Juan Zaragüeta Bengoechea (ur. 1883 w Orio, zm. 1974 w San SebastiánBiografías y Vidas, Juan Zaragüeta) – hiszpański, filozof, pedagog i ksiądz katolicki. Był wierny scholastycznej szkole filozoficznej z Louvain, ale działał też w obrębie innych odnawiających się nurtów katolickiego scholastycyzmu, takich jak fenomenologiaFilosofia.org, Juan Zaragüeta Bengoechea 1883-1974.
Życiorys Maturę zdał w San Sebastián, a w 1898 wstąpił do seminarium w Vitoria-Gasteiz. W 1904 doktoryzował się w Papieskim Seminarium w Saragossie, gdzie jednocześnie studiował prawo. W 1906 wyjechał do Belgii, gdzie studiował filozofię na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium. Kolejny doktorat uzyskał w Wyższym Instytucie Filozofii św. Tomasza z Akwinu. W 1908 powierzono mu katedrę wyższej filozofii seminarium w Madrycie, instytucji, w której z potem zajmował stanowiska wicekanclerza, prefekta studiów oraz rektora. W 1917 roku został mianowany profesorem religii i moralności w Wyższej Szkole Nauczania w Madrycie (Escuela Superior de Magisterio de Madrid). W tym ośrodku kierował od 1923 Katedrą Prawa i Ekonomii Społecznej.
W drugiej połowie lat czterdziestych przeniósł się na Wydział Filozofii i Literatury Uniwersytetu w Madrycie (Katedra Psychologii Racjonalnej i Metafizyki), a następnie został powołany na stanowisko prodziekana. Pełnił też funkcję sekretarza wieczystego Królewskiej Akademii Nauk Moralnych i Politycznych, przewodniczącego Sekcji Filozofii i Teologii Hiszpańskiego Stowarzyszenia Postępu Nauk i Hiszpańskiego Towarzystwa Filozoficznego, a także kierował Instytutem Filozofii Luisa Vivesa (Instituto Luis Vives de Filosofía) Najwyższej Rady Badań Naukowych (CSIC).
Zainteresowania Jednym z głównych obszarów jego zainteresowań była ontologia aksjologiczna, którą systematyzował. Ogromną liczbę jego publikacji można podzielić na cztery podstawowe grupy tematów: sama filozofia (o silnie psychologicznym zabarwieniu), socjologia, pedagogika i religia. Jego praca o filozofii z 1943 (Fundamentos de filosofía e historia de los sistemas filosóficos) była w Hiszpanii dziełem fundamentalnym. W publikacji tej godził naukę z wiarą, twierdząc, że nie są to byty sprzeczneConrado Vilanou Torrano, Xavier Laudo Castillo, El pensamiento vitalista y sintético en la Pedagogía general en España, s.200.
Wypromowani doktoranci Do wypromowanych przez niego doktorantów należeli m.in.: Víctor García Hoz, Anselmo Romero Marín, Leopoldo Eulogio Palacios, Rafael Gambra Ciudad i Raimundo Pániker, Hilario Rodríguez Sanz, Ángel Goenaga Gorriti i María del Carmen de la Villa Rodríguez.
Prace Wybrane prace naukowe: El problema del alma ante la psicología experimental (1910), Una interpretación sociológica de los fenómenos económicos (1910), Teoría psicogenética de la voluntad (1914), Contribución del lenguaje a la filosofía de los valores (1920), La crisis del régimen constitucional (1925), Religión y moral (1925), El concepto católico de la vida según el cardenal Mercier (1930 i 1941), Factores morales de nuestra reforma social (1938), ''El Cristianismo como doctrina de vida y como vida (1939), La intuición en la filosofía de Henri Bergson (1941), Fundamentos de filosofía e historia de los sistemas filosóficos (1943), Pedagogía fundamental (1943 i 1953), El lenguaje y la filosofía (1945), Una introducción moderna a la filosofía escolástica (1946), Filosofía y vida (1951 i 1952), Vocabulario filosófico (1955).
Przypisy
Kategoria:Hiszpańscy pedagodzy Kategoria:Hiszpańscy filozofowie XX wieku Kategoria:Hiszpańscy duchowni katoliccy Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1974 Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019