Słońcolubek (Dinothenarus) – rodzaj chrząszczy z rodziny kusakowatych i podrodziny kusaków.
Takson ten został wprowadzony w 1858 roku przez Carla Gustafa Thomsona. Dawniej traktowany był jako podrodzaj w rodzaju Staphylinus.
Chrząszcze o wydłużonym, z wierzchu marmurkowo owłosionym ciele. Głowę mają w zarysie czworokątną z silnie zaokrąglonymi kątami tylnymi, gęsto i silnie punktowaną, zaopatrzoną w ustawione skośnie do jej podłużnej osi oczy oraz krótkie, krępe i od szóstego członu wyraźnie rozszerzone czułki. Aparat gębowy ma dwupłatową wskutek głębokiego wykrojenia wargę górną, krępe żuwaczki z podłużną bruzdą na nasadowym odcinku zewnętrznej krawędzi oraz głaszczki szczękowe o ostatnim członie dłuższym i węższym niż poprzedni. Przedtułów cechuje się słabo zesklerotyzowanymi epimerami trójkątnego kształtu oraz dobrze zaznaczoną górną krawędzią epipleury przedplecza. Śródpiersie ma krótki, ku szczytowi zwężony i tam zaokrąglony wyrostek międzybiodrowy. Odwłok ma tylny brzeg piątego tergitu z jasną, błoniastą obwódką. Zapiersie i sternity odwłoka gęsto porastają kredowobiałe włoski. Przednia para odnóży ma u obu płci rozszerzone stopy, a środkowa i tylna uzbrojone w kolce golenie.
Przedstawiciele rodzaju występują w krainach: palearktycznej, nearktycznej i orientalnej. W Polsce stwierdzono 2 gatunki (zobacz też: kusakowate Polski)
Do rodzaju tego należy 28 opisanych gatunków, w tym:
Przypisy
Kategoria:Kusaki Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1858 roku