley Collyer żyli w swoistych gniazdach stworzonych pośród śmieci pod sufitem.
Langley spędził większość czasu na majsterkowaniu nad różnymi udogodnieniami, takimi jak urządzenie do odkurzania wnętrza fortepianów, czy generator elektryczności na bazie starego Forda T. Opiekował się również swoim bratem Homerem. Langley powiedział później reporterowi, że karmił i kąpał swojego brata, czytając mu klasyczną literaturę, ponieważ nie mógł on już widzieć i grać dla niego utworów fortepianowych. Zajmował się również zdrowiem Homera i był zdecydowany leczyć fizyczne dolegliwości swojego brata poprzez dietę i odpoczynek. Langley stworzył dla swojego brata specjalną dietę składającą się ze stu pomarańczy tygodniowo, czarnego chleba i masła orzechowego, twierdząc, że to zestawienie leczy ślepotęGethard, Chris (2005), Weird New York: Your Travel Guide to New York's Local Legends and Best Kept Secrets, Sterling Publishing Company, Inc. s. 116, . Po tym, jak Homer został sparaliżowany z powodu reumatyzmu, odmówił skorzystania z profesjonalnego leczenia, ponieważ obaj bracia nie ufali lekarzom. Obawiali się, że gdyby Homer zwrócił się o pomoc lekarską, lekarze przecięliby jego nerw wzrokowy, pozostawiając go na zawsze ślepym, jak również dawaliby mu leki, które przyspieszyłyby jego śmierć. Langley Collyer powiedział później reporterowi: Musisz pamiętać, że jesteśmy synami lekarza, mamy bibliotekę medyczną z 15 000 książek w domu, zdecydowaliśmy, że nie wezwiemy żadnych lekarzy, bo wiedzieliśmy dużo o lecznictwie.
Langley wychodził z domu dopiero po północy i chodził po mieście, by zdobyć jedzenie, docierając nawet na odległy Williamsburg, czy Brooklyn. Wybierał też jedzenie ze śmietników i zbierał resztki wyrzucane przez rzeźnikówThe Gazette, Langley Collyer Dead for Weeks; Police Find Body in Homer's Room.
Na początku lat trzydziestych XX wieku kamienica braci Collyer popadła w ruinę. Ich telefon został odłączony w 1937 i nigdy nie był ponownie uruchomiony, ponieważ bracia mówili, że nie mają z kim rozmawiać. Ponieważ nie zapłacili rachunków, prąd, woda i gaz zostały również odcięte w 1938. Bracia ogrzewali dom przy użyciu tylko małej naftowej grzałki. Przez pewien czas Langley próbował wytwarzać energię elektryczną za pomocą silnika samochodowego Forda T. Pobierał wodę z pomp w pobliskich parkach. Ich jedyną łączność ze światem zewnętrznym stanowiło kryształkowe radio sporządzone przez Langleya.
Sąsiedzi i sklepikarze w okolicy opisywali Langleya Collyera jako człowieka ogólnie uprzejmego i racjonalnego, ale dodawali, że był szalonyLife, nr 7/1947, Strange Case Of the Collyer Brothers. Reporter, który przeprowadził wywiady z Langleyem w 1942 opisał go jako cichego, starszego dżentelmena, który lubi prywatność. Mówił niskim, uprzejmym i kulturalnym głosem. Włosy miał rozczochrane, nosił obwisłe wąsy, a jego poszarpane ubrania trzymały się na szpilkach.
W odróżnieniu od brata, Homer nie był widywany ani słyszany odkąd oślepł i wycofał się ze świata w 1933. Langley nie dopuszczał do brata obcych. Odkupił od sąsiadów ich nieruchomość za 7500 dolarów, tylko dlatego, że zaglądali mu w okna. Kiedy w 1941 wybuchł w kamienicy niewielki pożar, Langley nie chciał pozwolić na rozmowę z bratem strażakom, którzy go gasili.
Po nadejściu ślepoty Homera, Langley porzucił wszelkie plany inwestowania na rynku nieruchomości, które miał uprzednio. Ponieważ bracia nigdy nie zapłacili żadnego z rachunków i przestali płacić podatek dochodowy w 1931, nieruchomość zakupiona od sąsiadów została przejęta przez miasto Nowy Jork w 1943.
Recepcja publiczna W 1938, w The New York Times ukazała się historia o braciach. Publikator powtórzył informacje o syllogomanii braci, a także o tym, że bracia żyli w jakimś orientalnym splendorze i siedzieli na ogromnych stertach pieniędzy, bojąc się zdeponować je w bankuSnowden, John; Halliday, Graeme; Banerjee, Sube, eds. (September 27, 2012), Severe Domestic Squalor, Cambridge University Press, s. 162, . Żadna z tych plotek nie była prawdziwa. Po historii New York Timesa, Helen Worden, reporterka z New York World-Telegram, zainteresowała się braćmi i przeprowadziła wywiad z Langleyem Collyerem (wydała też książkę o braciach w 1954). Langley powiedział Worden, że po profesjonalnym występie w Carnegie Hall przestał grać na fortepianie, ponieważ Paderewski podążał za mną, a on dostał lepsze noty niż ja. Jaki był więc pożytek z grania?.
Bracia Collyer ponownie zaistnieli publicznie, gdy w 1939 robotnicy z Consolidated Edison wtargnęli do domu, aby usunąć dwa gazomierze, które zostały odcięte w 1928. Incydent przyciągnąć miał tłum tysiąca gapiów. Bracia ponownie zwrócili uwagę mediów w sierpniu 1942, kiedy Bank Oszczędnościowy Bowery groził ich eksmisją za brak spłaty kredytu hipotecznego przez trzy lataGettysburg Times, Harlem House Mystery Ends; Tale of Love. W tym samym roku New York Herald Tribune opublikował wywiad z Langleyem. W odpowiedzi na zapytanie o pakiety gazet, które były przechowywane w domu, Langley odpowiedział: Oszczędzam gazety dla Homera, więc kiedy odzyska swój wzrok, może nadrobić zaległościReading Eagle, Weird Tales.