Beatrycze Sycylijska, wł. Beatrice d’Angiò, fr. Béatrice Sicilienne lub Béatrice d’Anjou (ur. 1252, zm. 1275) – tytularna cesarzowa łacińska, jako żona Filipa I, syna Baldwina II z Konstantynopola (z kapetyńskiej gałęzi rodu de Courtenay) i Marii de Brienne, córki Jana de Brienne, króla Jerozolimy.
Rodzina Członkini bocznej linii dynastii Kapetyngów, trzecie dziecko (drugie, które osiągnęło wiek dojrzałyFine John Van Antwerp Jr. 1994, s. 170.) króla Neapolu i Sycylii Karola I Andegaweńskiego i Beatrycze, córki hrabiego Prowansji – Rajmunda Berengara IV. Przez ojca była spokrewniona z dwoma najpotężniejszymi europejskimi monarchami i związana z królewskimi rodzinami połowy kontynentu. Była wnuczką króla Francji Ludwika VIII Lwa i Blanki Kastylijskiej (córki króla Alfonsa VIII Szlachetnego) i siostrą Eleonory Prowansalskiej, żony Henryka III, króla Anglii.
Życiorys Zgodnie z traktatem z Viterbo z dnia 27 maja 1267 roku, zawartym między Karolem I Andegaweńskim a Baldwinem II de Courtenay, władcą Cesarstwa Łacińskiego z siedzibą w Konstantynopolu, jej ojciec Karol przejął panowanie nad Korfu (a także nad kilkoma miastami w Albanii), przejął również kontrolę nad Księstwem Achai i wyspami Morza Egejskiego, z wyjątkiem Lesbos, Chios, Samos, Amorgos, które przetrzymywała Republika Wenecji.
Również zgodnie z traktatem zostało zaaranżowane małżeństwo Beatrycze z synem Baldwina Filipem de Courtenay, spadkobiercą Cesarstwa Łacińskiego. Gdyby małżeństwo okazało się bezdzietnie, prawa zięcia zostałyby przekazane teściowiBerger, É.: Layettes du trésor des chartes, Bd. 4 (1902), Nr. 5284, S. 220–224; Del Giudice, G.: Codice diplomatico del regno di Carlo I. e II. d’Angiò, Bd. 2/1 (1869), Nr. IV, s. 30–44.. Beatrycze w czasie podpisywania umowy miała około piętnastu lat. Minęło kilka lat zanim ślub rzeczywiście się odbył, a miało miejsce w FoggiAllgemeine Encyklopädie der Wissenschaften und Künste. Erste Section A–G. Hermann Brockhaus, Leipzig 1867, s. 263 (Pełny tekst w Google-Buchsuche).Minieri Riccio, C.: Genealogia di Carlo I. di Angiò: prima generazione, (1857), s. 115. 15 października 1273 roku. Beatrycze miała wówczas 21 lat, jej mąż 30. Niebawem zmarł Baldwin i tytuł cesarza imperium bez ziemi, odziedziczył Filip. Beatrycze wraz z mężem przejęli cesarskie godności, jednak dokumenty lub kroniki, które potwierdzałyby cesarskie tytulatury, nie zachowały się. Po raz pierwszy tytulatura Beatrycze pojawiła się w dokumentach 16 listopada 1275 roku, zaś po raz ostatni w dniu 13 grudnia tego samego roku.
Beatrycze zmarła w tym samym rokuMinieri Riccio, C.: Genealogia di Carlo I. di Angiò: prima generazione, (1857), s. 116..
Życie prywatne Jedynym dzieckiem małżeństwa była Katarzyna de Courtenay (1274–1307/1308).
Przypisy
Bibliografia Fine, John Van Antwerp Jr. (1991) . The Late Medieval Balkans. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. . Mineri Riccio, Camillo. Genealogia di Carlo I. di Angiò. Neapol: Vincenzo Priggiobba, 1857. s. 34.
Linki zewnętrzne Jej profil na „Medieval Lands”, autorstwa Charles Cawley
Kategoria:Władcy Cesarstwa Łacińskiego Kategoria:Urodzeni w 1252 Kategoria:Zmarli w 1275