Tadej Pogačar (ur. 21 września 1998 w Klancu) – słoweński kolarz szosowy, pięciokrotny zwycięzca Tour de France oraz zwycięzca Giro d’Italia. Dwukrotny mistrz świata w wyścigu ze startu wspólnego (2024, 2025). W 2024 został trzecim kolarzem w historii po Eddym Merckxie (1974) i Stephenie Roche (1987), który wygrał Tour de France, Giro d’Italia i mistrzostwo świata w jednym roku.
Kariera Początki i sezon 2019 Pogačar rozpoczął treningi w klubie Rog Ljubljana w wieku dziewięciu lat, około pół roku po tym, jak do klubu dołączył jego starszy brat Tilen. W 2018 wygrał Tour de l’Avenir. Rok później został najmłodszym zwycięzcą Tour of California, wygrał także Volta ao Algarve, a w debiucie w Vuelta a España odniósł trzy zwycięstwa etapowe i zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej.
2020–2021: pierwsze zwycięstwa w Tour de France W 2020 Pogačar zadebiutował w Tour de France. Przed przedostatnim etapem, indywidualną jazdą na czas kończącą się podjazdem na La Planche des Belles Filles, tracił 57 sekund do Primoža Rogliča. Wygrał etap, odrobił stratę i przejął żółtą koszulkę, a następnego dnia zwyciężył w klasyfikacji generalnej. W wieku 21 lat został drugim najmłodszym zwycięzcą Tour de France w historii, po Henrim Cornecie.
W 2021 wygrał Tour de France po raz drugi. Na 8. etapie do Le Grand-Bornand zaatakował ponad 30 km przed metą, odjechał pozostałym rywalom w klasyfikacji generalnej i objął prowadzenie w wyścigu. W tym samym sezonie odniósł pierwsze zwycięstwa w monumentach kolarskich – Liège-Bastogne-Liège i Giro di Lombardia. Zwycięstwo w Lombardii sprawiło, że został pierwszym od Bernarda Hinaulta w 1979 kolarzem, który w jednym roku wygrał Tour de France i Giro di Lombardia.
2022–2023: dwukrotnie drugi w Tour de France W Tour de France 2022 Pogačar stracił prowadzenie na 11. etapie do Col du Granon. Zespół Jumbo-Visma wielokrotnie atakował go wcześniej na trasie, a Jonas Vingegaard odjechał 4,9 km przed metą, wygrał etap i przejął żółtą koszulkę. Pogačar zakończył wyścig na drugim miejscu; był to pierwszy z dwóch kolejnych Tourów przegranych z Vingegaardem.
Wiosną 2023 Pogačar wygrał m.in. Paryż-Nicea i Ronde van Vlaanderen, lecz w kwietniu złamał nadgarstek. W maju nie mógł trenować zgodnie z pierwotnym planem, a do ścigania wrócił pod koniec czerwca. W Tour de France ponownie zajął drugie miejsce za Vingegaardem, tym razem ze stratą 7 min 29 s.
2024: Giro, Tour i mistrzostwo świata W 2024 Pogačar po raz pierwszy wystartował w Giro d’Italia i wygrał klasyfikację generalną. Przejął różową koszulkę po 2. etapie, wygrał łącznie sześć etapów i zwyciężył z największą przewagą w Giro od 1965. Następnie wygrał Tour de France po raz trzeci, również odnosząc sześć zwycięstw etapowych i pokonując Jonasa Vingegaarda o 6 min 17 s. Został pierwszym od Marca Pantaniego w 1998 kolarzem, który w jednym sezonie wygrał Giro i Tour.
Nie znalazł się natomiast w składzie Słowenii na wyścig ze startu wspólnego podczas igrzysk olimpijskich w Paryżu; Słoweński Komitet Olimpijski podał, że powodem było zmęczenie po Tourze. 29 września w Zurychu zdobył pierwszy tytuł mistrza świata ze startu wspólnego. Zaatakował 100 km przed metą i wygrał z przewagą 34 s, stając się trzecim mężczyzną w historii, który w jednym sezonie zwyciężył w Giro d’Italia, Tour de France i mistrzostwach świata. W październiku przedłużył kontrakt z UAE Team Emirates do 2030.
2025 Wiosną 2025 Pogačar wygrał Ronde van Vlaanderen oraz Liège-Bastogne-Liège. W debiucie w Paryż-Roubaix zajął drugie miejsce za Mathieu van der Poelem; tydzień wcześniej pokonał Holendra w Ronde van Vlaanderen. Na 4. etapie Tour de France w Rouen odniósł setne zwycięstwo w karierze. Cały Tour wygrał po raz czwarty; był to jego szósty kolejny finisz na podium tego wyścigu.
