Geneza Piłka siatkowa w Polsce pojawiła się na początku XX wieku. Początkowo miała charakter wyłącznie amatorski. Za początek piłki siatkowej w Polsce w zorganizowanej formie uznaje się rok 1926 i powstanie Polskiego Związku Gier Sportowych, który po II wojnie światowej zmienił nazwę na Polski Związek Koszykówki, Siatkówki i Szczypiorniaka (PZKSS). PZKSS wziął czynny udział w tworzeniu struktur Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej (FIVB) powstałej w 1947 roku, dzięki czemu jej wiceprezesem został Zygmunt Nowak.

Skład Polski w meczu przeciwko Czechosłowacji: Warszawa, Polska, 14.02.1948

Jadwiga Brześniowska, Aleksandra Englisz, Małgorzata Felska, Leokadia Kaczmarczyk, Elżbieta Kurtz, Irena Prószyńska, Melania Sinoracka, Emilia Szczawińska, Zofia Wojewódzka, Mirosława Zakrzewska

trener: Walenty Kłyszejko

Koncepcja utworzenia narodowej reprezentacji Polski w piłce siatkowej kobiet pojawiła się w kwietniu 1947, tuż po przystąpieniu PZKSS do FIVB. Po raz pierwszy powołano ją w lutym 1948, zaś na arenie międzynarodowej oficjalnie zadebiutowała 14 lutego 1948 (dwa tygodnie przed męską reprezentacją), pokonując 3:1 w warszawskiej sali sportowej YMCA siatkarską kadrę Czechosłowacji. Drużynę prowadził estoński trener koszykówki polskiego pochodzenia, Walenty Kłyszejko.

Od lat 40. do początku lat 70. ubiegłego wieku żeńska reprezentacja Polski budowała pozycję polskiej siatkówki na arenie międzynarodowej, regularnie stając na podium mistrzostw Europy (4 srebrne i 4 brązowe medale), mistrzostw świata (srebrny i 2 brązowe) oraz igrzysk olimpijskich (2 brązowe medale). W pierwszych dwudziestu latach (1948/68) na 13 turniejów w których wystąpiły polskie siatkarki zdobyły 12 medali, tylko ma MŚ 1960 zajęły 4. miejsce.

Należ zwrócić uwagę, iż brązowe medale siatkarek z Igrzysk Olimpijskich 1964 i 1968 są pierwszymi medalami olimpijskim w Polsce w sportach zespołowych. Również medale mistrzostw świata siatkarek w latach 1952, 1956 i 1962 są pierwszymi polskimi medalami MŚ w sportach zespołowych.

Lata 1948-1949 – Romuald Wirszyłło Pierwszym etatowym trenerem kadry został Romuald Wirszyłło. Poprowadził on reprezentację Polski na Igrzyskach Bałkańskich w 1948 r. oraz w pięciu meczach towarzyskich w 1949 r. Jego bilans trenerski to 8 zwycięstw i 2 porażki.

Lata 1949-1950 – Lotar Geyer 1949 – brązowy medal Mistrzostw Europy W 1949 roku nowym trenerem został Lotar Geyer. Pod jego wodzą polska drużyna narodowa najpierw wystąpiła na akademickich mistrzostwach świata w 1949 roku. W tym samym roku żeńska reprezentacja zadebiutowała w Mistrzostwach Europy odbywających się w Pradze. Polska kadra narodowa odniosła tu pierwszy duży sukces, zdobywając brązowy medal. W polskiej drużynie grała m.in. znakomita oszczepniczka, przyszła olimpijka i wielokrotna mistrzyni Polski, Urszula Figwer.

Lata 1950-1951 – Kazimierz Strycharzewski 1950 – srebrny medal Mistrzostw Europy W 1950 roku na miejsce Geyera przyszedł Kazimierz Strycharzewski, który wywalczył z reprezentacją wicemistrzostwo Europy na mistrzostwach w 1950 roku rozgrywanych w Sofii. W polskim zespole wystąpiła wszechstronna zawodniczka, uznawana później za najlepszą polską koszykarkę lat 50., Romualda Gruszczyńska.

Lata 1951-1954 – Zygmunt Krzyżanowski 1951 – srebrny medal Mistrzostw Europy Zygmunt Krzyżanowski, który został w 1951 trenerem żeńskiej kadry siatkarskiej poprowadził ją do trzeciego miejsca na akademickich mistrzostwach świata. Nie otrzymał natomiast paszportu na wyjazd na mistrzostwa Europy odbywające się w tym samym roku w Paryżu. Drużyna, prowadzona w zastępstwie przez trenera męskiej reprezentacji Zygmunta Krausa, zdobyła tam drugie miejsce.

1952 – srebrny medal Mistrzostw Świata Natomiast już pod wodzą Krzyżanowskiego polska reprezentacja wywalczyła jeden z największych sukcesów w polskiej siatkówce żeńskiej - srebrny medal pierwszych mistrzostw świata w 1952 roku w Moskwie.

