thumb|240px|Nieznajoma z Sekwany Nieznajoma z Sekwany () – niezidentyfikowana kobieta wyłowiona we Francji z Sekwany.

Historia Ciało niezidentyfikowanej osoby wyłowiono pod koniec XIX wieku z Sekwany w Paryżu, w pobliżu Luwru. Wiek kobiety oceniono na 16 lat. Nie znaleziono obrażeń wskazujących na przyczynę zgonu. Zgodnie z ówczesnymi zwyczajami, zwłoki wystawiono w oknie paryskiej kostnicy, w nadziei na ich identyfikację, jako że odwiedzanie witryny kostnicy było wówczas popularnym zwyczajem. Mimo to tożsamości kobiety nigdy nie ustalono. Uwagę przyciągał wygląd jej twarzy – delikatny uśmiech, nietypowy u tonących, w tym u samobójców. Co więcej, zwłoki w momencie znalezienia nie były jeszcze w fazie rozkładu, co nasuwało porównania do śpiącej osoby.

Z niewyjaśnionych przyczyn wykonano pośmiertną maskę kobiety – według miejskiej legendy wykonał ją patomorfolog, który zakochał się w niej w trakcie oględzin. Nazwę Nieznajoma z Sekwany po raz pierwszy zastosowano w 1926 w albumie masek pośmiertnych.

Stworzona maska zyskała dużą popularność. Jej egzemplarze sprzedawano w paryskich sklepach z pamiątkami, a uwagę poświęcili jej ówcześni artyści: Albert Camus porównywał jej uśmiech do uśmiechu Mony Lisy, Richard Le Gallienne uwiecznił ją w powieści Wielbiciel obrazu, Vladimir Nabokov wykorzystywał maskę, pisząc Lolitę, Ödön von Horváth napisał dramat Nieznajoma z Sekwany, a wiersz poświęcił jej Stanisław Grochowiak. O nieznanej kobiecie pisali Rainer Maria Rilke, Maurice Blanchot, Louis Aragon, Stefan Chwin, a jej podobizny reprodukowano na elewacjach budynków, m.in. warszawskiej kamienicy przy ul. Śniadeckich 23. John Goto natomiast spreparował i umieścił w internecie podrobione dokumenty z rzekomego śledztwa, które miało ustalić tożsamość kobiety.

Resusci Anne W 1957 Peter Safar po raz pierwszy zaproponował do stosowania w resuscytacji sztuczne oddychanie metodą „usta-usta”, a spopularyzował ją Bjørn Lind, któremu Asmund Laerdal zaproponował stworzenie manekina z ruchomą, sprężystą klatką piersiową do nauki sztucznego oddychania. Biorąc pod uwagę ówczesną niechęć do homoseksualizmu i nie chcąc zniechęcać mężczyzn do ćwiczenia na manekinie, zdecydował się na stworzenie manekina o cechach kobiecych i na twarz wybrał twarz Nieznajomej z Sekwany znaną mu z maski obecnej w domu jego teściów lub dziadków. Wprowadzone w 1963 na rynek urządzenie Laedala nazwane Resusci Anne (w USA jako CPR Annie) nie było pierwszym tego typu, ale zostało uznane za wyjątkowo udane i przyczyniło się do popularyzacji resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Do 2007 r. naukę pierwszej pomocy z wykorzystaniem tego modelu przeszło ok. 300 mln osób, przez co Nieznajoma z Sekwany jest nazywana najczęściej całowaną kobietą na świecie.

Przypisy

Kategoria:Sekwana Kategoria:Francja w XIX wieku Kategoria:Urodzeni w XIX wieku Kategoria:Zmarli w XIX wieku Kategoria:Francuzi o nieustalonej tożsamości