Osiękla kępkowa (Merismodes fasciculata (Schwein.) Donk) – gatunek podstawczaków z rodziny Niaceae.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Merismodes, Niaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Gatunek ten został po raz pierwszy opisany w 1832 r. jako Cantharellus fasciculatus przez L.D. von Schweinitza. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w roku 1951 Marinus Anton Donk, przenosząc go do rodzaju Merismodes. Synonimy:
Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r.
Charakterystyka Tworzy zazwyczaj gęste skupiska bardzo drobnych owocników. Pojedynczy owocnik ma szerokość około 0,5 i wysokość 1 mm. Składa się z miseczki i trzonu, przy czym trzon jest krótszy od miseczki. Młode owocniki są zamknięte i w górnej części szarobeżowo owłosione, starsze otwierają się otworem na szczycie przyjmując kształt miseczki o gładkiej wewnętrznej powierzchniH. Knudsen, J. Vesterholt, Funga Nordica, Nordsvamp, Copenhagen, 2008..
Zarodniki cylindryczne, gładkie, 7,5–11 × 2–3 μm.
Bardzo podobna jest osiękla nierówna (Cyphellopsis anomala), a także niektóre inne gatunki z rodzaju Cyphellopsis i Merismodes. Trochę pomocny może być sposób wyrastania owocników: osiękla kępkowa zwykle tworzy okrągłe kępki, a osiękla nierówna raczej podłużne pasma. Pewne rozróżnienie tych gatunków i innych z rodzajów Merismodes wymaga jednak badań mikroskopowych, zwłaszcza porównania zarodników.
Występowanie i siedlisko W Polsce rozprzestrzenienie osiękli kępkowej nie jest znane. W piśmiennictwie naukowym do 2003 r. podano jedno tylko stanowisko i to już historyczne (na brzozie brodawkowatej, Międzyrzec Podlaski, 1902 r.)
Występuje na obumarłych pniach i konarach drzew, wyrastając bezpośrednio na drewnie.
Przypisy
Linki zewnętrzne Film przedstawiający osieklę kępkową i jej opis
Kategoria:Niaceae Kategoria:Mykobiota Polski