Okręty podwodne typu UC III – niemieckie okręty podwodne (podwodne stawiacze min) z końca I wojny światowej. W latach 1917–1918 w stoczniach Blohm & Voss w Hamburgu, Kaiserliche Werft w Gdańsku i AG Weser w Bremie rozpoczęto budowę kilkudziesięciu okrętów tego typu, z których ukończono 25 jednostek. 16 z nich zdążyło wejść do służby w Kaiserliche Marine przed podpisaniem rozejmu w Compiègne, jednak nie odniosły żadnych sukcesów. Po wojnie dwa okręty – SM UC-90 i SM UC-99 – trafiły pod banderę Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej, a pozostałe zostały przyznane Wielkiej Brytanii, Francji, Włochom i Stanom Zjednoczonym. Nieukończone jednostki zostały złomowane na pochylniach.

Projekt i budowa Podwodne stawiacze min typu UC III były nieco ulepszoną wersją jednostek typu UC II, zaprojektowaną w celu uzupełnienia wojennych strat tych ostatnich i likwidacji wad zauważonych podczas eksploatacji (numer projektu 41a, nadany przez Inspektorat U-Bootów). Nieznacznie zwiększono wymiary, wyporność i moc układu napędowego, zwiększono liczbę członków załogi, zainstalowano działo pokładowe o większym kalibrze (10,5 cm), zwiększono dopuszczalną głębokość zanurzenia do 75 metrów, skrócono czas alarmowego zanurzenia do 15 sekund, zmniejszono natomiast ilość przewożonych min do 14 sztuk.

W czerwcu 1917 roku marynarka zamówiła I serię okrętów typu UC III w liczbie 39 jednostek, w ramach wojennego programu rozbudowy floty (UC-80 – UC-118). Kolejna seria 36 okrętów (UC-119 – UC-152) została zamówiona 17 grudnia 1917 roku. Ostatnie, całkowicie niezrealizowane zamówienie na jednostki typu UC III złożono w czerwcu 1918 roku, a opiewało ono na 40 kolejnych okrętów (UC-153 – UC-192). Łącznie zamówiono 114 jednostek tego typu, jednak do zakończenia działań wojennych rozpoczęto budowę jedynie 59 okrętów.

Okręty zamówiono w trzech stoczniach: Blohm & Voss w Hamburgu, Kaiserliche Werft w Gdańsku i AG Weser w Bremie, lecz ukończone 25 jednostek pochodziło wyłącznie ze stoczni Blohm & Voss.

Okręt Stocznia Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby UC-80 – UC-86 Kaiserliche Werft 1917 - - UC-87 – UC-89 AG Weser 1918 UC-90 Blohm & Voss 19 stycznia 1918 15 lipca 1918 UC-91 31 lipca 1918 UC-92 14 sierpnia 1918 UC-93 19 lutego 1918 22 sierpnia 1918 UC-94 31 sierpnia 1918 UC-95 16 września 1918 UC-96 17 marca 1918 25 września 1918 UC-97 3 września 1918 UC-98 10 września 1918 UC-99 20 września 1918 UC-100 14 kwietnia 1918 30 września 1918 UC-101 8 października 1918 UC-102 14 października 1918 UC-103 21 października 1918 UC-104 25 maja 1918 18 października 1918 UC-105 28 października 1918 UC-106 - (ukończony → UK) UC-107 2 czerwca 1918 - (ukończony → Francja) UC-108 – UC-109 - (ukończony → UK) UC-110 6 lipca 1918 UC-111 UC-112 UC-113 UC-114 11 sierpnia 1918 UC-115 – UC-118 - UC-119 – UC-121 1918 1918 UC-122 – UC-124 1 października 1918 UC-125 – UC-128 8 grudnia 1918 UC-129 – UC-138 - UC-139 – UC-192 -

Dane taktyczno-techniczne Jednostki typu UC III były średniej wielkości przybrzeżnymi okrętami podwodnymi konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła od 56,1 do 57,1 metra, szerokość 5,54 metra i zanurzenie 3,66-3,77 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 42,2 metra długości i 3,65 metra szerokości. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,98 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła od 474 do 511 ton, a w zanurzeniu 560-582 tony. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki Diesla Benz, MAN lub o łącznej mocy 580-600 KM, a pod wodą poruszały się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 770 KM. Dwa wały napędowe poruszające dwoma śrubami zapewniały prędkość 11,5 węzła na powierzchni i 6,6 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 9850 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 40 Mm przy prędkości 4,5 węzła pod wodą. Zbiorniki mieściły 64-67 ton paliwa. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 75 metrów, a czas zanurzenia 15 sekund.

Głównym uzbrojeniem okrętów było 14 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej. Uzbrojenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (strzelające w kierunku dziobu, umiejscowione na pokładzie na śródokręciu po obu stronach kiosku), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 10,5 cm Utof C/16 L/45, z zapasem amunicji wynoszącym 150 naboi.

Załoga pojedynczego okrętu składała się z 3 oficerów oraz 29 podoficerów i marynarzy.

Służba thumb|left|UC-90 i UC-99 na Malcie u burty japońskiego krążownika „Nisshin” Do momentu zakończenia działań wojennych do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej przyjęto 16 jednostek typu UC III, od UC-90 do UC-105. Żaden z okrętów nie uczestniczył w misji bojowej i nie odniósł sukcesów. Po wojnie dwa okręty przekazano Japonii, gdzie w latach 1918–1921 służyły w Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej pod oznaczeniami O-4 (SM UC-90) i O-5 (SM UC-99). Pozostałe jednostki zostały przyznane Wielkiej Brytanii (UC-91, UC-92, UC-95, UC-96, UC-101, UC-102 i UC-105), Francji (UC-100, UC-103 i UC-104), Włochom (UC-93, UC-94 i UC-98) oraz Stanom Zjednoczonym (UC-97). Dziewięć jednostek (od UC-106 do UC-114) zostało ukończonych na poczet reparacji wojennych i dostarczonych bez siłowni i uzbrojenia do Wielkiej Brytanii i Francji, gdzie zostały złomowane. Pozostałe nieukończone jednostki złomowano na pochylniach.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia