Józef Woźnicki (ur. 17 marca 1893 w Wilnie, zm. 10 marca 1957 w Gdańsku) – naukowiec, specjalista od urządzeń nawigacyjnych i okrętowych, meteorologii i nawigacji, komandor podporucznik, profesor nadzwyczajny Politechniki Gdańskiej.
Życiorys W 1913 ukończył Gimnazjum Realne w Wyborgu. W latach 1913–1918 przebywał w Rosji, gdzie pracował przy budowie Fabryki Materiałów Wybuchowych w Niżnym Nowgorodzie. W latach 1918–1919 studiował na Wydziale Inżynierii Wodnej na Politechnice Warszawskiej. W 1920 i w latach 1922–1923 służył we Flotylli Pińskiej. Od marca 1921 był słuchaczem Tymczasowego Instruktorskiego Kursu dla Oficerów w Toruniu, który ukończył w październiku 1922. W latach 1922–1923 był dowódcą I Grupy Uzbrojonych Motorówek we Flotylli Pińskiej. Od 1922 podporucznik marynarki, od 1924 porucznik marynarki.
W 1924 pracował w Komisariacie Generalnym Rzeczypospolitej Polskiej (Wydział Wojskowy) w Wolnym Mieście Gdańsku. W latach 1925–1927 wykładał w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Toruniu. Od 1927 do maja 1928 sprawował funkcję oficera nawigacyjnego na ORP „Wilia”. W 1928 ukończył École des officiers torpilleurs i École de navigation sous-marine w Tulonie i objął stanowisko zastępcy szefa służby hydrograficznej Polskiej Marynarki Wojennej. Od czerwca 1929 do maja 1930 był oficerem nawigacyjnym ORP „Wilia”, a od lipca 1930 do 1931 na ORP „Wicher”. W 1930 założył Obserwatorium Morskie w Państwowym Instytucie Meteorologicznym w Gdyni. W latach 1932–1939 wykładał w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu, jednocześnie pracował w Kierownictwie Marynarki Wojennej w Warszawie. 29 stycznia 1932 został mianowany kapitanem marynarki ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 3. lokatą w korpusie oficerów morskich. Z dniem 28 lutego 1933 został przeniesiony w stan spoczynku.
W 1935 ukończył studia na Wydziale Geodezji Politechniki Warszawskiej, otrzymując dyplom inżyniera geodety. Od 3 grudnia 1936 do 31 sierpnia 1939 był inspektorem technicznym Zaopatrzenia Nawigacyjnego Marynarki Wojennej w KMW.
W wojnie obronnej 1939 roku do 6 października służył jako oficer łączności Batalionu Morskiego w Samodzielnej Grupie gen. Franciszka Kleeberga. Zwolniony z niewoli w obozie przejściowym w Radomiu, od kwietnia 1940 do 1944 przebywał w Warszawie. Od 1 maja 1940 do 1 sierpnia 1944 zatrudniony w Biurze Planowania Zarządu Miasta. Od 1941 współorganizował tajne nauczanie i wykładał na Wydziale Okrętowym Państwowej Szkoły Techniczno-Mechanicznej, a w 1943 na kursie Budowy Okrętów na tajnej Politechnice Warszawskiej. W latach 1942–1944 był żołnierzem Armii Krajowej w Oddziale III Komendy Głównej Wydziału Marynarki Wojennej „Alfa”. Pełnił funkcję szefa wywiadu morskiego, brał udział w rozpracowaniu niemieckiej broni „V 1”. Na stopień komandora podporucznika został mianowany ze starszeństwem od 1 stycznia 1942. Uczestniczył w powstaniu warszawskim (ps. Walek).
Od stycznia 1945 zatrudniony przy pracach organizacyjnych w Departamencie Morskim Ministerstwa Przemysłu w Łodzi i Bydgoszczy, a już w kwietniu przydzielono go do Morskiej Grupy Operacyjnej i skierowano do Gdańska.
Od lipca 1945 do grudnia 1950 sprawował funkcję szefa Służby Hydrograficznej w Głównym Urzędzie Morskim w Gdańsku. W latach 1947–1950 był naczelnikiem Oddziału Morskiego w Państwowym Instytucie Hydrologiczno-Meteorologicznym w Gdyni. Jednocześnie w latach 1945–1957 pracował na Politechnice Gdańskiej. We wrześniu 1945 był współorganizatorem Wydziału Budowy Okrętów, gdzie w latach 1946–1947 pełnił funkcję kierownika Katedry Nawigacji i Meteorologii, a w latach 1947–1957 kierownika Katedry i Zakładu Urządzeń Nawigacyjnych.
Od 1950 zatrudniony na stanowisku profesora kontraktowego, w 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.
Współautor publikacji na temat nawigacji, urządzeń nawigacyjnych, terminologii morskiej, kartografii. Przetłumaczył z języka rosyjskiego publikację I.N. Tieriechowa Demagnetyzacja okrętów i jej wpływ na kompasy magnetyczne, Warszawa 1955. Współtwórca patentów, m.in.: sondy ultradźwiękowej poziomej do wykrywania wraków, ławic ryb oraz logu oporowego dla statków rybackich. thumb|Grób prof. Józefa Woźnickiego na Cmentarzu Srebrzysko Zmarł w Gdańsku. Pochowany na Cmentarzu Centralnym-Srebrzysko (rejon IX, kwatera Profesorów, nr grobu 266).
Publikacje (wybrane) Czy Bałtyk jest morzem zamkniętym? Warszawa 1938 (współautor)
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami (1944) Złoty Krzyż Zasługi (1947) Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1931) „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
Przypisy
Bibliografia
Kadry Morskie Rzeczypospolitej, t. 2. Polska Marynarka Wojenna. Cz. 1. Korpus oficerów 1918–1947, red. J.K. Sawicki, Gdynia 1996. Pionierzy Politechniki Gdańskiej, red. Z. Paszota, J. Rachoń, E.Wittbrodt, Gdańsk 2005. M. Filipowicz, Ludzie, statki, okręty, Gdańsk 1985. Politechnika Gdańska 1945–1955. Księga Pamiątkowa. Warszawa 1958. Politechnika Gdańska 1945–1970. Księga pamiątkowa. Gdańsk 1970. 50 lat Wydziału Oceanotechniki i Okrętownictwa 1945–1995, red. Z. Puhaczewski, M. Sperski, Gdańsk 1995.
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Kapitanowie marynarki II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Gdańskiej Kategoria:Zmarli w 1957 Kategoria:Żołnierze Marynarki Wojennej w kampanii wrześniowej