Lata 1954–1955 – Lucjan Tyszecki 1955 – brązowy medal Mistrzostw Europy W latach 1954–1955 kobiecą reprezentację Polski prowadził Lucjan Tyszecki, kadra pod jego kierunkiem zdobyła brązowe medale na akademickich mistrzostwach świata w 1954 i mistrzostwach Europy w 1955 roku w Bukareszcie. Mimo medalu wynik był pewnym rozczarowaniem, mówiło się o złej atmosferze w drużynie, zaś po powrocie do kraju kilka zawodniczek zostało zawieszonych w prawach reprezentantek.

Lata 1955–1957 – Zygmunt Krzyżanowski 1956 – brązowy medal Mistrzostw Świata Zygmunt Krzyżanowski ponownie objął kadrę w 1955 roku. Rok później drużyna narodowa wywalczyła kolejny medal na Mistrzostwach Świata w Paryżu, tym razem brązowy.

Lata 1957–1958 – Zbigniew Szpyt 1958 – brązowy medal Mistrzostw Europy Zbigniew Szpyt z reprezentacją wywalczył akademickie mistrzostwo świata w 1957 oraz brązowy medal mistrzostw Europy w 1958 roku w Pradze.

Lata 1959–1961 – Jerzy Szewczyk W 1961 roku na kongresie Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego postanowiono o organizacji turnieju siatkarskiego na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1964. Z tego względu zmieniono kalendarz rozgrywek o randze mistrzowskiej. Po dwóch latach od poprzednich mistrzostw świata zorganizowano kolejne, natomiast mistrzostwa Europy przesunięto na rok 1963. Ustalono również, że obie imprezy odbywać się będą co cztery lata.

Polska kadra żeńska prowadzona przez Jerzego Szewczyka podczas mistrzostw świata w 1960 roku w Brazylii zajęła 4. miejsce.

Lata 1961–1962 – Stanisław Mazur Trener Stanisław Mazur prowadził reprezentację Polski wyłącznie w spotkaniach towarzyskich.

Lata 1962–1965 – Stanisław Poburka W latach 1962–1965 kobiecą reprezentację Polski prowadził Stanisław Poburka, kadra pod jego kierunkiem zdobyła brązowy medal podczas mistrzostw świata w 1962 roku, rozgrywanych w Petersburgu i Moskwie oraz srebrny medal na mistrzostwach Europy w 1963 roku w Rumunii.

1964 – brązowy medal Igrzysk Olimpijskich Na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1964 roku reprezentacja nie musiała kwalifikować przez turniej kwalifikacyjny, gdyż trzy najlepsze zespoły MŚ 1962 miały awans automatyczny (Polki zajęły wtedy trzecie miejsce). Podczas turnieju olimpijskiego polskie siatkarki, prowadzone przez trenera Poburkę, odniosły kolejny wielki sukces, zdobywając brązowe medale, pierwsze polskie medale olimpijskie w grach zespołowych. Polska drużyna ustąpiła tylko zespołom Japonii i ZSRR.

Lata 1965–1970 – Benedykt Krysik 1967 – srebrny medal Mistrzostw Europy Pod kierunkiem Benedykta Krysika podczas mistrzostw Europy w 1967 roku w Rumunii Polki ponownie zdobyły srebrny medal.

Na Mistrzostwach Świata 1967 roku w Japonii Polki miały zagrać w grupie C z Chinami, USA i Węgrami, ale z powodu bojkotu zespoły krajów komunistycznych wycofały się z turnieju. Powodem bojkotu było nieuznanie przez gospodarzy, Japonię, oficjalnych nazw NRD i Korei Północnej, odegrania ich hymnów i wywieszenia flag. W efekcie na mistrzostwach zamiast 11 zespołów zagrały 4 (Japonia, Korea Południowa, USA i Peru), a reprezentacja Polski straciła szansę na kolejny medal.

1968 – brązowy medal Igrzysk Olimpijskich Siatkarki zdobyły kwalifikacje olimpijskie do Igrzysk 1968 roku, zajmując w turnieju interkontynentalnym rozgrywanym w miejscowości Slavonski Brod w Jugosławii we wrześniu 1967 roku 2. miejsce. Podczas turnieju olimpijskiego polskie siatkarki obroniły trzecie miejsce i po raz drugi z rzędu zdobyły brązowe medale. Podobnie jak cztery lata wcześniej Polki przegrały tylko z zespołami Japonii i ZSRR.

Rok 1970 – Gwidon Grochowski W 1970 reprezentację Polski seniorek prowadził Gwidon Grochowski, pod jego kierunkiem na mistrzostwach świata w Bułgarii drużyna zajęła 9. miejsce.

Lata 1971–1974 – Zygmunt Krzyżanowski 1971 – brązowy medal Mistrzostw Europy Zygmunt Krzyżanowski po raz trzeci objął kadrę w 1971 roku. W tym samym roku drużyna narodowa wywalczyła brązowy medal mistrzostw Europy, rozgrywanych we Włoszech w rekordowej obsadzie 18 zespołów. Medal ten, ostatni przed ponad 20-letnią przerwą, nie dawał awansu na Igrzyska w Monachium.

