thumb|Podpis kpt. Władysława Stepokury. thumb|Rok 1933 – reprezentacja 14 pp na bieg Sulejówek - Warszawa. W górnym rzędzie czwarty od prawej stoi ppor. Władysław Stepokura thumb|1 kompania strzelecka 14 pp w 1933 roku. W środku siedzi dowódca pułku - płk Ignacy Misiąg. Na prawo od niego dowódca kompanii - kpt. Jan Fleischmann i ppor. Ryszard Jagiełło. Na lewo siedzą dowódca I batalionu - mjr Wilhelm Paszkiewicz, ppor. Władysław Stepokura i ppor. Leonard Królak thumb|Żołnierze 14 pułku piechoty (zdjęcie wykonano w okresie 1932-1933). W środku siedzi kpt. Jan Fleischmann, na prawo ppor. Ryszard Jagiełło, na lewo ppor. Władysław Stepokura thumb|III Dywizyjny Kurs Instruktorski dla Podoficerów 4 DP przy 14 pp (I połowa lat 30. XX w.). W środku siedzi d-ca 14 pp ppłk Franciszek Sudoł. Trzeci od lewej siedzi ppor. Władysław Stepokura. thumb|Władysław Stepokura w latach 60. XX w. thumb|Władysław Stepokura w 1968 roku thumb|Grób Władysława Stepokury na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu Władysław Stepokura vel Józef Bednarz (ur. 12 lipca 1902 w Mostach Wielkich, zm. 17 marca 1986 we Wrocławiu) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, kapitan Armii Krajowej, major Armii Polskiej w Kraju, żołnierz niezłomny, w 1944 roku dowódca II batalionu 116 pułku piechoty Armii Krajowej.
Okres przed II wojną światową Urodził się w dniu 12 lipca 1902 roku w parafii Mosty Wielkie (powiat żółkiewski)Według rodzinnych przekazów nazwisko jego pisało się wówczas jako Ślepokura. Władysław zmienił je na Stepokura w późniejszych latach swego życia. jako syn Jakuba i Julii z domu TurbiaszPochodził z wielodzietnej rodziny (urodził się jako jedenaste dziecko), a jego rodzice zajmowali się gospodarzeniem na roli.. W roku 1918 ukończył naukę w szóstej klasie gimnazjum w Żółkwi. W tym samym roku został we Lwowie zmobilizowany do Wojska PolskiegoPrawdopodobnie przed wstąpieniem do Wojska Polskiego Władysław Stepokura był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. i wziął udział w obronie tego miasta przed Ukraińcami, uzyskując w toku walk stopień kaprala. Następnie walczył w wojnie polsko-bolszewickiejPrzed swoją śmiercią wspominał synowi Andrzejowi, że brał udział w bitwie warszawskiej, podczas której został ranny.. W roku 1921 awansował do rangi plutonowego, a służbę pełnił w tym czasie w 38 pułku piechoty z Przemyśla, na stanowisku pisarza w kancelarii. W latach 1925–1928 jako podoficer służył w JarosławiuW tym okresie Władysław Stepokura pełnił zapewne służbę wojskową w 3 pułku piechoty Legionów lub w 39 pułku piechoty., awansując w tym czasie do stopnia sierżantaDane pochodzą z protokołu z przesłuchania przeprowadzonego w dniu 12 listopada 1953 roku w więzieniu we Wronkach.. W drodze wyróżnienia skierowany został na trzyletnią naukę (lata 1928–1931) do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, w ramach której uzyskał średnie wykształcenie.
Jako absolwent bydgoskiej Szkoły Podchorążych dla Podoficerów, zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego MościckiegoZarządzenie z dnia 15 sierpnia 1931 r. o sygnaturze B.P.L. 16497-1-31. mianowany został na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty, ze starszeństwem z dnia 15 sierpnia 1931 roku i 342. lokatą. Na podstawie opublikowanego w tym samym dniu zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych – marszałka Józefa Piłsudskiego – został wcielony do 14 pułku piechoty, stacjonującego we Włocławku. Z dniem 1 września 1931 roku wyznaczono go na stanowisko dowódcy plutonu.
W roku 1932 zajmował już 340. lokatę w starszeństwie, a na dzień 1 lipca 1933 r. była to 336. lokata wśród podporuczników piechoty ze swego starszeństwa (a jednocześnie 410. lokata łączna wśród wszystkich podporuczników korpusu piechoty). Zarządzeniem Prezydenta RP z dnia 22 lutego 1934 r. został awansowany do stopnia porucznika piechoty, ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1934 roku i 390. lokatą. W II połowie 1934 roku por. Stepokura ukończył kurs strzelecki. Na dzień 21 września 1933 r. i na dzień 4 września 1934 roku pełnił funkcję młodszego oficera w 9 kompanii strzeleckiej w III batalionie 14 pp, a na dzień 17 września tego roku zajmował identyczne stanowisko w 2 kompanii strzeleckiej (w I batalionie) 14 pułku piechoty.
