Michaił Michajłowicz Mieszczeriakow (ros. Михаил Михайлович Мещеряков, ur. w Taganrogu, zm. 13 maja 1970 w Moskwie) – radziecki generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1944).
Życiorys W 1907 skończył szkołę, od października 1915 służył w rosyjskiej armii, w 1916 został podoficerem, od stycznia do listopada 1916 dowodził plutonem 550 pułku piechoty na Froncie Północnym. Był trzykrotnie ranny, został odznaczony Krzyżem św. Jerzego, od stycznia 1917 służył w 1 zapasowym pułku moździerzy w Oranienbaumie. Jako członek komitetu pułkowego brał udział w rewolucji lutowej, w lipcu 1917 został przewodniczącym komitetu kompanijnego, potem batalionowego, pułkowego, dywizyjnego i korpusowego, a od października 1917 komisarzem 37 Korpusu Armijnego na Froncie Północnym. Od marca 1918 służył w Armii Czerwonej, od kwietnia do sierpnia 1918 był pomocnikiem dowódcy kompanii moździerzy Komunistycznego Pułku Specjalnego Przeznaczenia, w lipcu 1918 brał udział w likwidacji powstania lewicowych eserowców, 1918–1919 wykładał na kursach wojskowych w Moskwie. W 1919 uczestniczył w wojnie domowej, m.in. w obronie Piotrogrodu, na początku 1920 walczył na Kaukazie przeciwko siłom W. Pokrowskiego. Po wojnie wykładał na kursach wojskowych w Majkopie, w 1923 na kursach w Rostowie nad Donem, 1923-1925 był instruktorem przy komisariacie wojskowym w Taganrogu, w maju 1925 został zdemobilizowany. Później pracował w Moskwie, gdzie w 1932 ukończył wieczorowy rabfak (fakultet robotniczy), a w 1937 Moskiewski Instytut Filozofii, Literatury i Historii, później wykładał filozofię i podstawy marksizmu-leninizmu w Moskiewskim Instytucie Lotniczym i Moskiewskim Instytucie Kultury Fizycznej.
W lipcu 1941 ponownie powołany do armii, brał udział w wojnie z Niemcami, w sierpniu 1941 został dowódcą batalionu 1010 pułku piechoty na Froncie Centralnym, uczestniczył w walkach obronnych na Białorusi, 25 sierpnia 1941 został ciężko ranny w rejonie Dobrusza. Od listopada 1941 do lutego 1942 był komendantem Woroneża, we wrześniu 1942 ukończył kursy doskonalenia dowódców pułków, od września 1942 do maja 1944 dowodził 971 pułkiem piechoty, a od czerwca do grudnia 1944 136 Dywizją Piechoty. Walczył na Froncie Stalingradzkim, Zachodnim, Briańskim, Białoruskim, 1 Ukraińskim i 2 Białoruskim, brał udział w bitwie pod Stalingradem, operacji orłowskiej, operacji homelsko-rzeczyckiej i lwowsko-sandomierskiej, 29 września 1942 został ranny. Wyróżnił się podczas operacji lwowsko-sandomierskiej, umiejętnie organizując przełamanie obrony przeciwnika w rejonie horochowskim, 18 lipca 1944 dowodzona przez niego dywizja sforsowała Bug. Od stycznia do marca 1945 był zastępcą dowódcy 120 gwardyjskiej dywizji piechoty, a od marca do maja 1945 zastępcą dowódcy 41 Korpusu Piechoty, walczył na 2, 3 i 1 Froncie Białoruskim, uczestniczył w operacji wschodniopruskiej i berlińskiej. Później do sierpnia 1946 był zastępcą dowódcy 120 gwardyjskiej dywizji piechoty w Białoruskim Okręgu Wojskowym, 1946-1947 specjalnym korespondentem pisma „Wojennyj Wiestnik”, od kwietnia 1947 do lipca 1950 był wojskowym doradcą przy naczelniku szkoły wojskowej Suche Batora w Ułan Bator (Mongolia), a po powrocie do ZSRR, 1950-1958 był naczelnikiem szkoły wojskowej. W maju 1958 zakończył służbę wojskową. Został pochowany na Cmentarzu Wagańkowskim.
Awanse kapitan (25 listopada 1941) major (3 października 1942) podpułkownik (26 lutego 1943) pułkownik (22 lutego 1944) generał major (31 maja 1954)
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (23 września 1944) Order Lenina (23 września 1944) Order Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie, 15 stycznia 1943, 15 lutego 1945, 31 maja 1945 i 30 grudnia 1956) Order Aleksandra Newskiego (6 lutego 1943) Order Czerwonej Gwiazdy (19 listopada 1951) Krzyż Zasługi Wojskowego Orderu Świętego Jerzego I klasy Krzyż Zasługi Wojskowego Orderu Świętego Jerzego II klasy Krzyż Zasługi Wojskowego Orderu Świętego Jerzego III klasy Krzyż Zasługi Wojskowego Orderu Świętego Jerzego IV klasy Medal „Za zasługi bojowe” (dwukrotnie, 6 maja 1946 i 28 października 1967) Medal „Za obronę Moskwy” Medal „Za obronę Stalingradu” Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal „Za wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Królewca” Medal „Za zdobycie Berlina” Legia Zasługi (USA, 8 czerwca 1945) I inne.
Bibliografia Мещеряков Михаил Михайлович (ros.) Biogram na stronie warheroes.ru [dostęp 2018-10-16]
Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Generałowie majorowie Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Ludzie urodzeni w Taganrogu Kategoria:Odznaczeni Legią Zasługi Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za wyzwolenie Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zasługi bojowe” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Orderem Aleksandra Newskiego (Związek Radziecki) Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Wagańkowskim w Moskwie Kategoria:Radzieccy dowódcy dywizji w II wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Wojskowi Imperium Rosyjskiego Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1970 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Absolwenci Moskiewskiego Instytutu Filozofii, Literatury i Historii