Edmund Jerzy Jankowski (ur. 16 grudnia 1912 w Warszawie, zm. 26 kwietnia 1991 tamże) – polski językoznawca, profesor historii literatury.
Życiorys thumb|Grób Edmunda Jerzego Jankowskiego na cmentarzu Powązkowskim Urodził się w rodzinie Stanisława, zecera, i Natalii z GrefkowiczówEdmund Jerzy Jankowski na stronie Polscy pisarze i badacze literatury XX i XXI wieku. Ukończył gimnazjum im. św. Stanisława Kostki, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas studiów działał w Sodalicji Mariańskiej, pracę magisterską w 1936 pt. Pogląd na świat Stefana Garczyńskiego przygotował pod kierunkiem prof. Józefa Ujejskiego. Następnie pracował jako nauczyciel w Liceum Fundacji Sułkowskich w Rydzynie, a po powrocie do Warszawy w liceum księży Marianów na Bielanach. Podczas II wojny światowej był zaangażowany w tajne nauczanie, po upadku powstania warszawskiego przebywał na Kielecczyźnie. Po zakończeniu wojny powrócił do Warszawy i nauczał w liceach, równocześnie działał w Towarzystwie Naukowym Warszawskim. Był organizatorem i prowadzącym Archiwum Elizy Orzeszkowej. Po włączeniu TNW w skład Polskiej Akademii Nauk, został zatrudniony w Instytucie Badań Literackich PAN. Uzyskał tam w 1961 stopień doktora na podstawie opracowania naukowego i komentarza do Pism krytycznoliterackich Elizy Orzeszkowej (promotor prof. Julian Krzyżanowski) i doktora habilitowanego w 1964 (na podstawie opracowania Listów zebranych Elizy Orzeszkowej). W 1973 uzyskał w dziedzinie nauk humanistycznych tytuł profesora. Od 1956 zasiadał w Radzie Naukowej Instytutu Badań Literackich PAN, pełnił funkcję kierownika Pracowni Dokumentacji i Edytorstwa Literatury XIX wieku IBL. Od 1967 był członkiem Komisji Egzaminacyjnej dla Dyplomowanych Pracowników Dokumentacji Naukowej przy PAN, działał w komisji edytorskiej Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej PAN. Udzielał się w Towarzystwie Literackim im. Adama Mickiewicza, od 1950 przez sześć lat był sekretarzem, a kolejne dwadzieścia lat wiceprezesem Zarządu Głównego.
Interesował się literaturą polską okresu pozytywizmu; jego najważniejsze prace dotyczyły Elizy Orzeszkowej. Opisał też sylwetki Ignacego Chrzanowskiego, Zygmunta Szweykowskiego, Konrada Górskiego, Juliana Krzyżanowskiego i Witolda Suchodolskiego.
W 1974 został odznaczony Medalem 30-lecia Polski Ludowej.
Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera A-4-18,19).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy członkowie Sodalicji Mariańskiej Kategoria:Polscy historycy literatury Kategoria:Polscy językoznawcy Kategoria:Polscy nauczyciele języka polskiego Kategoria:Pracownicy Instytutu Badań Literackich PAN Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1991