Wacław Bacharz (ur. 15 maja 1915 w Czyżowicach, zm. 28 kwietnia 1988 w Kobieli) – starszy legionista Wojska Polskiego II RP, członek załogi i obrońca Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte w wojnie obronnej 1939.
Życiorys lewo|mały|240x240px|Obrona Westerplatte
Urodził się w Czyżowicach, jako syn Tomasza i Ludwiki z domu Poradów. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Służbę wojskową odbywał w 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach, skąd został skierowany na Westerplatte, dokąd przybył 31 marca 1939. Brał udział w obronie Westerplatte będąc w załodze placówki „Przystań”.
Po kapitulacji Westerplatte był jeńcem Stalagu I A Stablack w Prusach Wschodnich. A następnie pracował w majątkach okolicznych Niemców jako robotnik przymusowy. Z niewoli zwolniony w 1945. Od powrotu w rodzinne strony był pod stałą obserwacją Urzędu Bezpieczeństwa. Ożenił się i zamieszkał we wsi Kobiela.
Upamiętnienie Tablica na Westerplatte z nazwiskiem Bacharza
Odznaczenia Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari (1989) Odznaka Grunwaldzka (1960) Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal „Za udział w Wojnie Obronnej 1939" (1982) Odznaka honorowa „Za zasługi dla Miasta Gdańska”
Zobacz też Ostatnia załoga Westerplatte
Przypisy
Bibliografia Zbigniew Flisowski, Westerplatte, Warszawa, 1978, .
Kategoria:Obrońcy Westerplatte Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały” Kategoria:Odznaczeni medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939” Kategoria:Odznaczeni Odznaką Grunwaldzką Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1988