Polewacze (; ) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie głębockim, w sielsowiecie Prozoroki.
Znajduje tu się przystanek kolejowy Polewacze, położony na linii Połock – Mołodeczno.
Historia W czasach zaborów w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego.
W 1907 roku w Polewaczach Ihnat Bujnicki (pol. Ignacy Bujnicki) założył w swojej posiadłości amatorski teatr, w którym początkowo występowali jego krewni i okoliczni mieszkańcy.Енцыклапедыя літаратуры і мастацтва Беларусі. Т. 1. Мінск: БелСЭ, 1984. Zespół liczył około 8 aktorów oraz około 16 tancerzy. Próby odbywały się pod kierownictwem samego Bujnickiego. Teatr występował w Polewaczach, Prozorokach i okolicznych miejscowościach, prezentując białoruskie pieśni, tańce oraz stroje ludowe.Адамовіч А. Ігнат Буйніцкі — заснавальнік беларускага прафесійнага тэатра. Мінск, 1976.
Z czasem zespół przekształcił się w pierwszą profesjonalną trupę teatru białoruskiego, a Bujnicki uznawany jest za założyciela nowoczesnego teatru białoruskiego.Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, hasło: Bujnicki Ignacy.
Według przekazów lokalnych mieszkańców muzycy z okolicznych wsi (grający na cymbałach, skrzypcach i dudach) przychodzili do Bujnickiego z życzeniami wielkanocnymi.W. Woranow, Dudary znad Dzviny i Paazierja, Mińsk 2023. Polewacze należały do regionów o silnych tradycjach dudziarskich. Z tym środowiskiem łączony jest Adam Szulha — dudziarz występujący w trupie Bujnickiego.Сасноўскі З., Беларуская дуда, Мінск 2010.
Bujnicki uczynił z dud jeden z symboli swojego teatru i wprowadził ten instrument na sceny Wilna, Warszawy i Petersburga podczas tournée zespołu.Лыч Л., Гісторыя беларускай культуры. Мінск 2002.
W budynku miejscowej szkoły średniej utworzono Muzeum Założyciela Teatru Białoruskiego (otwarte w 1982 roku).Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. Т. 2. Мінск: БелЭн, 1994. Na głównym placu miejscowości znajduje się grób Ihnata Bujnickiego oraz pomnik wzniesiony w 1976 roku (rzeźbiarz I. Misko, architekt M. Burdin).Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. Т. 2. Мінск: БелЭн, 1994.
Siedziba Bujnickiego w Polewaczach nie zachowała się do czasów współczesnych.Лыч Л., Гісторыя беларускай культуры. Мінск 2002.
W latach 1921–1945 majątek i osada kolejowa leżały w Polsce, w województwie wileńskimPrzynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w województwie nowogródzkim (1921–1922), w Ziemi Wileńskiej (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926)., w powiecie dziśnieńskim, w gminie Prozoroki.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 82 osoby, 55 było wyznania rzymskokatolickiego, 15 prawosławnego a 12 mojżeszowego. Jednocześnie 16 mieszkańców zadeklarowało polską, 54 białoruską a 12 żydowską przynależność narodową. Było tu 9 budynków mieszkalnych. W 1931 majątek w 5 domach zamieszkiwało 33 osób, a osadę kolejową w 1 domu 14 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej w Prozorokach. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Głębokiem i Okręgowy w Wilnie; właściwy urząd pocztowy mieścił się w Prozorokach.
Ulokowana tu była kompania graniczna KOP „Polewacze”.
W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRRhttps://www.senat.gov.pl/gfx/senat/pl/senatopracowania/70/plik/m-631.pdf.. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. W 1944 miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do Białoruskiej SRR.
Od 1991 w składzie niepodległej Białorusi.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia D. Polewacze na mapie WIG
Kategoria:Wsie w rejonie głębockim Kategoria:Osady w powiecie dziśnieńskim (II Rzeczpospolita) Kategoria:Majątki w powiecie dziśnieńskim (II Rzeczpospolita) Kategoria:Koszarki w powiecie dziśnieńskim (II Rzeczpospolita)