thumb|Microporus thoreyi thumb|Macroscytus brunneus thumb|Byrsinus flavicornis thumb|Microporus nigrita thumb|Geocnethus plagiatus thumb|Pangaeus bilineatus Cydninae – podrodzina pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych i rodziny ziemikowatych. Obejmuje ponad 550 opisanych gatunków. Są kosmopolityczne. Zamieszkują glebę, ściółkę i detryrus.
Morfologia Pluskwiaki o owalnym w zarysie ciele długości między 2 a 20 mm (u gatunków występujących w Polsce od 2,5 do 13 mm). Ubarwione są czarno, czarnobrązowo lub brązowo, bez jaśniejszych wzorów czy plam i tylko rzadko z metalicznym połyskiem koloru niebieskiego lub fioletowego. Głowa jest trochę rozpłaszczona, na krawędziach zaopatrzona w długie, osadzone w porach szczecinki, a czasem także krótkie, czarne lub ciemnobrązowe kolce. Krótka szczecinka rośnie również w wierzchołkowej części oka złożonego. Wzdłuż brzegów bocznych przedplecza również biegnie rządek osadzonych w porach szczecinek, które osiągają większą długość niż te na głowie. Tylna para skrzydeł ma żyłkę medialną pozbawioną ostrogi lub płatka wchodzącego w komórkę radialną. Odnóża przedniej pary są grzebne; mają spłaszczone, rozszerzone ku szczytowi, uzbrojone w liczne i grube kolce golenie; ich stopy osadzone są w odsiebnych końcach goleni. Wszystkie człony stóp wszystkich par odnóży są jednakowej grubości. Odwłok ma parzyste trichobotria; te na sternicie trzecim umieszczone są z boku lub trochę z przodu przetchlinki, natomiast na kolejnych sternitach są umieszczone coraz bardziej z tyłu, aż wreszcie na siódmym, a często już na szóstym sternicie leżą poprzecznie za przetchlinką.
Biologia i występowanie Owady głównie podziemne (geofilne), zasiedlające na stałe górną warstwę gleby lub się w niej zakopujące i tam ssące soki z korzeni i nasadowych części roślin. Część bytuje jednak w ściółce, martwej materii organicznej i szczątkach roślinnych, gdzie żeruje na nasionach.
Podrodzina kosmopolityczna, najliczniej reprezentowana w strefie tropikalnej i subtropikalnej. W Polsce występują trzy gatunki: ziemik włochatobrzuchy, ziemik brunatny i ziemik tarczyca (zobacz też: ziemikowate Polski).
Taksonomia Podrodzina ta obejmuje większość zieminkowatych. W zapisie kopalnym znana jest od eocenu. Opisano ponad 550 gatunków należących do niej gatunków, zgrupowanych w 65 rodzajach i 2 plemionach:
plemię: Cydnini Billberg, 1820 Blaena Walker, 1868 Blaenocoris J.A. Lis, 1997 Centrostephus Horváth, 1919 Chilocoris Mayr, 1865 Cydnotomus Lis, 2000 Cydnus Fabricius, 1803 Nishadana Distant, 1899 Nishocoris Lis, 1997 Parachilocoris Horváth, 1919 Paranishadana Lis, 1997 Peltoxys Signoret, 1880 Pullneya Horváth, 1919 plemię: Geotomini Wagner, 1963 Adrisa Amyot & Audinet-Serville, 1843 Aethoscytus Lis, 1994 Aethus Dallas, 1851 Afraethus Linnavuori, 1977 Afroscytus Lis, 1997 Alonipes Signoret, 1881 Byrsinocoris Montandon, 1900 Byrsinus Fieber, 1860 Choerocydnus White, 1841 Coleocydnus Lis, 1994 Cydnochoerus Lis, 1996 Cyrtomenus Amyot & Audinet-Serville, 1843 Dallasiellus Berg, 1901 Dearcla Signoret, 1883 Ectinopus Dallas, 1851 Endotylus Horváth, 1919 Eulonips Lis, 1996 Fromundiellus Lis, 1994 Fromundus Distant, 1901 Gampsotes Signoret, 1881 Geocnethus Horváth, 1919 Geopeltus Lis, 1990 Geotomus Mulsant & Rey, 1866 Hemixesta Bergroth, 1911 Hiverus Amyot & Serville, 1843 Katakadia Distant, 1899 Lactistes Schiodte, 1848 Macroscytus Fieber, 1860 Megacydnus Linnavuori, 1993 Melanaethus Uhler, 1876 Mesocricus Horváth, 1884 Microporus Uhler, 1872 Microscytus Lis, 1993 Onalips Signoret, 1881 Pangaeus Stål, 1862 Paraethus Lis, 1994 Peltoscytus Lis, 1993 Peribyssus Puton, 1888 Plonisa Signoret, 1881 Prokne Linnavuori, 1993 Prolactistes Lis, 2001 Prolobodes Amyot & Serville, 1843 Pseudonalips Froeschner, 1960 Pseudoscoparipes Lis, 1990 Raunoloma Lis, 1999 Rhytidoporus Uhler, 1877 Scoparipes Signoret, 1879 Scoparipoides Lis, 1990 Shansia Esaki & Ishihara, 1951 Shillukia Linnavuori, 1977 Teabooma Distant, 1914 Tominotus Mulsant & Rey, 1866 plemię: incertae sedis †Cydnopsis Heer, 1853 †Paleofroeschnerius Schaefer 1986
Przypisy
Kategoria:Ziemikowate