4 Dywizja Pancerna () – amerykańska dywizja wojsk pancernych, istniejąca w latach 1941–1949 i 1954–1972.

Historia i działania zbrojne Dywizja została utworzona w Fort Drum (dawniej Pine Camp) 15 kwietnia 1941, czyli jeszcze przed przystąpieniem Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej. Liczyła pierwotnie 3800 żołnierzy. Gotowość bojową osiągnęła w 1942, a na przełomie 1943 i 1944 została przerzucona do Anglii w związku z planami inwazji na Normandię.

4 Dywizja Pancerna wylądowała na plaży Utah 11 lipca, a po raz pierwszy weszła do walki 17 lipca 1944 roku. 28 lipca, w ramach działań bojowych VIII Korpusu podczas operacji Cobra, dywizja zabezpieczyła obszar Coutances. Następniejednostka skierowała się na południe, aby zdobyć Nantes, odcinając półwysep Bretoński od reszty sił niemieckich 12 sierpnia 1944 roku. Skręcając na wschód, szybko przemierzyła Francję na północ od Loary, przekroczyła Mozelę w dniach 11–13 września, oskrzydliła Nancy i wyzwoliła Lunéville 16 września. Dywizja walczyła z kilkoma niemieckimi brygadami grenadierów pancernych w Lotaryngii, w tym z 49 Brygadą Grenadierów Pancernych SS i 51 Brygadą Grenadierów Pancernych SS, pokonując liczniejsze siły niemieckie w bitwie pod Arracourt dzięki lepszej taktyce i wyszkoleniu.

thumb|left|8. batalion 4 Dywizji Pancernej przeprawia się przez przeszkodę wodną we Francji, 12 września 1944 Po zajęciu linii obronnej od Chambrey do Xanrey i Hénaménil od 27 września do 11 października, 4 Dywizja Pancerna krótko odpoczywała, po czym 9 listopada powróciła do walki, atakując okolice Viviers. 12 listopada dywizja oczyściła Bois de Serres, w dniach 21–22 listopada posuwała się naprzód przez Dieuze i przekroczyła Saarę, ustanawiając i rozszerzając przyczółek, a następnie 24 listopada zdobyła Singling i Bining, a następnie Baerendorf.

Dwa dni po rozpoczęciu przez Niemców ofensywy w Ardenach, 18 grudnia 1944 roku, 4 Dywizja Pancerna weszła do walki, pędząc na północny zachód do Belgii i pokonując 240 km w 19 godzin. 4 Dywizja, stając na czele 3 Armii gen. George’a S. Pattona, zaatakowała Niemców pod Bastogne, a 26 grudnia Dowództwo Bojowe A pod dowództwem gen.-bryg. Herberta L. Earnesta z kompanią C 37. batalionem pancernym w awangardzie poprowadziło kolumnę, która odciążyła amerykańską 101 Dywizję Powietrznodesantową.

Sześć tygodni później 4 Dywizja Pancerna przeszła przez Luksemburg, sforsowała Mozelę w Trewirze i Ren na południe i na wschód do Wormacji w dniach 24–25 marca 1945. Posuwając się całą noc, dywizja przekroczyła rzekę Men na południe od Hanau następnego dnia i kontynuowała natarcie. Zdobyła Lauterbach 29 marca, Creuzburg nad Werrą 1 kwietnia i Gothę 4 kwietnia, pod którą gdzie jednostka wyzwoliła obóz pracy przymusowej Ohrdruf, pierwszy niemiecki nazistowski obóz wyzwolony przez wojska amerykańskie. Do 12 kwietnia dywizja była po drugiej stronie Soławy. Pościg za wrogiem był kontynuowany i do 6 maja dywizja wkroczyła na terytorium Czechosłowacji i ustanowiła przyczółek za rzeką Otawą w Strakonicach, z elementami wysuniętymi w miejscowości Písek. 30 kwietnia 1945 roku dywizja została ponownie przydzielona do XII Korpusu.

thumb|M114A1 z plutonu kawalerii pancernej 2/54 Pułku Piechoty 4 Dywizji Pancernej na ćwiczeniach w Grafenwöhr w Niemczech Po wojnie 4 Dywizja Pancerna do 1949 roku pełniła służbę okupacyjną w Niemczech pod nazwą First Constabulary Brigade, po czym została rozwiązana.

Odtworzona w 1954 roku w Teksasie. W 1957 wysłana do Niemiec Zachodnich, stacjonowała w Göppingen. Ostatecznie rozwiązana w 1971 roku, jej obowiązki w Niemczech przejęła 1 Dywizja Pancerna.

Pamięć Za wyzwolenie obozu Ohrdruf 4 Dywizja Pancerna otrzymała od United States Holocaust Memorial Museum tytuł „Dywizji-Wyzwoliciela”.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Amerykańskie dywizje pancerne Kategoria:Amerykańskie jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1941 Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1971