Kamienica Stanisława i Kazimiery Kacperskich – zabytkowa kamienica w Warszawie przy placu Unii Lubelskiej u zbiegu ulic Marszałkowskiej i Polnej, w dzielnicy Śródmieście.
Historia thumb|left|Kaminica Kasperskich (po prawej) pod koniec lat 30. XX wieku Kamienica wybudowana została w latach 1911–1913 dla Stanisława Kowalskiego, kupca z prowincji, który postanowił ulokować kapitał w nieruchomości. Nazwisko architekta nie jest jednak znane. W momencie oddania do użytku w 1914, dziewięciokondygnacyjna budowla była jednym z dwóch najwyższych domów mieszkalnych w Warszawie (obok kamienicy na Mariensztacie przy ulicy Nowy Zjazd 7).
Dom był zwyczajowo nazwany „żelazkiem” ze względu na swój trapezowy kształt i budził porównania do nowojorskiego Flatiron Building. Oryginalnie znajdowały się w nim trzy- i czteropokojowe mieszkania, a także kawalerki. Był to budynek bardzo nowoczesny jak na tamte czasy, posiadający centralne ogrzewanie, elektryczność, centralne odkurzacze, spiżarnie, kuchnie gazowe, trzy windy i schody wyłożone marmurem. W centralnej części kamienicy znajduje się wąskie tzw. podwórko studnia, na które wychodzą okna klatek schodowych i korytarzy prowadzących do mieszkań.
Nazwa budynku pochodzi od małżeństwa Stanisława i Kazimiery Kacperskich, długoletnich właścicieli nieruchomości, którzy krótko przed wybuchem II wojny światowej sprzedali go za 1,3 miliona złotych Państwowemu Zakładowi Emerytalnemu. Podczas wojny mieściła się tutaj Komórka Biura Studiów Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego Armii Krajowej. W trakcie ataków zniszczeniu uległ dach kamienicy i uszkodzone zostały dwa piętra, choć ostatecznie obiekt przetrwał czas wojny w dobrym stanie.
W latach 1955–1956 budynek wyremontowano usuwając część dekoracji, a w 1970 roku podwórko zostało zabudowane na wysokości drugiego piętra podłogą z luksferów. Przez pewien czas istniała tam stołówka dla oddziałów ZOMO.
W drugiej połowie lat 80. kamienica przeszła kolejny remont. W latach 90. w budynku zaczęto lokować mieszkania socjalne, co z czasem doprowadziło do zaniedbania i rozwoju patologii społecznej na terenie obiektu. W 2007 na antenie TVP wyemitowany został na ten temat reportaż pt. Getto biedy przy Marszałkowskiej. Ze względu na regularnie popełniane na terenie budynku samobójstwa, jest on czasem potocznie nazywany „kamienicą samobójców”. Obecnie na pierwszym piętrze kamienicy działa hostel. W 2017 rozpoczął się kolejny remont budynku.
W kulturze popularnej W 1933 kamienicę ukazano w filmie fabularnym Dwanaście krzeseł. W kamienicy została nakręcona część scen teledysku Widok Mariki i Spokoarmii z 2012 roku.
Przypisy
Kategoria:Budynki przy ulicy Marszałkowskiej w Warszawie Warszawa Kacperskich Stanisława i Kazimiery