Bohdan Kendelewicz (ur. 3 marca 1943 w Warszawie, zm. 19 czerwca 2012 tamże) – polski gitarzysta, gitarzysta basowy, kompozytor. Pionier muzyki rock and rollowej w Polsce.
Życiorys mały|Grób Bohdana Kendelewicza na cmentarzu Bródnowskim W lecie 1962 roku jako gitarzysta i jednocześnie uczeń warszawskiego Liceum Ogólnokształcącego założył z kolegą z tej samej klasy i również gitarzystą Krzysztofem Bańkowskim zespół Big Beat Sextet, który pozostawił po sobie dwie płyty czwórki (EP) Tańczymy madisona i Tańczymy twista, pocztówkę dźwiękową (grudzień 1962) i kilka nagrań radiowych (1963). W październiku 1963 roku po wrześniowych koncertach na obozie studenckim w Mielnie, grupa przekształca się w Tajfuny (Bohdan Kendelewicz – gitara, Krzysztof Bańkowski – gitara, Zbigniew Antoszewski – gitara basowa, Mirosław Bednarski – perkusja), której liderował i był kompozytorem większości jej repertuaru. Wkrótce staje się ona najważniejszym polskim zespołem instrumentalnym i jako pierwszy warszawski wykonawca rock and rollowy zyskuje popularność w całym kraju (I miejsce w plebiscycie miesięcznika Jazz na najpopularniejszych wykonawców 1964 roku, wyprzedzając Niebiesko-Czarnych). Gdy moda na twista się skończyła, podstawowy repertuar Tajfunów stanowiły odtąd popularne w tamtych latach przeboje gitarowe z repertuaru The Shadows, The Ventures i piosenki Cliffa Richarda.
Solistami zespołu byli: Janusz Godlewski (1963), Piotr Miks (koniec 1963), Jerzy Florczyk (1966), Wojciech Gąssowski (1966-1967) i Maciej Kossowski (koniec 1966-1967), który w latach 1965–1967 nagrywał też z mniej lub bardziej przypadkowymi wykonawcami popowymi, a byli to m.in.: Piotr Szczepanik, Czesław Niemen, Helena Majdaniec, Krystyna Konarska, Maria Dąbrowska, Juliusz Wystup, Mieczysław Wojnicki, Bohdan Łazuka, żeńskie zespoły wokalne Alibabki, Siostry Panas, Meteory (jedną z wokalistek była Liliana Urbańska) i wielu innych. Ponadto od wiosny do jesieni 1965 roku muzycy zespołu występowali i nagrywali pod nazwą Ricercar 64. Tego typu kooperacje i działania były konsekwencją współpracy z Andrzejem Korzyńskim i jego Młodzieżowym Studiem „Rytm”. W 1966 roku Tajfuny (B. Kendelewicz – gitara, K. Bańkowski – gitara, Z. Antoszewski – gitara basowa, Jerzy Tumidajski – perkusja) wystąpiły jako fikcyjny zespół młodzieżowy Żywioły w komedii w reż. Jana Rutkiewicza, pt. Kochajmy syrenki (premiera: 25 kwietnia 1967).
W pierwszych tygodniach 1968 roku po wykrystalizowaniu się nowego składu grupy, powstają Bizony, których liderem zostaje Zbigniew Bizoń, nota bene członek Tajfunów od grudnia 1966 roku. Styl nowej grupy, której skład poszerzono o udział sekcji instrumentów dętych, zbliżony był do soulowych Akwarel. Zespół zadebiutował 12 marca 1968 r. w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki, wykonując utwór pt. Lepiej późno niż wcale i zdobywając w konkursie I nagrodę. W styczniu 1969 roku Bizony nagrały swój jedyny album, zatytułowany To ziemia i wylansowała kilka przebojów, przede wszystkim skomponowany przez niego przebój Spacer dziką plażą (Radiowa Piosenka Miesiąca – czerwiec 1969). Gdy w styczniu 1970 roku odszedł główny wokalista zespołu Stan Borys, muzycy grupy rozpoczęli współpracę ze Zdzisławą Sośnicką. Wraz z dołączeniem do gitarzysty Mirosława Męczyńskiego i odejściem Krzysztofa Bańkowskiego, decyduje się na zostanie gitarzystą basowym na stałe. Ten skład działał niezbyt długo, ponieważ zespół zostaje rozwiązany latem 1970 roku. Zarówno Tajfuny, jak i Bizony pozostawiły po sobie dużą ilość nagrań radiowych i płytowych.
