Aleksandra Izabella Majewska (ur. 16 listopada 1907 w Łodzi, zm. 10 czerwca 1990 tamżeIrena Lepalczyk, Majewska Aleksandra Izabella, w: Praca Socjalna, nr 1/2018, s.150-152, ISSN 0860-3480) – polska pedagog społeczna, wychowawca, organizatorka opieki. Odznaczona Orderem Uśmiechu.
Życiorys Urodzona w rodzinie urzędniczej (ojciec poległ podczas I wojny światowej w armii rosyjskiej). Była najstarszą z trójki rodzeństwa. By utrzymać rodzinę w trudnych czasach podjęła pracę już w okresie nauki szkolnej – była higienistka i opiekunką dzieci na koloniach. Maturę zdała w 1928 w Gimnazjum im. Emilii Sczanieckiej w Łodzi. Od 1928 do 1930 pracowała jako świetliczanka w V Domu Wychowawczym im. Stefana Żeromskiego.
W 1930 zdała eksternistycznie egzamin dyplomowy na nauczyciela szkół powszechnych i wyjechała do Warszawy, gdzie podjęła studia na Wolnej Wszechnicy Polskiej (Studium Pracy Społeczno-Oświatowej i Wydział Pedagogiczny). W 1936 napisała pracę dyplomową (Warunki życia dzieci rodzin bezrobotnych na Woli). Od 1935 do 1940 była kierownikiem II Stacji Opieki nad Dzieckiem w Łodzi. Kierowała też łódzką Poradnią Wychowawczą oraz Centralną Świetlicą Publicznych Szkół Dokształcających.
Od 1940 do 1945 kierowała poradniami dziecięcymi i młodzieżowymi w Warszawie. Uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Przed wybuchem powstania warszawskiego wywiozła do Stoczka Łukowskiego osiemdziesiąt dzieci, które częściowo osierocone po powstaniu stały się pensjonariuszami założonego przez nią w Stoczku domu dziecka. W końcu 1945 i w 1946 założyła jeszcze podobne placówki w Bartoszewie, Lucieniu i Sierakówku.
W 1947 otrzymała stopień magistra filozofii w zakresie pedagogiki społecznej na Uniwersytecie Łódzkim (praca Wyniki badań w zastępczych rodzinach łódzkich). Była potem starszym asystentem w Katedrze Pedagogiki Społecznej Uniwersytetu Łódzkiego. Od 1946 pracowała również w Miejskiej Pracowni Psychologicznej w Łodzi.
Doktoryzowała się na Uniwersytecie Warszawskim w 1962 (praca: Dzieci, młodzież i alkoholizm rodziców). Od 1957 do 1964 pracowała w Poradni Zawodowej dla Młodzieży w ramach łódzkiego kuratorium oświaty. Była tam wychowawcą psychologiem do przejścia na emeryturę, która nie była końcem jej zawodowej drogi – potem pracowała nadal, m.in. w łódzkiej izbie wytrzeźwień. Była również aktywnym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Po 1972 prowadziła w swojej parafii seminaria, m.in. na temat życia i pracy Janusza Korczaka i Alberta Schweitzera.
Nie założyła rodziny. Pochowana jest na Starym Cmentarzu w Łodzi, w grobie swojej matki (kwatera 5, linia 2, numer grobu – 29)Obserwatorium Edukacji, Felieton nr 97. Dzień Wspomnień o Tych Którzy Odeszli.
Odznaczenia Odznaka Przyjaciela Dziecka (1963), Złota Odznaka Zasłużonego Działacza TPD (1974), Order Uśmiechu (1975).
Publikacje Niektóre publikacje: Warunki życia dzieci rodzin bezrobotnych na Woli (1937), Pomoc wychowawcza; wyniki wychowania w rodzinach zastępczych; Wnioski (1948, współautorstwo: Helena Radlińska), Dzieci, młodzież i alkoholizm rodziców (1963), Dzieci alkoholików i młodzież w Izbie Wytrzeźwień w Łodzi (1963), Nauka wyrównawcza w szkołach łódzkich (1963), Dzieci w rodzinach włókniarskich (1966), Przystosowanie społeczne dorosłych dzieci w łódzkich rodzinach alkoholików i niealkoholików (1973), Z badań nad skutecznością oddziaływania poradni dla młodzieży (1974), Działacze społecznych poradni wychowawczych (1974).
Przypisy
Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Absolwenci Wolnej Wszechnicy Polskiej Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Orderem Uśmiechu Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Pochowani na Starym Cmentarzu w Łodzi Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1990