Jesienią obronił tytuł mistrza świata w wyścigu ze startu wspólnego w Kigali po kolejnym długim ataku. Następnie zdobył tytuł mistrza Europy po 75-kilometrowej samotnej akcji. Sezon zakończył piątym z rzędu zwycięstwem w Giro di Lombardia – dziesiątym monumentem w karierze i trzecim w 2025. Został też pierwszym kolarzem, który w jednym sezonie stanął na podium wszystkich pięciu monumentów.
2026 W marcu 2026 Pogačar po raz pierwszy wygrał Mediolan-San Remo, co oznaczało, że miał już w dorobku zwycięstwa w czterech z pięciu monumentów kolarskich; jedynym bez triumfu pozostawał Paryż-Roubaix. Wiosną wygrał także po raz trzeci Ronde van Vlaanderen i po raz czwarty Liège-Bastogne-Liège, a w Paryż-Roubaix ponownie zajął drugie miejsce, tym razem za Woutem van Aertem.
Podczas Tour de France wygrał pięć etapów. Jego główny rywal Jonas Vingegaard wycofał się po kraksie na 15. etapie. Na 19. etapie Pogačar zwyciężył na Alpe d’Huez. Dwa dni później przypieczętował piąte zwycięstwo w Tour de France i trzecie z rzędu, dołączając do Jacques’a Anquetila, Eddy’ego Merckxa, Bernarda Hinaulta i Miguela Induraina jako pięciokrotny zwycięzca wyścigu.
Rywalizacje W rywalizacji o zwycięstwa w Tour de France głównym przeciwnikiem Pogačara stał się Jonas Vingegaard. Przed Tour de France 2026 Reuters opisywał obu jako czołowych specjalistów od wielkich tourów swojego pokolenia. Pogačar oceniał wówczas, że ich kilkuletnia rywalizacja skłaniała obu do podnoszenia poziomu z sezonu na sezon.
W klasykach jednodniowych Pogačar wielokrotnie rywalizował z Mathieu van der Poelem. W 2025 Pogačar wygrał Ronde van Vlaanderen, a tydzień później zajął drugie miejsce za van der Poelem w swoim debiucie w Paryż-Roubaix, po bezpośredniej walce obu kolarzy w czołowej części wyścigu.
Styl jazdy Ataki rozpoczynane daleko od mety należą do charakterystycznych elementów jazdy Pogačara. Reuters w relacji z mistrzostw świata 2025 określił taką taktykę jako jego znak rozpoznawczy; rok wcześniej Pogačar zaatakował 100 km przed metą mistrzostw świata w Zurychu, a w Kigali w 2025 ponownie wygrał po akcji rozpoczętej ponad 100 km przed finiszem. Reuters w podsumowaniu sezonu 2025 wskazywał, że szerokość sukcesów na różnych trasach i w różnych rodzajach wyścigów była podstawą porównań Pogačara z Eddym Merckxem.
Życie prywatne W 2021 Pogačar i słoweńska kolarka zawodowa Urška Žigart poinformowali o zaręczynach.
Osiągnięcia Opracowano na podstawie:
Starty w Wielkich Tourach Grand Tour2019202020212022202320242025202620px|link=General classification in the Giro d'Italia|alt=Pink jersey Giro-----1.--20px|link=General classification in the Tour de France|alt=Yellow jersey Tour-1.1.2.2.1.1.1.20px|link=General classification in the Vuelta a España|alt=golden jersey Vuelta3.------
Rankingi
Odznaczenia Złoty Order za Zasługi (2021)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Odznaczeni słoweńskimi odznaczeniami Kategoria:Słoweńscy kolarze szosowi Kategoria:Słoweńscy olimpijczycy (Tokio 2020) Kategoria:Słoweńscy medaliści olimpijscy Kategoria:Urodzeni w 1998 Kategoria:Kolarze UAE Team Emirates Kategoria:Kolarze na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2020 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 2020 Kategoria:Zwycięzcy Amstel Gold Race Kategoria:Zwycięzcy Critérium du Dauphiné Kategoria:Zwycięzcy Giro d’Italia Kategoria:Zwycięzcy Giro di Lombardia Kategoria:Zwycięzcy Grand Prix Cycliste de Montréal Kategoria:Zwycięzcy La Flèche Wallonne Kategoria:Zwycięzcy Ronde van Vlaanderen Kategoria:Zwycięzcy Strade Bianche Kategoria:Zwycięzcy Tour de France Kategoria:Zwycięzcy Tour de Romandie Kategoria:Zwycięzcy Tour de Slovénie Kategoria:Zwycięzcy Tour de Suisse Kategoria:Zwycięzcy Tour of California Kategoria:Zwycięzcy UAE Tour Kategoria:Zwycięzcy Volta Ciclista a Catalunya Kategoria:Zwycięzcy wyścigu Liège-Bastogne-Liège Kategoria:Zwycięzcy wyścigu Mediolan-San Remo Kategoria:Zwycięzcy wyścigu Paryż-Nicea Kategoria:Zwycięzcy wyścigu Tirreno-Adriático