W dniu 5 czerwca 1935 roku Władysław Stepokura zajmował 2374. lokatę łączną na liście starszeństwa poruczników piechoty (była to 382. lokata w swoim starszeństwie). We włocławskim pułku pełnił służbę do II połowy lat 30. XX w., a na dzień 21 września 1936 r. zajmował stanowisko dowódcy 9 kompanii strzelców w III batalionie 14 pułku piechoty. Następnie por. Stepokura został przeniesiony do 31 pułku Strzelców KaniowskichPrzeniesienie nastąpiło przed dniem 16 marca 1938 roku, bowiem na tę datę nie występował już w obsadzie oficerskiej 14 pułku piechoty..
Na dzień 23 marca 1939 roku Władysław Stepokura pełnił funkcję dowódcy 2 kompanii w I batalionie 31 pułku piechoty, zajmując w tym czasie 171. lokatę wśród poruczników piechoty w swoim starszeństwieZ rodzinnych wspomnień wynika, że po przeniesieniu z Włocławka Władysław Stepokura wraz z rodziną mieszkał w Sieradzu, następnie w Regnach, a przed wybuchem wojny w Wieluniu..
Kampania wrześniowa Na wrześniowe szlaki wyruszył jako dowódca 1 kompanii Obrony Narodowej „Wieluń II”, wchodzącej w skład batalionu ON „Wieluń II” z Sieradzkiej Brygady Obrony Narodowej. Batalion „Wieluń II” zmobilizowany został przez 31 pułk Strzelców Kaniowskich. Organizację tego batalionu (oraz batalionu ON „Wieluń I”) rozpoczęto w dniu 10 maja 1939 r. Ostre pogotowie w tychże batalionach zarządzono w dniu 15 sierpnia 1939 roku (żołnierze otrzymali wówczas ostrą amunicję), a wymarsz z dotychczasowego miejsca postoju nastąpił wieczorem, dnia 30 sierpnia. Bataliony przemaszerowały przez Białą i Walichnowy do Parcic. Rankiem 31 sierpnia 1939 r. na przedpolu Parcic rozpoczęto kopanie dołów i rowów strzeleckich. Dowodzona przez por. Stepokurę kompania wraz z macierzystym batalionem walczyła w składzie Oddziału Wydzielonego nr 2 z 10 Dywizji Piechoty Armii „Łódź” i wraz z 2 kompanią Obrony Narodowej „Wieruszów” (ze składu batalionu ON „Wieluń I”) stanowiła odwód Oddziału Wydzielonego nr 2. Odwód ten został następnie przesunięty do miejscowości Kozy. W dniu 1 września 1939 r. kompania por. Stepokury wzięła udział w przeciwnatarciu na pozycje pododdziałów niemieckiej 17 Dywizji Piechoty pod Krajanką. Około godziny 18:00 kompania ruszyła do natarcia, lecz wskutek przewagi wroga zmuszona została do wycofania się. W toku dalszych walk i marszów Władysław Stepokura dołączył ze swoją kompanią do zgrupowania płk. dypl. Leona Koca. W składzie tego zgrupowania walczył z Niemcami i dostał się na Lubelszczyźnie do ich niewoli. Transportowany koleją wraz z innymi jeńcami do Niemiec – ucieka i przedostaje się do Kielc, a następnie do Buska-Zdroju, gdzie przebywa jego rodzinaRodzina por. Stepokury po wybuchu wojny ewakuowała się początkowo z Wielunia na wschód, lecz po 17 września 1939 r. powróciła do Włocławka i zamieszkała w domu przy ulicy Bednarskiej, w mieszkaniu teściowej porucznika – Zofii Bugielskiej (jej bratem był zasłużony obywatel Włocławka – Ludwik Bauer). Następnie rodzina wyjechała do Buska-Zdroju..
W konspiracji W Busku-Zdroju zatrudnia się jako krawiec, a od roku 1940 pracuje już jako dozorca w biurze melioracyjnym. Angażuje się w działalność konspiracyjną, a z dniem 1 stycznia 1941 roku zostaje członkiem Związku Walki Zbrojnej (żołnierzem ZWZ – AK pozostaje do dnia 16 stycznia 1945 roku). W roku 1941 organizuje sobie kenkartę na nazwisko Józef Bednarz, którego to nazwiska będzie używał już do końca swego życia.
