Bolesław Studziński (ur. 20 sierpnia 1892 w Karczmiskach, zm. 23 kwietnia 1940 w Lublinie) – major administracji (piechoty) Wojska Polskiego, współtwórca i komendant konspiracyjnej organizacji Komenda Obrońców Polski, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 20 sierpnia 1892 w Karczmiskach, w rodzinie wiejskiego murarza Władysława i jego żony Rozalii z GoliszkówAkt chrztu 81/1892, Akta stanu cywilnego Parafii Rzymskokatolickiej w Karczmiskach, sygn. 35/1837/0/2.4/98, Archiwum Państwowe w Lublinie..
Ukończył wieczorową szkołę handlową w Lublinie i podjął pracę jako subiekt. Działał w Drużynach Bartoszowych. Aresztowany i osadzony w lubelskim zamku. Deportowany do Butyrki w głębi Rosji. Do kraju powrócił w 1914 roku. Wstąpił do Legionów Polskich. Skierowany do pracy w POW. Działał na terenie powiatów: Garwolin, Radzyń Podlaski, Mińsk Mazowiecki. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
W latach 1923–1926 był przydzielony z macierzystego pułku do Powiatowej Komendy Uzupełnień Mińsk Mazowiecki na stanowisko oficera instrukcyjnego. W marcu 1926, w związku z likwidacją stanowiska oficera instrukcyjnego, został przeniesiony do baonu manewrowego w Rembertowie. 3 maja 1926 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 roku i 76. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1929 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów piechoty. W 1937 został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 45. lokatą w korpusie oficerów administracji, grupa administracyjna. W marcu 1939 pełnił służbę w Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego KOP w Warszawie na stanowisku kierownika referatu ogólnego.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w szeregach KOP dowodzonego przez generała brygady Wilhelma Orlik-Rückemanna, który po zakończeniu kampanii wrześniowej nakazał zorganizowanie formacji konspiracyjnej. Bolesław Studziński założył i został pierwszym dowódcą organizacji Komenda Obrońców Polski (KOP). W 1940 po rozpracowaniu przez Niemców organizacji KOP, został aresztowany, zmarł tego samego roku.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4958 (11 listopada 1921) Krzyż Niepodległości z Mieczami (9 listopada 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych (czterokrotnie: „za czyny męstwa i odwagi wykazane w bojach toczonych w latach 1918–1921”) Srebrny Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 18 marca 1932 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego”., 1937 „za zasługi na polu pracy w przysposobieniu wojskowym i wychowaniu fizycznym”)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Komendy Obrońców Polski Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie administracji II Rzeczypospolitej Kategoria:Obrońcy Polski przed agresją ZSRR (1939) Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Oficerowie administracji Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Oficerowie Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Polacy i obywatele polscy – więźniowie Butyrek Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Oficerowie 22 Pułku Piechoty (II RP)