Zygmunt Krzyżanowski był trenerem kadry przez największą liczbę sezonów z wszystkich trenerów reprezentacji (8 sezonów: 1951-54, 1955-57 i 1971-74).

Rok 1974 – Adam Żelazny W 1974 roku trenerem kadry został Adam Żelazny, prowadzona przez niego reprezentacja na mistrzostwach świata w Meksyku zajęła 9. miejsce.

Lata 1975–1977 – Andrzej Niemczyk

W 1975 roku kadrę żeńską po raz pierwszy objął Andrzej Niemczyk. Na Mistrzostwa Europy w 1975 roku, rozgrywanych w Jugosławii, prowadzona przez niego polska reprezentacja zajęła 6. miejsce.

W 1976 drużyna brała udział w interkontynentalnym turnieju kwalifikacyjnym do Igrzysk Olimpijskich w Montrealu rozgrywanym w Heidelbergu, gdzie zajęła 2. miejsce. Niestety, nie wystarczyło to do występu w Igrzyskach.

Na Mistrzostwa Europy w 1977 roku, rozgrywanych w Finlandii, polska reprezentacja zajęła 4. miejsce. Po tym turnieju trener Niemczyk podał się do dymisji.

Lata 1978–1980 – Hubert Wagner Spadającej w rankingach reprezentacji nie pomogło nawet objęcie kadry przez wybitnego fachowca, mistrza olimpijskiego i mistrza świata z drużyną męską, Huberta Wagnera. Pod wodzą słynnego „Kata” drużyna zanotowała jeden ze słabszych okresów w swojej historii (11. miejsce na MŚ 1978 i 8. miejsce na ME 1979), niemniej na kolejny występ na mistrzostwach świata musieliśmy poczekać aż 24 lata, do 2002 roku. W mistrzostwach 1979 roku na podkreślenie zasługuje pierwsze w historii zwycięstwo Polek nad dominującą od lat drużyną ZSRR.

Trener Wagner podał się do dymisji po ogłoszeniu decyzji o wycofaniu się polskiej drużyny z kwalifikacji do Igrzysk w Moskwie.

Lata 1980–1981 – Stanisław Poburka W 1980 ponownie trenerem reprezentacji Polski seniorek został Stanisław Poburka. Poprowadził ją w udanych kwalifikacjach do mistrzostw Europy w 1981, ale w czerwcu 1981 zrezygnował z prowadzenia kadry.

Lata 1981–1983 – Andrzej Dulski Pod wodzą nowego trenera, Andrzeja Dulskiego kadra na Mistrzostwach Europy w 1981 roku w Bułgarii drużyna zajęła 5. miejsce. Potem nastąpił regres, na Mistrzostwa Świata w 1982 nie zakwalifikowaliśmy się w ogóle, zaś na Mistrzostwach Europy w 1983 zajęliśmy 9. miejsce.

W ME 1983 polska drużyna przegrała z siatkarkami RFN, prowadzonymi przez niedawnego trenera polskiej kadry, Andrzeja Niemczyka.

Lata 1984–1986 – Jerzy Matlak Państwa bloku wschodniego zbojkotowały Igrzyska w USA w 1984 i zorganizowały własne zawody, Przyjaźń-84, w których wzięło udział ponad 2000 zawodników z kilkudziesięciu państw. W turnieju siatkarskim polskie siatkarki w stawce dziesięciu państw zajęły 7. miejsce. Zespół prowadził Jerzy Matlak, były asystent trenera Poburki. Polska reprezentacja grała tam w składzie: Waloch, Tomiak, Hanyżewska, Różańska, H. Zielińska, Szczygielska, Kwaśniewska, Wilk, Kucharczyk, Rychter, Bućko, Ciaszkiewicz.

Na mistrzostwach Europy w 1985 w Holandii zespół trenera Matlaka zajął 7. miejsce.

Lata 1986–1989 – Jan Ryś W 1986 roku stanowisko trenera kadry objął Jan Ryś, były asystent Huberta Wagnera, potem pierwszy trener w męskiej reprezentacji Polski. Trenowana przez niego kadra żeńska na mistrzostwach Europy w 1987 roku w Belgii zajęła odległe, 11. miejsce, najgorsze w historii występów w Mistrzostwach Europy.

Rok 1989 – Janusz Badora Przez kilka miesięcy 1989 roku reprezentację Polski seniorek prowadził Janusz Badora, były trener m.in. reprezentacji Polski juniorek, która zajęła 4. miejsce na mistrzostwach Europy. Na seniorskich mistrzostwach Europy w 1989 roku w Niemczech prowadzona przez niego drużyna zajęła 9. miejsce. Po ME zrezygnował z prowadzenia kadry.

Lata 1989–1993 – Edward Superlak