Na przełomie lat 1941/42 zostaje przerzucony przez ZWZ w rejon Pińczowa i zamieszkuje w pobliskiej leśniczówce Włochy. W latach 1942–1943 redaguje gazetkę „Wiadomości Polskie”. Latem 1943 roku wpada podczas łapanki w Pińczowie. Po przewiezieniu do więzienia w Kielcach poddany jest brutalnemu śledztwu. Po trzech miesiącach wysłany do Oświęcimia, zostaje odbity z transportu wraz z pozostałymi więźniami. Uwolnionych przyjęto do oddziału partyzanckiego, a Władysława Stepokurę (Józefa Bednarza) skierowano do Woli LibertowskiejŻona i dzieci por. Stepokury wraz z jego teściową, po pobycie w Busku-Zdroju przenieśli się do Pińczowa, a następnie mieszkali w Woli Libertowskiej, Koryczanach oraz majątku Udórz.. Działając w okręgu krakowskim Armii Krajowej od wiosny 1944 r. organizował na terenie placówek Pilica i Żarnowiec (obwód Olkusz, podobwód Północny Żarnowiec) szkieletowy batalion (późniejszy II batalion 116 pp AK). Od czerwca 1944 roku por. Władysław Stepokura vel Józef BednarzW niektórych publikacjach nazwisko to zapisywane jest jako Józef Bednorz. ps. „Zawiślak” zajmował stanowisko dowódcy II batalionu 116 pułku piechoty AK Ziemi Olkuskiej (ps. „Winiarnia”), wchodzącego w skład 106 Dywizji Piechoty Armii Krajowej. Pułki tej dywizji tworzone były w Inspektoracie Miechów Armii Krajowej (kryptonim „Maria”) – obejmującym obwody: Miechów („Magdalena”), Olkusz („Olga”) i Pińczów („Pelagia”). Batalion „Zawiślaka” operował w rejonie Kroczyc i Kidowa. W dniu 2 sierpnia 1944 r. por. Stepokura otrzymał pochwałę dowódcy 106 DP AK „za szczególnie wydajną pracę”, a we wrześniu 1944 roku ukończył kurs leśny specjalny dowódców. Rozkazem dowódcy 106 DP AK Nr 57 z dnia 15 stycznia 1945 r. został awansowany do stopnia kapitana służby stałejDane opracowane na podstawie zaświadczenia weryfikacyjnego Nr 10/616/95 wystawionego w dniu 25 grudnia 1995 r. w Elblągu przez gen. bryg. Bolesława Michała Nieczuję-Ostrowskiego.. Po wyzwoleniu powiatu olkuskiego przez Armię Czerwoną kapitan Stepokura przedostał się na teren Zagłębia Dąbrowskiego, skąd przysyłał ludzi do oddziałów leśnych zorganizowanych na ziemi olkuskiej w ramach „drugiej konspiracji”. Nadal utrzymywał wówczas kontakt ze swoimi żołnierzami.
Okres powojenny W marcu 1945 r. wyjechał do Dąbrowy Górniczej, gdzie pracował jako rachmistrz. W końcu lipca 1945 r. przeniósł się do Gliwic i rozpoczął pracę w kopalni węgla „Sośnica” jako kierownik ewidencji, a następnie kierownik działu socjalnego. W tym czasie sympatyzował ze Zrzeszeniem Wolność i Niezawisłość. Związał się wówczas ze strukturami zbrojnej organizacji polskiego podziemia niepodległościowego i antykomunistycznego Armia Polska w Kraju. W lipcu 1946 r. komendant Armii Polskiej w Kraju – płk. Aleksander Delman (ps. „Dziadek”, „Urban”, „Stasiak”) – podczas inspekcji w oddziale „Burza”, rozkazał por. Mieczysławowi Wądolnemu „Mściciel” zorganizowanie siatki informacyjnej APwK w województwie śląsko-dąbrowskim. „Mściciel” zadanie budowy siatki informacyjnej powierzył swojemu zastępcy, ppor. Hieronimowi Wolniakowi „Samotnemu”, który organizując tę siatkę poprosił Władysława Stepokurę vel Józefa Bednarza (jako znanego sobie byłego oficera 106 DP AK) o skontaktowanie go z partyzanckimi oddziałami podziemia. Kierownikiem powstałej w październiku 1946 r. siatki został kpt. Eugeniusz Metta vel Zawistowski „Sprytny”, który zwerbował do niej również Józefa Bednarza pod pseudonimem „Wicher”. W ten sposób Józef Bednarz został jednym z przywódców APwK na Śląsku. Do zadań siatki należało ustalanie składu wojsk polskich i radzieckich na tym terenie oraz ich ruchów, meldowanie o represjach wobec podziemia i sporządzanie list aktywistów komunistycznych. Również w październiku 1946 r. Józef Bednarz otrzymał instrukcje i legitymację organizacyjną, na mocy której, jako „major Wicher”, pełnił funkcję dowódcy grupy operacyjnej. Do chwili aresztowania sporządził dwa raporty.