World Heavyweight Wrestling Championship – światowe mistrzostwo wolnoamerykanki istniejące od 1905 do 1957. Uważane jest za pierwsze i jedyne w momencie powstania światowe mistrzostwo związane z wrestlingiem, podobnie jak wolnoamerykanka uprawiana w czasie festynów jest uważana za prekursora wrestlingu. Jego historyczne dziedzictwo przypisuje się mistrzostwom WWE Championship, WCW World Heavyweight Championship i NWA World Heavyweight Championship. Uznanie mistrzostwo wielokrotnie było przedmiotem sporów. Różne komisje, organizacje i terytoria w różnych okresach uznawały innych mistrzów.

Historia mały|Diagram obrazujący powiązanie oryginalnego mistrzostwa z mistrzostwami NWA, AWA, WCW i WWE 4 września 1902 George Hackenschmidt pokonał Toma Cannona w walce o European Greco-Roman Heavyweight Championship, a w 1904 został uznany za światowego mistrza wagi ciężkiej w Anglii, po tym jak pokonał Ahmeda Madrali. 4 maja 1905 zmierzył się z Tomem Jenkinsem, który posiadał wówczas amerykańskie mistrzostwo American Heavyweight Championship i było to jego trzecie panowanie. Walka toczyła się o uznanie statusu światowego mistrza w Ameryce Północnej i zwyciężył ją Hackenschmidt. Tego samego roku wygrał turniej w niemieckich Hamburgu, Berlinie i Elberfeldzie, a także w Paryżu i w St. Petersburgu, o uznane mistrzostwa światowego.

Uznanie mistrzostwa World Heavyweight Wrestling Championship często było sporne. Pierwszy spór miał miejsce po tym jak w 1913 Frank Gotch przeszedł na emeryturę jako mistrz, nie było pełnej zgody co do tego czy kolejni posiadacze mistrzostwa byli prawowici. Dopiero w 1915 Joe Stecher został pierwszym powszechnie uznanym mistrzem, dzięki obecności Gotcha w czasie walki o pas. W 1916 Stecher wyszedł z areny w czasie swojej walki przeciwko Johnowi Olinowi, bo nie podobało mu się, że jego przeciwnik grał na czas. Sędzia ogłosił zwycięstwo Olina, ale jego panowanie nie było powszechnie uznawane. Tak powstał tak zwana linia Olina, czyli kolejne rzekome panowania mistrzowskie po Olinie. Stecher przegrał swoje mistrzostwo w walce przeciwko Earlowi Caddockowi w 1917. W 1919 udało mu się przejąć mistrzostwo z linii Olina, a następnie pokonał Caddocka w 1920, stając się tym samym mistrzem obu linii i kończąc spór.

W 1957 miała miejsce ostatnia zmiana mistrzostwa - panujący Edouard Carpentier został pokonany przez Lou Thesza. Później jednak, Carpentier i jego promotor odłączyli się od wpływowej ligi National Wrestling Alliance, w związku z czym NWA nie uznało panowanie Carpentiera za nieważne, a sam Carpentier był nadal uznawany za mistrza w Omaha i Bostonie. Od tej pory uznaje się, że tytuł przeistoczył się w NWA World Heavyweight Championship.

