Adam Wincenty Sołtysik (ur. 6 lipca 1895 w Lubatówce, zm. 3 marca 1971 w Saint George’s) – polski chirurg, podpułkownik lekarz Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.
Życiorys Urodził się 6 lipca 1895 w rodzinie Antoniego (zm. 1935) i Anny z Dąbrowskich (1864–1962). Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika. W listopadzie 1918 w stopniu podporucznika uczestniczył w obronie Lwowa w 1918 w trakcie wojny polsko-ukraińskiej, biorąc udział w walkach na II odcinku w pododcinku poczty na stanowisko nie tylko lekarza, ale także de facto adiutanta; przed 17 listopada został ranny i zastąpiony przez ppor. dr. Franciszka Kmietowicza. Został awansowany na stopień kapitana lekarza w korpusie oficerów sanitarnych, grupie podlekarzy, ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 jako oficer nadetatowy 8 batalionu sanitarnego z Torunia i przydzielony na stanowisko lekarza Wyższej Szkoły Pilotów był odkomenderowany na studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Następnie został zweryfikowany w stopniu kapitana lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 jako oficer nadetatowy 6 batalionu sanitarnego we Lwowie był przydzielony do Szpitala Okręgowego Nr VI w tym mieście, w którym pracował w kolejnych latach 20 i 30. (po przemianowaniu: 6 Szpital Okręgowy). W tym okresie został awansowany na stopień majora lekarza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931. Według stanu z marca 1939 w stopniu podpułkownika był starszym ordynatorem oddziału chirurgicznego 6 Szpitala Okręgowego. Był cenionym lekarzem chirurgiem. Do 1939 wchodził w skład komitetu redakcyjnego czasopisma „Chirurg Polski”.
W okresie mobilizacji 1939 był przewidziany jako szef chirurgii szpitala ewakuacyjnego („EWA”). Po wybuchu II wojny światowej w 1939 pracował jako naczelny chirurg w macierzystym 6 Szpitalu Okręgowym. W późniejszym czasie był dowódcą 6 batalionu sanitarnego, wchodzącego w skład 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR i Armii Polskiej na Wschodzie w latach 1941–1943. Po wojnie pracował na Bahamach, gdzie cieszył się uznaniem. Zamieszkał w Saint George’s w państwie Grenada, gdzie zmarł 3 marca 1971.
Był żonaty z Zofią z Gordziewiczów (1898–1979), dla jej syna Jerzego Lerskiego był ojczymem. Oboje mieli syna Jana Kantego Marka (1925–1979).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (9 listopada 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych (dwukrotnie: po raz pierwszy przed 1932) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami (1944) Złoty Krzyż Zasługi (25 maja 1939) „za zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino nr 42357 Krzyż Obrony Lwowa Kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego (1960)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie związani z Grenadą Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Obrony Lwowa Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Podpułkownicy lekarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Podpułkownicy lekarze Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Imperium Brytyjskiego Kategoria:Polscy chirurdzy Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Uczestnicy bitwy o Monte Cassino 1944 Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Wojskowi związani ze Lwowem Kategoria:Zmarli w 1971