Kanonierki torpedowe typu María de Molina – hiszpańskie kanonierki torpedowe z końca XIX wieku. W latach 1894–1900 w stoczni w Ferrol zbudowano trzy okręty tego typu. Jednostki weszły w skład hiszpańskiej marynarki wojennej w latach 1898-1900. Zmodernizowane w latach 1917-1918, wszystkie okręty zakończyły służbę w 1926 roku.
Projekt i budowa Kanonierki torpedowe typu María de Molina zostały zamówione i zbudowane w krajowej stoczni w Ferrol. Jednostki posiadały dwa kominy. Stępki okrętów położono w 1894 roku, a zwodowane zostały w latach 1896-1897.
Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby „María de Molina” Arsenal de La Graña 1894 9 października 1896 1898 „Marqués de la Victoria” 4 lutego 1897 1900 „Álvaro de Bazán” 14 września 1897
Dane taktyczno-techniczne Okręty typu María de Molina były kanonierkami torpedowymi o długości między pionami 71,62 metra, szerokości 7,98 metra i zanurzeniu 2,7 metra (maksymalnie 3,04 metra). Wyporność normalna wynosiła 830 ton. Siłownię jednostek stanowiły dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej nominalnej mocy 2500 KM (3500 KM po przeciążeniu), do których parę dostarczały cztery kotły lokomotywowe. Prędkość maksymalna napędzanych dwiema śrubami okrętów wynosiła 17 węzłów przy mocy nominalnej i 19,5 węzła po przeciążeniu maszyn. Okręty zabierały standardowo zapas 120 ton węgla, co zapewniało zasięg wynoszący 2000 Mm przy prędkości 10 węzłów.
Na uzbrojenie artyleryjskie okrętów składały się dwa pojedyncze działa kalibru 120 mm Hontoria M1883 L/35, cztery pojedyncze działa 3-funtowe kal. 42 mm (1,65 cala) Nordenfelt L/42 i dwa karabiny maszynowe kal. 7,7 mm L/80. Broń torpedową stanowiły trzy pojedyncze wyrzutnie kal. 356 mm (14 cali), w tym jedna stała na dziobie, umieszczona poniżej wodnicy.
Kanonierki miały opancerzoną o grubości 152 mm (6 cali).
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 89 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Kanonierki torpedowe typu María de Molina zostały przyjęte w skład Armada Española w latach 1898-1900. W momencie wybuchu wojny amerykańsko-hiszpańskiej tylko „María de Molina” znajdowała się w służbie, jednak nie wzięła udziału w walkach, gdyż nie osiągnęła jeszcze gotowości bojowej. W okresie trwania I wojny światowej jednostki były już przestarzałe. W latach 1917–1918 wszystkie kanonierki przeszły modernizację, która obejmowała wymianę kotłów, zmianę aranżacji kominów oraz demontaż obu dział kal. 120 mm i dział kal. 42 mm, w miejsce których zainstalowano sześć lub osiem pojedynczych dział kal. 57 mm Nordenfelt L/42. Okręty wycofano ze służby w 1926 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019