Lista posiadaczy PanowanieNumer panowania przez danego mistrzaMiejsceMiasto, w którym tytuł został zdobyty Nr.MistrzZdobycie mistrzostwaStatystyki panowaniaDodatkowe informacjePrzypisyDataMiejscePanowanieDni1Nowy Jork, Nowy Jork14 września 1902 pokonał Toma Cannona w walce o European Greco-Roman Heavyweight Championship. W 1904 został uznany za światowego mistrza wagi ciężkiej w Anglii, po tym jak pokonał Ahmeda Madrali. 4 maja 1905 pokonał Toma Jenkinsa w walce o uznanie statusu światowego mistrza w Ameryce Północnej. Tego samego roku wygrał turniej w niemieckich miastach Hamburg, Berlin i Elberfeld, a także w Paryżu we Francji i w St. Petersburgu w Rosji, aby zdobyć uznanie jako mistrz świata w jak największej części świata.2Chicago, Illinois1—Wakat———Frank Gotch przeszedł na emeryturę jako mistrz i zasugerował, że o tytuł powinni walczyć Americus i Fred Beell—Kansas City, Missouri——Został mistrzem pokonując Freda Beella w walce o nowy tytuł. Pas, który wygrał, nie był jednak wersją Franka Gotcha, więc jego uznanie było kontrowersyjne.—Kansas City, Missouri——Zdobył tytuł pokonując Americusa—Wakatpaździernik 1914———Stanislaus Zbyszko w październiku wyjechał z USA, w związku z czym był niezdolny do bronienia tytułu—?——Został mistrzem pokonując Dr. B.F. Rollera w walce o tytuł. Jego mistrzostwo było uznawane tylko w Omaha, Des Moines, Chicago i Nowym Jorku.3Omaha, Nebraska1Pokonał Charliego Cutlera w obecności Franka Gotcha, w związku z czym był pierwszym od emerytury Gotcha powszechnie uznawanym mistrzem.—Springfield, Massachusetts——W czasie walki o mistrzostwo przeciwko Olinowi, Joe Stecher wyszedł z areny, bo nie podobało mu się, że jego przeciwnik ciągle gra na czas. Sędzia ogłosił zwycięstwo Olina, ale jego panowanie nie było powszechnie uznawane.4Omaha, Nebraska1Pokonał Joe Stechera w walce o tytuł.—Chicago, Illinois——Pokonał Johna Olina w walce zaplanowanej jako walka o mistrzostwo z Frankiem Gotchem w roli sędziego specjalnego.—San Francisco, Kalifornia——Pokonał Eda Lewisa w walce, która nie była zaplanowana jako walka o tytuł, a Zbyszko przypiął przeciwnika tylko raz w two-out-of-three falls matchu, ale i tak przypisywał sobie mistrzostwo.—Boston, Massachusetts——Pokonał Wladka Zbyszko.—Nowy Jork, Nowy Jork——Pokonał Eda Lewisa na międzynarodowym turnieju, ale pomimo przegranej Lewis nadal uważał się za mistrza.—Des Moines, Iowa——Pokonał Wladka Zbyszko, który jednak nadal uważał się za mistrza.—19 maja 1918Nowy Jork, Nowy Jork——Pokonał Wladka Zbyszko—Des Moines, Iowa——Pokonał Eda Lewisa, który jednak nadal uważał się za mistrza.—Nowy Jork, Nowy Jork——Pokonał Eda Lewisa, kończąc ostatecznie ich spór o posiadanie tytułu, należącego niegdyś do Johna Olina.—Nowy Jork, Nowy Jork——Pokonał Wladka Zbyszko, ostatecznie kończąc jego dyskusyjne panowanie mistrzowskie.5Nowy Jork, Nowy Jork2Pokonał Earla Caddocka. Ponieważ był już uznawany za mistrza i następcę Johna Olina, Wladka Zbyszko i Eda Lewisa, oznaczało to koniec sporu o posiadanie tytułu.6Nowy Jork, Nowy Jork17Nowy Jork, Nowy Jork18Wichita, Kansas29Wichita, Kansas1Ed Lewis nadal był uznawany za mistrza przez promotora Eda White'a.10Filadelfia, Pensylwania2Wayne Munn nadal był uważany za mistrza w Michigan i Illinois.1130 maja 1925Saint Louis, Missouri312Saint Louis, Missouri3Dodatkowo Ed Lewis pokonał Wayne'a Munna 2 lutego 1928 w Michigan City, Indiana, aby przejąć wersję mistrzostwa uznawaną w Michigan i Illinois. Następnie pokonał Joe Stechera 21 lutego 1928, aby zakończyć spór.13Boston, Massachusetts1Uznanie mistrzostwa zostało wycofane 29 lipca 1929 przez ponad 20 komisji sportowych, w tym nowojorską, pensylwańską i Illinois, a także przez National Boxing Association, ponieważ ich zdaniem w walkach o mistrzostwo nie brali udziału prawdziwi pretendenci do tytułu. Wkrótce powstały odpowiedniki oryginalnego tytułu: nowojorski New York State Athletic Commission World Heavyweight Championship, stworzony przez National Wrestling Association World Heavyweight Championship i bostoński AWA World Heavyweight Championship.14Los Angeles, Kalifornia115Los Angeles, Kalifornia4Stracił mistrzostwo Association World Heavyweight przegrywając je w walce przeciwko Henriemu Deglane przez dyskwalifikację 4 maja 1931 w Montrealu, Quebec, ale nadal był uznawany za mistrza w Kalifornii. Został uznany w Illinois, pokonując Wladka Zbyszko 2 listopada 1931 w Chicago, Illinois. Wygrał New York State Athletic Commission World Heavyweight Championship, pokonując Jacka Sherry 10 października 1932.16Boston, Massachusetts1Pokonał też Jima Londosa w walce o New York State Athletic Commission World Heavyweight Championship i NWA World Heavyweight Championship. Zdobył AWA World Heavyweight Championship, pokonując Eda Don George’a 30 lipca 1935 w Bostonie, Massachusetts, unifikując oba tytuły.17Nowy Jork, Nowy Jork1Bostońska organizacja American Wrestling Association Paula Bowsera nadal uznawała Danno O'Mahoney'a za mistrza18Detroit, Michigan119Newark, New Jersey1Wygrana nastąpiła w wyniku dyskwalifikacji. The Ring uznał Levina za prawdziwego mistrza. Ali Baba nadal uważał się za mistrza. Levin zdobył też wersję Los Angeles World Heavyweight Championship, pokonując Vincenta Lopeza 19 sierpnia 1936 w Los Angeles, Kalifornia.—Columbus, Ohio——Pokonał częściowo uznawanego za mistrza Ali Babę w Columbus, Ohio20Filadelfia, Pensylwania121Minneapolis, Minnesota122Filadelfia, Pensylwania1—Wakat———Jim Londos przeszedł na emeryturę jako mistrz.23Los Angeles, Kalifornia1Został mistrzem przez unifikację czterech tytułów mistrzowskich:

