Konger wschodni (Conger cinereus) – gatunek drapieżnej morskiej i słonawowodnej ryby węgorzokształtnej z rodziny kongerowatych (Congridae).
Występowanie Konger wschodni jest szeroko rozprzestrzeniony i pospolity w Morzu Czerwonym oraz w tropikalnych wodach Indo-Pacyfiku. Przebywa w płytkich wodach przybrzeżnych w pobliżu raf, w zatokach, zalewach i lagunach oraz w wodach głębszych, na głębokościach do 80 m p.p.m. Okazjonalnie wpływa do estuariów. Preferuje miękkie podłoże, wodorosty i mangrowce.
Morfologia Jest to dosyć duża ryba o wydłużonym, węgorzowatym kształcie ciała. Otwór gębowy sięga za tylną krawędź oka. Płetwa piersiowa rozpoczyna się tuż za głową i łączy się z płetwą ogonową. Ich krawędzie są bardzo ciemne. Płetwy piersiowe jaśniejsze u nasady, przy brzegach czarniawe. Młode osobniki są jaśniej ubarwione, z miedzianozłotawymi bokami. Dorosłe mają brunatnoszare ciało.
Długość ciała dorosłych osobników wynosi przeciętnie około 50 cm, maksymalnie do 140 cm. W drugiej połowie XX w. łowione osobniki miały przeciętnie 80–120 cm długości.
Taksonomia Takson ten został opisany naukowo po raz pierwszy przez Eduarda Rüppella w 1830 z Morza Czerwonego. W późniejszych latach opisywany przez innych autorów pod nazwami, które zostały uznane za synonimiczne.
Polską nazwę zwyczajową konger wschodni zaproponował w 1982 Stanisław Rutkowicz.
Etymologia Nazwa rodzajowa – , jest dawnym określeniem węgorza. Epitet gatunkowy – łac. cinereus, oznacza „popielato-szary, koloru popielatego”, od cinis, cineris „popiół”.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) konger wschodni od 2019 roku klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern).
Znaczenie dla człowieka Ma niewielkie, lokalne znaczenie gospodarcze. Bywa poławiany komercyjnie sprzętem sieciowym i haczykowym.
Przypisy
Kategoria:Kongerowate Kategoria:Ryby Oceanu Indyjskiego Kategoria:Ryby Oceanu Spokojnego Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1830 roku Kategoria:Taksony opisane przez Eduarda Rüppella