Piełagieja Jakowlewna Połubarinowa-Koczina (ros. Пелагея Яковлевна Полуба́ринова-Кочина, ur. we wsi Wierchnij Chutor w guberni astrachańskiej, zm. 13 lipca 1999 w Moskwie) – radziecka i rosyjska uczona w dziedzinie hydrodynamiki, doktor nauk fizyczno-matematycznych, profesor, akademik Akademii Nauk ZSRR.
Życiorys Uczyła się na żeńskich kursach w Piotrogrodzie, w 1921 ukończyła studia na Uniwersytecie Piotrogrodzkim, od 1919 do 1927 pracowała jako fizyk w dziale meteorologii teoretycznej Głównego Obserwatorium Geofizycznego w Leningradzie (obecnie Petersburg), jednocześnie w latach 1925–1931 wykładała matematykę w Instytucie Komunikacji Drogowej w Leningradzie i od 1931 do 1935 w Instytucie Inżynierów Cywilnej Floty Rzecznej. Następnie w latach 1935–1937 kierowała katedrą wyższej matematyki w Moskiewskim Instytucie Hydrometeorologicznym i jednocześnie 1935–1939 była starszym pracownikiem naukowym Instytutu Matematyki im. Stiekłowa Akademii Nauk ZSRR, 1937–1941 kierowała katedrą matematyki Moskiewskiego Lotniczego Instytutu Technologicznego, a 1941–1947 była profesorem wyższej matematyki w Moskiewskim Instytucie Naftowym im. Gubkina. Jednocześnie, od 1939 do 1959 była starszym pracownikiem naukowym, a od 1948 również kierownikiem wydziału hydrodynamiki Instytutu Mechaniki Akademii Nauk ZSRR. W 1934 otrzymała tytuł profesora, a w 1940 doktora nauk fizyczno-matematycznych. 4 grudnia 1948 została członkiem korespondentem, a 28 marca 1958 akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Od 1959 do 1970 kierowała wydziałem hydrodynamiki stosowanej Instytutu Hydrodynamiki Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR (w Nowosybirsku) i jednocześnie w latach 1962–1966 kierowała katedrą mechaniki teoretycznej Nowosybirskiego Uniwersytetu Państwowego, 1961–1963 była członkiem Prezydium Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR, a 1959–1970 przewodniczącą Komisji Akademii Nauk ZSRR ds. wykorzystania i ochrony zasobów wodnych Syberii. W 1970 wróciła do Moskwy, gdzie do 1987 kierowała wydziałem metod matematycznych mechaniki Instytutu Problemów Mechaniki Akademii Nauk ZSRR, a od 1987 do 1999 była doradcą przy Dyrekcji Instytutu Problemów Mechaniki Akademii Nauk ZSRR; od 1972 do 1999 była członkiem Rady Naukowej tego instytutu. Napisała ponad 200 prac naukowych, w tym 17 monografii. Od 1931 do 1934 była deputowaną rady miejskiej Leningradu, a od 1947 do 1955 rady miejskiej Moskwy. Została pochowana na Cmentarzu Nowodziewiczym.
Odznaczenia i nagrody Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (13 marca 1969) Order Lenina (czterokrotnie, 1953, 1960, 1967 i 1969) Order „Za zasługi dla Ojczyzny” III klasy (9 maja 1999) Order Rewolucji Październikowej (1975) Order Czerwonego Sztandaru Pracy (1945) Order Przyjaźni Narodów (11 maja 1979) Order Przyjaźni (6 maja 1994) Nagroda Stalinowska (1946) Nagroda Państwowa ZSRR (1975) I medale.
Bibliografia Biogram na stronie warheroes.ru (ros.) [dostęp 2029-03-10]
Kategoria:Bohaterowie Pracy Socjalistycznej Kategoria:Laureaci Nagrody Państwowej ZSRR Kategoria:Laureaci Nagrody Stalinowskiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Przyjaźni Narodów Kategoria:Odznaczeni Orderem Przyjaźni (Federacja Rosyjska) Kategoria:Odznaczeni Orderem Rewolucji Październikowej Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za zasługi dla Ojczyzny” Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Rosyjscy fizycy XX wieku Kategoria:Rosyjscy matematycy XX wieku Kategoria:Rosyjscy stulatkowie Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1999 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Moskiewskiego Instytutu Hydrometeorologicznego