Kanonierki torpedowe typu Temerario – hiszpańskie kanonierki torpedowe z końca XIX wieku. W latach 1887–1894 w stoczniach Varadero de Santa Rosalía w Kartagenie, Arsenal de la Carraca w San Fernando i w Ferrol zbudowano sześć okrętów tego typu. Jednostki weszły w skład hiszpańskiej marynarki wojennej w latach 1891-1894. Większość kanonierek wzięła udział w wojnie amerykańsko-hiszpańskiej, operując na wodach Kuby. Po wojnie jedna z nich – „Galicia” – została w 1898 roku nabyta przez Wenezuelę. Wszystkie okręty zakończyły służbę w latach 1914-1922.
Projekt i budowa Kanonierki torpedowe typu Temerario zostały zamówione i zbudowane w stoczniach hiszpańskich. Okręty miały stalowe kadłuby, jeden lub dwa umieszczone blisko siebie kominy i dwa maszty.
Jednostki powstały w stoczniach Varadero de Santa Rosalía w Kartagenie (okręt prototypowy), Arsenal de la Carraca w San Fernando (jeden okręt) i w Ferrol (cztery jednostki). Stępki pierwszych okrętów położono w 1887 roku, a zwodowane zostały w latach 1889-1892.
Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby „Temerario” Varadero de Santa Rosalía 1 grudnia 1887 29 października 1889 1891 „Nueva España” Arsenal de la Carraca 8 listopada 1889 „Martín Alonso Pinzón” Arsenal de La Graña ? 1889 1893 „Galicia” 1891 1894 „Vicente Yáñez Pinzón” „Marqués de Molins” 27 maja 1892
Dane taktyczno-techniczne Okręty typu Temerario były kanonierkami torpedowymi o długości między pionami 58 metrów, szerokości 6,73 metra i maksymalnym zanurzeniu 3,16 metra. Wyporność wynosiła 562 tony, a wyporność pełna 630 ton. Okręty te miały pancerz pokładowy o grubości 12,7 mm (½ cala), chroniący pomieszczenia maszynowni i kotłów. Siłownię jednostek stanowiły dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 2600 KM, do których parę dostarczały cztery kotły: dwa lokomotywowe i dwa cylindryczne. Prędkość maksymalna napędzanych dwiema śrubami okrętów wynosiła 19 węzłów. Okręty zabierały standardowo zapas 106 ton węgla, a maksymalnie mogły pomieścić 130 ton tego paliwa. Zasięg jednostek tego typu wynosił 3400 Mm przy prędkości 10 węzłów.
Na uzbrojenie artyleryjskie okrętów składały się dwa pojedyncze działa kalibru 120 mm Hontoria M1883 L/35, cztery pojedyncze działa 6-funtowe kal. 57 mm Nordenfelt L/45 i kartaczownica Nordenfelta kal. 25,4 mm (1 cal) L/40. Broń torpedową stanowiły dwie pojedyncze wyrzutnie kal. 356 mm (14 cali), z zapasem sześciu torped. Standardowa załoga pojedynczego okrętu składała się z 91 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Kanonierki torpedowe typu Temerario zostały przyjęte w skład Armada Española w latach 1891-1894. W momencie wybuchu wojny amerykańsko-hiszpańskiej na Kubie stacjonowały „Nueva España”, „Marqués de Molins”, „Vicente Yáñez Pinzón”, „Martín Alonso Pinzón” i „Galicia”; jedynie „Temerario” przebywał na wodach La Platy. Trzy z nich („Nueva España”, „Galicia” i „Martín Alonso Pinzón”) wzięły udział w potyczkach z okrętami US Navy. W 1898 roku „Galicia” została zakupiona przez Wenezuelę i przyjęto ją do służby w pod nazwą ARV „Bolívar”, którą zakończyła w 1920 roku. Pozostałe w służbie hiszpańskiej jednostki skreślono z listy floty w 1914 roku („Martín Alonso Pinzón” i „Vicente Yáñez Pinzón”), w 1916 roku („Nueva España”), w 1920 roku („Temerario”) i w 1922 roku („Marqués de Molins”).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019