Aloysius Martin Thesz (ur. 24 kwietnia 1916 w Banat, Michigan, zm. 28 kwietnia 2002 w Orlando) – amerykański wrestler pochodzenia austro-węgierskiego lepiej znany pod swoim pseudonimem ringowym jako Lou Thesz. Wielokrotny mistrz świata różnych organizacji i trzykrotny zdobywca NWA World Heavyweight Championship – tytuł ten utrzymywał w sumie przez 10 lat, 3 miesiące i 9 dni (3749 dni), dłużej niż ktokolwiek inny w historii. Jest uważany za jednego z największych zapaśników wszech czasów. Pośród wielu osiągnięć w sporcie, jest między innymi uznawany za wynalazcę szeregu profesjonalnych ruchów i chwytów wrestlingu, takich jak niemiecki suples, STF i Thesz Press. Był jedną z największych legend w historii wrestlingu. Jest nazwany pionierem, który nie tylko opracował wiele nowych akcji, ale także dzięki któremu ewoluował cały wrestling.
Życiorys Urodził się jako Lajos Tiza we wsi Banat w stanie Michigan, w rodzinie rzymskokatolickiej jako syn imigrantów, którzy pochodzili z Austro-Węgier. Kiedy w dzieciństwie wraz z rodziną przeniósł się do Saint Louis w stanie Missouri, rodzice zmienili mu nazwisko na Aloysius Martin Thesz. Jego ojciec był robotnikiem, dbał o przyszłość syna i zapewnił mu lekcje zapasów w stylu grecko-rzymskim. Zaprocentowało to w późniejszej karierze wrestlera. W szkole średniej dołączył do klubu zapasów, gdzie odnosił wiele sukcesów. alt=|lewo|mały|Zdjęcie Lou Thesz z lat 50. XX wieku Jako nastolatek trenował z Adem Santelem, legendą amatorskich zapasów, judo i wolnoamerykanki. W 1932, w wieku 16 lat zadebiutował na ringu profesjonalnych zapasów w Saint Louis w stanie Missouri, gdzie trafił na Eda „Stranglera” Lewisa, żywą legendę wrestlingu i mistrza świata lat 20., który został jego trenerem i przekazał mu potrzebną wiedzę. Nawiązała się między nimi wielka przyjaźń.
29 grudnia 1937, mając 21 lat, był już jedną z największych gwiazd terytorium Saint Louis, pokonując Everetta Marshalla i zdobył swój pierwszy tytuł mistrza świata – American Wrestling Association World Heavyweight Championship. Został najmłodszym mistrzem świata i do dziś nikt nie przebił jego osiągnięcia.
Thesz był szefem koncernu promocyjnego. Został najważniejszym wrestlerem w Stanach Zjednoczonych i jednym z liderów National Wrestling Alliance. Jego Title Run trwał 2300 dni. W 1955 doszło do kontrowersji, kiedy Leo Nomellini pokonał Thesza przez wyliczenie i został uznany za nowego mistrza. Komisja z Kalifornii nie zgodziła się jednak z tym werdyktem. W związku z tym obydwaj zawodnicy byli uznawani za mistrzów. W finale Thesz pokonał w walce rewanżowej Nomelliniego i został jedynym mistrzem. Rok później definitywnie tytuł odebrał mu Whipper Billy Watson. Thesz szybko odzyskał pas i rozpoczął rywalizację z Édouardo Carpentierem. Tego samego roku Thesz jako pierwszy amerykański mistrz wyruszył do Japonii, gdzie stoczył walki z Rikidōzanem. W 1963 powrócił z emerytury i pokonał Buddy’ego Rogersa w walce o NWA World Heavyweight Championship i szósty raz w karierze został mistrzem świata. Wydarzenie to doprowadziło do powstania Capitol Wrestling Corporation (późniejsze World Wrestling Entertainment) jako oddzielnej federacji. Przez następne lata Lou Thesz pojawiał się w ringu tylko okazyjnie, ale mimo to zapisał się w historii wrestlingu jako ikona.