W czerwcu 1970 roku wystąpił gościnnie z grupą Wiatraki pod kier. Ryszarda Poznakowskiego na VIII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie wykonał wraz z nią utwór, pt. Beskidzkie świątki (wyróżnienie: Nagroda TVP za piosenkę o walorach ludowych)Wiatraki – Wiatraki 1 (GAD CD 389, 2026) info: okładka płyty.
Na przełomie stycznia i lutego 1971 roku Ryszard Poznakowski założył nowy zespół wokalno-instrumentalny, którego skład również zasilił. Wraz z grupą tą wystąpił m.in. podczas imprezy Karnawałowy Poznań nocą i dokonał nagrań radiowych. Na bazie tej grupy we wrześniu 1971 r. jej były członek Jerzy Grunwald powołał do życia (również z jego udziałem) nowy zespół En Face z którą nagrał jego debiutancką płytę czwórkę pt. O zachodzie, zarejestrował piosenki na kompilacyjny longplay To pejzaż mojej ziemi i nagrywał utwory w Polskim Radio w Warszawie, które ukazały się na kompilacyjnej płycie pt. Na tych samych ulicach. Niepublikowane nagrania z lat 1971–1975 (2016) (na rynku ukazał się także singel z dwoma utworami z EP-ki i kilka pocztówek dźwiękowych). W marcu 1973 roku nagrał również debiutancki album grupy Jerzy Grunwald & En Face pt. Jerzy Grunwald & En Face, a w połowie roku opuścił szeregi tego zespołuNa tych samych ulicach. Niepublikowane nagrania z lat 1971–1975 (KAMCD 43, 2016) info: okładka płyty..
W latach 1983–1989 był basistą w zespole estradowym Omni. Formacja ta, której liderem i założycielem był Zdzisław „Pilek” Surowiec, akompaniowała piosenkarkom i piosenkarzom podczas tras koncertowych oraz zapewniała oprawę muzyczną podczas występów aktorskich. Ponadto wraz z Z. Surowcem (obój) pracował na etacie orkiestrowym w Teatrze Komedia i grał w zespole towarzyszącym artystom programu estradowego pt. Właśnie leci kabarecik Olgi Lipińskiej. Po rozwiązaniu się orkiestry i skończeniu się angażu u Olgi Lipińskiej, wycofał się ze sceny muzycznej. W czasie swojej długoletniej kariery kilkakrotnie wystąpił na KFPP w Opolu i miał na swym koncie liczne trasy koncertowe w kraju, jak i za granicą (ZSRR, Czechosłowacja, Bułgaria, NRD, RFN, Austria).
Do powrotu na scenę namówił go Piotr Miks, który od końca lat 80. organizował muzyczne imprezy wspomnieniowe, przypominając publiczności, warszawskich muzyków rock and rollowych z lat 60. 24 maja 1996 roku reaktywowane Tajfuny wystąpiły w klubie Stodoła podczas koncertu, zatytułowanego Warszawski rock and roll lat 60. Z brzytwą na poziomki (został on częściowo udokumentowany na krążku Warszawski Rock & Roll. Live in Concert), zaś on sam wystąpił w autorskiej audycji Dariusza Michalskiego w Polskim Radiu Bis i opowiedział historię warszawskiego mocnego uderzenia. Kolejne występy zespołu miały miejsce w: Centrum Łowicka (1997) i w Sali Kongresowej (1999).
Zmarł 19 czerwca 2012 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Bródzieńskim (kwatera 28H-5-10). W 2023 roku nakładem wydawnictwa Kameleon Records ukazał się dwupłytowy album zatytułowany Sezam otwarty. Nagrania instrumentalne z lat 1964–1967 na którym znalazły się wszystkie odnalezione w archiwach nagrania instrumentalne zespołu Tajfuny, a także dodatki w postaci nagrań Big Beat Sextetu i Zespołu Zbigniewa Antoszewskiego.
Przypisy
Bibliografia Bohdan Kendelewicz w bazie Jazz Forum
Linki zewnętrzne
Bohdan Kendelewicz w bazie Discogs
Kategoria:Polscy gitarzyści rockowi Kategoria:Polscy gitarzyści Kategoria:Polscy basiści Kategoria:Muzycy związani z Warszawą Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Zmarli w 2012 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie