Bogdan Markowski (ur. 1945 w Lublinie) – polski rzeźbiarz, specjalizujący się w pracach wykonywanych w granicie, marmurze, brązie i drewnie.
Życiorys W 1970 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych (dziś ASP) w Gdańsku, gdzie uzyskał dyplom z rzeźby i projektowania rzeźbiarsko- architektonicznego. Jego prace znajdują się w zbiorach m.in.: Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Muzeum Regionalne w Stalowej Woli. Ma na swoim koncie kilkadziesiąt wystaw zbiorowych, udział w plenerach w tym w Wdzydzach Kiszewskich, Orońsku, Wyspie Sobieszewskiej.
Artysta jest autorem kameralnych rzeźb, które były wręczane w trakcie gali Listy Stu najbardziej wpływowych osób w ochronie zdrowia. W 2005 rzeźbę otrzymał Marek Balicki, w 2006 - Zbigniew Religa, w 2007 i 2008 Ewa Kopacz.
Twórczość Zdaniem kuratora Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, dla Bogdana Markowskiego, kamień jako materiał rzeźbiarski jest wyzwaniem, musi długo oswajać się z jego oporem. [...] Jako artysta nie ingeruje nadmiernie w pierwotny kształt kamienia, raczej podkreśla zalety tkwiące w tym materiale. Czasem poleruje krągłości, aby dodać im wewnętrznego napięcia; kiedy indziej wprowadza dysonans obcego ciała, na przykład brązu. Artysta tworzy głównie w Ośrodku Pracy Twórczej Rzeźbiarzy w Orońsku. Ma też własną pracownię w Witoszynie. Według opisu wystawy, która odbyła się w prywatnej galerii sztuki im. Jacka Sempolińskiego w Nałęczowie, pasją Markowskiego są duże rzeźby plenerowe wykonane z granitu lub marmuru, zaś jego pomniki obecne są w pejzażu całej Polski.
Swoje prace wystawiał m.in. na Zamku w Lublinie i na Zamku w Kazimierzu Dolnym pod tytułem „Erraticus". W skład tej ostatniej wystawy wchodziło 29 rzeźb wykonanych z granitowych głazów narzutowych przemieszczanych milionami lat z odległych gór, rzeźbionych przez wody, wiatr i czas. Stąd tytuł wystawy „Erraticus” po łacinie znaczy błądzący.
W folderze tej ostatniej wystawy można przeczytać: „Głazy narzutowe i w ogóle kamień mają swój ciężar i statykę. Markowski się nie wtrąca i nie zmienia tego stanu rzeczy. Często podkreśla te zalety, tkwiące w materiale./…/ Preferuje granit, sądzę, że chyba najlepiej odpowiada jego temperamentowi twórczemu.” (prof. A. J. Pastwa) „Tym co dominuje w rzeźbach Bogdana Markowskiego obok oczywistej fascynacji artysty rodzajem materiału, jego strukturą i kolorystyką, jest wyczuwalny w każdej z nich monumentalizm.” (prof. L. Lameński) „Nie chodzi tu o epatowanie widza zaskakującymi czy karkołomnymi wręcz usiłowaniami przełamania materialności kamienia we wszystkich jej znaczeniach. W rzeźbach Markowskiego odczuwalny jest szacunek dla tego tworzywa, zgoła pokora, z jaką traktuje jego naturalne walory.” (dr W.Odorowski)
Jedną ze znanych prac artysty jest rzeźba psa "Werniksa", postawiona w 2000 r. przy rynku w Kazimierzu Dolnym. Według lokalnej legendy Werniks przewodził wszystkim kazimierskim psim ulicznikom. Wraz ze swoim panem wyjechał do Gdańska, by po latach powrócić do Kazimierza i pozować przy tworzeniu posągu.
Wystawy "Erraticus" na Zamku w Kazimierzu Dolnym Galeria Sztuki spa spot im. Jacka Sempolińskiego w Nałęczowie 40-lecie pracy artysty - Muzeum Stalowej Woli 40-lecie pracy artysty - Centrum Rzeźby Orońsko.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Polscy rzeźbiarze współcześni Kategoria:Urodzeni w 1945 Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie