Leon Malejka (ur. 23 października 1897 w WierzniowicachKsięgi Cmentarne podają nazwę wsi jako Wierszniowice, co jest prawdopodobnie błędnym zapisem na Śląsku Cieszyńskim, zm. między 13 a 14 kwietnia 1940 w Katyniu) – porucznik artylerii rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Był Antoniego i Józefy z Walów. Wstąpił do Wojska Polskiego jako podporucznik armii austro-węgierskiejWykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa, 1920, s. 70.. Uczestnik akcji plebiscytowej na Śląsku Cieszyńskim, oraz walk na froncie ukraińskim i bolszewickim. 14 lutego 1920 został awansowany do stopnia porucznika, służył wtedy w 4 pułku artylerii ciężkiej. W 1920 nadesłał swą kartę kwalifikacyjną do Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych.
W październiku 1921 zostało ogłoszone zwolnienie porucznika Malejki z czynnej służby jako mieszkańca Śląska Cieszyńskiego, pełnił wówczas służbę 4 dywizjonie artylerii ciężkiej. W 1924 był porucznikiem rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1078 lokatą w 12 pułku artylerii polowej. W latach 30. XX wieku mieszkał w Gdyni, pracował jako urzędnik firmy spedycyjnej. Należał do rezerwy 29 pułku artylerii lekkiej i podlegał pod PKU Warszawa–Miasto III. W korespondencji komendantury obozu juchnowskiego do OPW w Moskwie, miejsce zamieszkania Malejki przed wrześniem 1939 jest wskazane jako Kobyle w powiecie nowosądeckim. Prawdopodobnie chodzi o tę miejscowość.
W czasie mobilizacji zgłosił się zgodnie z rozkazami do Ośrodka Zapasowego Artylerii Lekkiej nr 3 który był mobilizowany przez 29 pal w Prużanie. Objął dowództwo baterii OZ. OZAL nr 3 po zmobilizował się zgodnie z planem w dniach 3 – 7 września. Po agresji sowieckiej z 17 września dwa dni później przekroczył granicę litewską. Żołnierze Ośrodka Zapasowego zostali internowani przez Litwinów a następnie przekazani Rosjanom. Według stanu z 19 października Leon Malejka był jeńcem obozu juchnowskiego. W listopadzie 1939 został przewieziony do obozu kozielskiego. Między 11 a 12 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 025/3 z 9 kwietnia 1940, poz. 19 nr akt 2748. Został zamordowany między 13 a 14 kwietnia 1940 w lesie katyńskim przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943 pod numerem 689 (raport dzienny z 28 kwietnia1943). Figuruje na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 0689. Przy jego szczątkach w mundurze znaleziono: książeczkę stałej służby, paszport, kartę szczepień nr 1123, pismo urzędowe. Znajduje się na liście ofiar opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 107 (tu zapisano nazwisko jako Malegka z podaną datą urodzenia) oraz w Nowym Kurierze Warszawskim nr 110 z 1943.
Upamiętnienie Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień kapitanaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986). Tablica epitafijna na pomniku w Czeskim Cieszynie. Wpis w Projekcie Edukacyjnym „Miasto Gdynia w okresie II wojny światowej”http://2wojna.gdynia.pl/wp-content/uploads/2018/09/lista_katy%C5%84ska_09_2015.pdf.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych. Odznaka Honorowa „Orlęta”
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu
Przypisy
Bibliografia Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski Rezerw, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934
Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. . Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943. Andrzej Leszek Szcześniak, Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk, Warszawa: Alfa, 1989 Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa, 1920.
Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1940