thumb|skaluj=1.5|Miecz bastardowy z XVI w. Miecz bastardowy (miecz bękarci) – rodzaj miecza, łączącego w sobie cechy miecza jednoręcznego (długość głowni) oraz miecza długiego (przedłużona rękojeść, umożliwiająca dołożenie drugiej ręki).
Ze względu na hybrydową konstrukcję, miecze bastardowe pozostawały poza podstawową klasyfikacją nie zaliczając się ani do właściwych mieczy jednoręcznych ani długich. Często różnica między tymi rodzajami broni jest płynna i trudna do jednoznacznego skategoryzowania, co sprawia, że niektóre miecze bastardowe często zaliczane są do mieczy długich.
Historia Jako osobna konstrukcja miecz bastardowy wyodrębnił się w późnym średniowieczu, a nazwę tę zaczęto stosować już od XIV w. (fran. épée bâtarde, niem. bastardschwert, ang. bastard sword). Od XV w. jego konstrukcję zaczęto wzbogacać o dodatkowe elementy konstrukcyjne i zdobnicze takie jak np. kabłąk, obłęki, ricasso, ośla podkowa, co stanowiło drogę ewolucji w kierunku późniejszych rapierów (w których rozbudowana osłona rękojeści była już powszechna). Miecze bastardowe produkowano do XVII w.
Na turnieju zorganizowanym przez Henryka VIII w lipcu 1540 r. miecz bastardowy występował jako osobna konkurencja (obok miecza dwuręcznego oraz długiego), co potwierdza uznawanie ich w epoce za odrębny typ broniJoseph Strutt The sports and pastimes of the people of England from the earliest period: including the rural and domestic recreations, May games, mummeries, pageants, processions and pompous spectacles, 1801, p. 211..
Etymologia Nazwa bastard (pol. bękart) nawiązuje do pejoratywnego określenia nieślubnego dziecka, jak metaforycznie można określić miecz łączący w sobie cechy dwóch odrębnych konstrukcji.
Przypisy
Kategoria:Miecze