Tadeusz Nisiewicz-DobrzańskiPoczątkowo tożsamość zapisywano jako „Tadeusz Dobrzański-Nisiewicz” (Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928. Później zapisywano „Tadeusz Nisiewicz-Dobrzański” (Rocznik Oficerski 1932, „Biuletyn” Koła Lwowian w Londynie z 1977). (ur. 7 kwietnia 1897 we Lwowie, zm. 2 marca 1977 w Edynburgu) – kapitan żandarmerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 7 kwietnia 1897 we Lwowie w rodzinie Jana i Apolonii. Ukończył dwuletnią szkołę handlową i trzy kursy seminarium nauczycielskiego. Od 1912 należał do skautingu oraz do Polowej Drużyny „Sokoła”, a od 1924 do tajnego związku młodzieżowego we „Lwowie”.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, odbywając kampanie karpacką i wołyńską, od 1916 do 1917 był zastępcą Komisarza Werbunkowego Gminy Łuków. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej i w lipcu 1917 skierowany na front włoski. Tam działał w charakterze kuriera Polskiej Organizacji Wojskowej. Zdezerterował z szeregów armii austriackiej, przedostał się za ziemie polskie i w Bolechowie wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Na początku 1918 był zatrzymany przez władze austrickie i ponownie wcielony w szeregi c. i k. Armii. Zbiegł z jej szeregów latem 1918 i pozostawał w ukryciu.
U kresu wojny w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia porucznika rezerwy żandarmerii ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1921. W 1923 był oficerem rezerwowym, zatrzymanym w służbie czynnej, 9 Dywizjonu Żandarmerii z Brześcia. 22 grudnia 1924 został przemianowany z dniem 1 lipca 1923 na oficera zawodowego w korpusie oficerów żandarmerii, w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 i 1. lokatą. Nadal służył w 9 Dywizjonie Żandarmerii. W marcu 1926 został przeniesiony do 5 Dywizjonu Żandarmerii w Krakowie. Na początku lat 30. był oficerem Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu. Został awansowany do stopnia kapitana żandarmerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932. Był autorem projektu pomnika Józefa Piłsudskiego, odsłoniętego w CWŻ na dziedzińcu koszar im. Króla Władysława Łokietka.
Po zakończeniu II wojny światowej przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zamieszkując w szkockim Edynburgu i będąc właścicielem domu mieszkalnego 12 lutego 1964 został naturalizowany w Wielkiej Brytanii. Do końca życia pozostawał w stopniu kapitana. Zmarł 2 marca 1977 w Edynburgu.
Ordery i odznaczenie Krzyż Niepodległości – 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Publikacje Centrum Wyszkolenia Żandarmerii. Rocznik Pamiątkowy 1931 (1931; członek komitetu redakcyjnego) Śledztwo kryminalne (1932; autor komentarzy do polskiego przekładu publikacji pt. L’enquete criminelle autorstwa mjr. Naudina)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polowych Drużyn Sokolich Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Kapitanowie żandarmerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Ludzie związani z Edynburgiem Kategoria:Ludzie związani z Grudziądzem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Polscy skauci Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1977 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918 (Austro-Węgry) Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej