Stefan Katzy (ur. 16 grudnia 1906 w Hajdukach Wielkich, zm. 24 kwietnia 1949 w Chorzowie) – polski piłkarz.

Przez całą karierę piłkarską był związany z Ruchem Chorzów, którego był wychowankiem. Mając czternaście lat trafił do drużyny juniorów, zaś do zespołu seniorów został włączony w sezonie 1926. W barwach Ruchu grał przez dziesięć sezonów i zdobył w tym czasie trzykrotnie mistrzostwo Polski (1933, 1934, 1935). W latach 1931–1933 pełnił funkcję kapitana zespołu.

Kariera piłkarska Stefan Katzy urodził się 16 grudnia 1906 roku w Hajdukach Wielkich. Treningi w juniorach Ruchu Chorzów rozpoczął w 1920 roku. Był wszechstronnym zawodnikiem, gdyż mógł występować na pozycji napastnika, lewego i prawego obrońcy oraz pomocnika. W styczniu 1926 roku Katzy zagrał jako środkowy napastnik w finałowym meczu o Puchar Stanisława Fliegera sezonu 1925/1926. Ruch pokonał drużynę 06 Załęże (3:2, 10 stycznia 1926 roku) i jako najlepsza drużyna ze Śląska zakwalifikował się do rozgrywek o Puchar Polski. Katzy wystąpił w przegranym meczu półfinałowym przeciwko Wiśle Kraków (1:0, 4 lipca 1926). W rozgrywkach śląskiej A klasy, które zakończyły się dwa tygodnie po meczu o Puchar Polski, Ruch zajął pierwsze miejsce i reprezentował region w Mistrzostwach Polski. Katzy zagrał w dwóch przegranych spotkaniach z Wartą Poznań (6:0, 29 sierpnia 1926 roku i 2:4, 19 września 1926 roku) oraz zremisowanym meczu przeciwko Klubowi Turystów Łódź (2:2, 21 października 1926 roku). W grudniu Ruch tryumfował w drugiej edycji Pucharu Stanisława Fliegera. W finałowym meczu pokonał 06 Załęże (4:2 pd., 8 grudnia 1926 roku), zaś jedną z bramek strzelił Katzy. Seria sześciu spotkań ze strzelonym golem Stefana KatzegoLp.DataMeczPrzeciwnikWynikGol1. 22.05.1927 wyjazdowy Polonia Warszawa 3:5 2. 26.05.1927 wyjazdowy Jutrzenka Kraków 1:3 3. 29.05.1927 domowy Klub Turystów Łódź 2:0 4. 12.06.1927 wyjazdowy Warta Poznań 1:4 5. 19.06.1927 wyjazdowy Czarni Lwów 2:1 6. 26.06.1927 domowy Legia Warszawa 3:1 W sezonie 1927 Ruch zajął dwunaste miejsce w rozgrywkach ligowych. Katzy wystąpił we wszystkich dwudziestu sześciu meczach ligowych i pełnił rolę napastnika bądź pomocnika. Z dorobkiem czternastu bramek był najlepszym strzelcem zespołu. W przegranym spotkaniu z ŁKS–em Łódź (1:3, 21 kwietnia 1927 roku) został wystawiony na lewym skrzydle w miejsce Karola Frosta, co spotkało się z krytyką ze strony prasy. Występ piłkarza skomentowano słowami: Nigdy (...) swego stanowiska nie pilnował, a przy oddawaniu piłki ustawiał się odwrotnie, kopiąc prawą nogą jakby lewą nie umiał. Stawianie Katzego na lewe skrzydło w miejsce Frosta jest największym błędem kierownictwa. W grze przeciwko Warszawiance (0:0, 1 maja 1927 roku) Katzy przestrzelił rzut karny. Spotkanie rozpoczął jako ofensywny zawodnik, jednak dokończył je jako obrońca. W maju zapoczątkował trwającą do czerwca serię sześciu kolejnych ligowych meczów ze strzelonym golem. W wygranym meczu z Polonią Warszawa (6:2, 7 sierpnia 1927 roku) zdobył cztery bramki, jednak pojedynek zweryfikowano jako walkower na korzyść przyjezdnych. W rewanżowym meczu z ŁKS–em Łódź (6:2, 9 października 1927 roku) oraz zremisowanym pojedynku z Legią Warszawa (1:1, 16 października 1927 roku) zastąpił w obronie Pawła Kutza. thumb|Ruch Chorzów przed meczem z Wisła Kraków (4:1, 29 kwietnia 1934 roku). Katzy pierwszy z prawej w dolnym rzędzie. W sezonie 1928 Ruch zakończył rozgrywki ligowe na dwunastym miejscu w tabeli. Katzy zagrał w dwudziestu trzech meczach ligowych w pełnym wymiarze czasowym i strzelił trzy bramki. W pierwszych czterech kolejkach sezonu wystąpił na pozycji napastnika, zaś resztę spotkań rozegrał jako pomocnik lub obrońca. Po przegranym meczu Ruchu z Polonią Warszawa (1:2, 15 kwietnia 1928 roku), prasa wskazała Katzego jako winnego porażki. Miał demobilizować piłkarzy Ruchu „flegmatyczną” grą, zbyt dużą liczbą dryblingów i częstymi stratami piłek. W przegranym spotkaniu przeciwko Warcie Poznań (1:0, 24 czerwca 1928 roku) zdobył bramkę samobójczą.

W sezonie 1929 Ruch zajął na zakończenie rozgrywek dziesiąte miejsce w tabeli. Katzy zagrał w dwudziestu czterech spotkaniach ligowych w pełnym wymiarze czasowym i zaczął pełnić od początku sezonu rolę obrońcy. W meczu przeciwko Garbarni Kraków (1:1, 21 kwietnia 1929 roku) Katzy strzelił głową bramkę samobójczą. W spotkaniu z 1. FC Katowice (1:1, 15 września 1929 roku) sprokurował w pierwszej połowie rzut karny. W piętnastej minucie meczu Katzy przewrócił się we własnym polu karnym i złapał piłkę w ręce, której wcześniej po strzale rywali nie dosięgnął bramkarz Herman Kremer.

W sezonie 1930 Ruch zakończył rozgrywki ligowe na ósmym miejscu. Katzy wystąpił w dwudziestu jeden meczach ligowych.

W sezonie 1931 Ruch zajął na zakończenie sezonu piąte miejsce w tabeli ligowej. Katzy zagrał w dziewiętnastu kolejkach ligowych. W przegranym spotkaniu z Cracovią (4:1, 28 czerwca 1931 roku) został wykluczony z boiska za nieodpowiednią formę protestu po straconej bramce. Katzy przejął po Józefie Sobocie funkcję kapitana drużyny i sprawował ją przez trzy sezony.

W sezonie 1932 Ruch przegrał trzy ostatnie spotkania ligowe, przez co zajął w tabeli siódme miejsce. Katzy wystąpił w dwunastu meczach ligowych.

W sezonie 1933 Ruch zdobył mistrzostwo Polski. Katzy zagrał w dziewiętnastu kolejkach ligowych. Jedynym meczem, w którym nie wystąpił, było spotkanie inauguracyjne sezon przeciwko Garbarni Kraków (6:0, 2 kwietnia 1933 roku). Podczas wyjazdowego meczu towarzyskiego z Polonią Karwina (4:1, 14 maja 1933 roku) został usunięty z boiska za krytykowanie decyzji sędziego. W październiku zagrał w przegranym sparingu reprezentacji Śląska, której przeciwnikiem była reprezentacja Polski (1:2, 4 października 1933 roku).

W sezonie 1934 Ruch obronił tytuł mistrza Polski. Katzy zagrał w osiemnastu spotkaniach ligowych. W przegranym meczu z Wisłą Kraków (2:1, 2 września 1934 roku) został kopnięty przez Bolesława Habrowskiego, na co zareagował w ten sam sposób. Katzy został za to przewinienie usunięty z boiska przez sędziego. W kwietniu wystąpił w wygranym meczu towarzyskim reprezentacji Śląska, której przeciwnikiem była reprezentacja Krakowa (3:0, 15 kwietnia 1934 roku).

W sezonie 1935 Ruch trzeci raz z rzędu został mistrzem Polski. Katzy zagrał w jednym meczu ligowym, w którym przeciwnikiem Ruchu była Legia Warszawa (6:0, 20 czerwca 1935 roku). Katzy zakończył karierę piłkarską po sezonie, zaś jego miejsce w drużynie uzupełnił Antoni Rurański.

Statystyki Klubowe w latach 1926–1935 Sezon Klub Liga Liga krajowa Puchar Polski Łącznie Meczów Bramek Meczów Bramek Meczów Bramek 1926Ruch Chorzów I Liga 3 0 1 0 4 0 1927Ruch Chorzów I Liga 26 14 – 26 14 1928Ruch Chorzów I Liga 23 3 23 3 1929 Ruch Chorzów I Liga 24 0 24 0 1930 Ruch Chorzów I Liga 21 0 21 0 1931 Ruch Chorzów I Liga 19 0 19 0 1932 Ruch Chorzów I Liga 12 0 12 0 1933 Ruch Chorzów I Liga 19 0 19 0 1934 Ruch Chorzów I Liga 18 0 18 0 1935 Ruch Chorzów I Liga 1 0 1 0 Razem166 17 1 0 167 17

Reprezentacja Śląska 1933–1934 Mecze i gole w reprezentacji ŚląskLp.DataMiejscePrzeciwnikWynikRozgrywki1. 04.10.1933 Katowice, Polska Polska 1:2 towarzyski2. 15.04.1934 Chorzów, Polska Kraków 3:0 towarzyski Sukcesy Ruch Chorzów 16px Mistrzostwo Polski (3 razy) w sezonach: 1933, 1934, 1935 Życie prywatne Katzy był z wykształcenia elektrotechnikiem. Miał młodszego brata Aleksandra, zawodnika rezerw Ruchu Chorzów. Katzy zmarł w wieku czterdziestu dwóch lat po ciężkiej operacji żołądka. Został uznany za honorowego członka Ruchu Chorzów. Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Polscy piłkarze Kategoria:Piłkarze Ruchu Chorzów Kategoria:Ludzie urodzeni w Hajdukach Wielkich Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1949