National Wrestling Association World Heavyweight Championship zdobyty przez pokonanie Billa Longsona 20 lipca 1948 w Indianapolis, Indiana.

NWA World Heavyweight Championship został mu oddany 27 listopada 1949, kiedy jego posiadacz Orville Brown był niezdolny do walk po wypadku drogowym z 1 listopada 1949. 25 listopada 1949 w Saint Louis, Missour miała odbyć się walka unifikująca oba tytuły. AWA World Heavyweight Championship zdobył, pokonując Gorgeous George'a, 27 lipca 1950 w Chicago, Illinois. Wersję Los Angeles World Heavyweight Championship zdobył, pokonując Barona Michele Leone'a 21 maja 1952 w Los Angeles, Kalifornia.24Toronto, Ontario, Kanada1Pokonał Lou Thesza przez wyliczenie25Saint Louis, Missouri2—Chicago, Illinois——Lou Thesz przegrał z Edouardem Carpentierem z powodu kontuzji pleców. Panowanie Carpentiera było uznawane przez National Wrestling Alliance (NWA) do czasu opuszczenia NWA przez Carpentiera i jego bezpośredniego przełożonego promotora Eddiego Quinna w 1957. Panowanie Carpentiera było nadal uznawane w Omaha i Bostonie.—Montreal, Quebec, Kanada——Pokonał Edouarda Carpentiera, ale National Wrestling Alliance (NWA) nadal uznawało przegranego za mistrza do czasu, kiedy Carpentier i jego bezpośrednio przełożony promotor Eddie Quinn opuścili NWA w tym samym roku.—Dezaktywowany———Po pokonaniu Carpentiera Lou Thesz kontynuował swoje panowanie jako mistrz NWA World Heavyweight.

Suma dni posiadania tytułu alt=|mały|Ed Lewis – najdłużej panujący mistrz NrWrestlerliczbapanowańSuma dni1430732126283319594118245216516110657110268170591507102346111273121239131216141124151109161971715418148

Przypisy

Kategoria:Tytuły mistrzowskie w wrestlingu