Po wycofaniu się z ringu w 1990 pozostał w biznesie związanym z wrestlingiem. Kilka razy pełnił rolę sędziego specjalnego. W 1981 był arbitrem pojedynku między Dustym Rhodesem a Rikiem Flairem. W swojej karierze wprowadził wiele nowych akcji wrestlingowych, które są używane do dzisiaj, na przykład niemiecki suples, STF i Thesz Press.
Życie prywatne Był trzy razy żonaty: z Evelyn Katherine Ernst (od 22 marca 1937 do 1944); Freddą Huddleston Winter (do 1975), z którą miał trzech synów: Jeffa, Roberta i Patricka; i Charlie Catherine (od 1975), z którą pozostał w związku do końca życia. Przez kilka lat hodował i tresował psy, a w 1944 mimo problemów ze zdrowiem został wcielony do armii. Nie brał udziału w bezpośrednich walkach na froncie i został zwolniony w 1946.
Przez większość swojego późniejszego życia mieszkał w Virginia Beach w Wirginii. Napisał autobiografię zatytułowaną Hooker. Przeszedł potrójną operację wymiany zastawki aortalno-wieńcowej w dniu 9 kwietnia 2002 roku. Zmarł z powodu komplikacji kilka tygodni później, 22 kwietnia 2002 w Orlando w stanie Floryda.
Mistrzostwa i osiągnięcia alt=|mały|Plakat promujący galę wrestlingu z udziałem Lou Thesza w roli gwiazdy wieczoru
American Wrestling Association (Boston) AWA World Heavyweight Championship (1 raz) American Wrestling Alliance (Indiana/Ohio/Colorado) AWA World Heavyweight Championship (1 raz) International Wrestling Enterprise TWWA World Heavyweight Championship (1 raz) Japan Wrestling Association NWA International Heavyweight Championship (1 raz) Midwest Wrestling Association (Ohio) MWA World Heavyweight Championship (1 raz) Montreal Athletic Commission MAC World Heavyweight Championship (4 razy) National Wrestling Alliance NWA World Heavyweight Championship (3 razy) NWA Hall of Fame (klasa 2005) NWA All-Star Wrestling NWA Pacific Coast Tag Team Championship (1 raz) – z Dory Funk The Outlaw NWA Mid-America NWA Southern Junior Heavyweight Championship (2 razy) NWA Southern Tag Team Championship (1 raz) – z Jackie Fargo National Wrestling Association NWA World Heavyweight Championship (3 razy) Professional Wrestling Hall of Fame and Museum Wprowadzony w 2002 Southwest Sports, Inc. Texas Heavyweight Championship (3 razy) Stampede Wrestling Stampede Wrestling Hall of Fame St. Louis Wrestling Club NWA World Heavyweight Championship (1 raz) Universal Wrestling Association UWA World Heavyweight Championship (1 raz) World Championship Wrestling WCW Hall of Fame (Wprowadzony w 1993 roku) Worldwide Wrestling Associates WWA International Television Tag Team Championship (1 raz) – z Sailor Art Thomasem WWA World Heavyweight Championship (1 raz) World Wrestling Federation/WWE zwycięzca Legends Battle Royal (1987) WWE Hall of Fame (Wprowadzony w 2016 roku) Inne tytuły World Heavyweight Wrestling Championship (2 razy) World Heavyweight Championship (Los Angeles) (2 razy) Cauliflower Alley Club Iron Mike Mazurki Award (1998) George Tragos/Lou Thesz Professional Wrestling Hall of Fame Wprowadzony w 1999 roku Missouri Sports Hall of Fame Wprowadzony w 2002 roku Pro Wrestling Illustrated Stanley Weston Award (1982) St. Louis Wrestling Hall of Fame Wprowadzony w 2007 roku Wrestling Observer Newsletter Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (wprowadzony w 1996 roku)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańscy wrestlerzy Kategoria:Ludzie związani z Austro-Węgrami Kategoria:Professional Wrestling Hall of Fame and Museum Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:WWE Hall of Fame Kategoria:Zmarli w 2002