Mychajło Albertowycz Fedorow, ukr. Михайло Альбертович Федоров (ur. 21 stycznia 1991 w Wasylówce) – ukraiński polityk i przedsiębiorca, w latach 2019–2025 wicepremier, od 2019 do 2026 Formalnie z krótką przerwą między 20 a 21 marca 2023 wynikającą z reorganizacji zakresu jego kompetencji., w latach 2025–2026 pierwszy wicepremier, w 2026 minister obrony.
Życiorys Ukończył studia na wydziale socjologii i zarządzania (2014), kurs przywództwa (w ramach szkoły politycznej uruchomionej w 2010 przez Fundację Konrada Adenauera i ukraiński think tank Centrum Ejdos) oraz kurs na Ukrainie. Był stypendystą OBWE i aktywnym działaczem studenckim w Zaporożu. W 2013 założył własną agencję reklamową SMM Studio, specjalizującą się w reklamie internetowej i kampaniach w serwisach społecznościowych. Do klientów jego firmy należało Studio „Kwartał 95” Wołodymyra Zełenskiego.
W wyborach do Rady Najwyższej w 2014 był kandydatem minarchistyczno-libertariańskiego ugrupowania „” Hennadija Bałaszowa, które nie przekroczyło progu wyborczego. Od września do grudnia 2018 był dyrektorem operacyjnym projektu szkoleniowego dla przedsiębiorców. W sierpniu tego samego roku zorganizował w Dnieprze ukraińską edycję Facebook Marketing Conference, a w maju 2019 był prelegentem konferencji technologiczno-biznesowej iForum w Kijowie z udziałem Wołodymyra Zełenskiego.
W grudniu 2018 dołączył do sztabu wyborczego Wołodymyra Zełenskiego, odpowiadał za jego kampanię internetową. Według dziennikarza śledczego miał otrzymywać środki w gotówce od producenta filmowego z pominięciem oficjalnego funduszu wyborczego. Po zwycięstwie Wołodymyra Zełenskiego w wyborach prezydenckich z 2019 otrzymał nominację na doradcę do spraw cyfrowych. Kierowany przez niego zespół z okresu kampanii otrzymał 7 nominacji w organizowanym przez konkursie Polaris Awards.
W wyborach parlamentarnych w 2019 był bezpartyjnym kandydatem z listy prezydenckiego ugrupowania Sługa Ludu uzyskał mandat posła do Rady Najwyższej IX kadencji. Złożył go w sierpniu tegoż roku na pierwszym posiedzeniu nowego parlamentu – objął wówczas urzędy wicepremiera oraz ministra transformacji cyfrowej w nowo powołanym rządzie Ołeksija Honczaruka. Pozostał na tych stanowiskach również w utworzonym w marcu 2020 gabinecie Denysa Szmyhala.
W momencie nominacji stał się najmłodszym w historii niepodległej Ukrainy członkiem rządu. W okresie urzędowania był inicjatorem portalu i aplikacji „”, stanowiących elektroniczny serwis usług publicznych i opartych na rozwiązaniach estońskich. Kilka dni po inwazji Rosji na Ukrainę w lutym 2022 wynegocjował od Elona Muska budowę sieci stacji Starlink na Ukrainie, a następnie kierował kampanią fundraisingową na rzecz uzbrojenia wojsk ukraińskich w drony w koordynacji ze i rządową platformą .
W związku z reorganizacją zakresu jego kompetencji 20 marca 2023 został odwołany z zajmowanych stanowisk, a następnego dnia powołany na urzędy wicepremiera ds. innowacji, rozwoju edukacji, nauki i technologii oraz ministra transformacji cyfrowej. Nawiązał w tej roli bliską współpracę z Elonem Muskiem i byłym dyrektorem generalnym Google Erikiem Schmidtem, w 2024 podpisał w Davos list intencyjny w sprawie utworzenia na Ukrainie ośrodka czwartej rewolucji przemysłowej oraz rozwiązań informatycznych i technologicznych dla administracji publicznej pod auspicjami Światowego Forum Ekonomicznego.
Pozostał także w składzie utworzonego w lipcu 2025 rządu Julii Swyrydenko; został ponownie ministrem transformacji cyfrowej, a dodatkowo również pierwszym wicepremierem. 13 stycznia 2026 parlament odwołał go z obu funkcji rządowych, a następnego dnia powołał polityka na urząd ministra obrony. Otrzymawszy od prezydenta misję przebudowy , zapowiedział walkę z problemem dezercji w wojsku. Zezwolił przedsiębiorstwom na tworzenie prywatnych instalacji obrony powietrznej. Mianował swojego sojusznika, aktywistę , doradcą ministerialnym ds. operacji dronowych. W lutym 2026 uzyskał od Elona Muska blokadę nieautoryzowanego użycia systemu Starlink przez wojska rosyjskie. We współpracy z dyrektorem generalnym Palantir Technologies Alexem Karpem rozpoczął . W maju zainicjował taktykę „blokady logistycznej” w ramach trwającej ukraińskiej kampanii uderzeń średniego zasięgu, a w czerwcu wprowadził podwyżki żołdu i kontrakty na czas określony dla żołnierzy piechoty. W trakcie urzędowania popadł w konflikt z dowództwem wojskowym, w tym z naczelnym dowódcą sił zbrojnych Ołeksandrem Syrskim, któremu zarzucił brak planu na nową fazę konfliktu i na pokonanie Rosji w wojnie asymetrycznej. W lipcu 2026 zakończył pełnienie funkcji ministra; przeciwko jego dymisji na Ukrainie doszło do protestów w różnych miastach. Dymisję skrytykowała także część wojskowych z dowódcą Sił Połączonych Sił Zbrojnych Ukrainy Mychajłem Drapatym na czele. Wołodymyr Zełenski uzasadnił odwołanie ministra dążeniem do przywrócenia jedności między armią a resortem oraz do ukrócenia nadużyć związanych z przymusowym poborem (tzw. busyfikacją). Mychajło Fedorow zażądał zastąpienia Ołeksandra Syrskiego przez Mychajła Drapatego lub Andrija Biłeckiego. Odrzucił prezydencką ofertę miejsca w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy, domagając się powrotu na stanowisko ministra obrony.
Po odejściu ze stanowiska rządowego zajął się organizowaniem funduszu inwestycyjnego na cele obronne Ukrainy. W sierpniu 2026 minister obrony Włoch Guido Crosetto powierzył mu funkcję swojego doradcy.
Odznaczenia i wyróżnienia W 2022 otrzymał Order „Za zasługi” III klasy.
W 2020 został umieszczony na liście Forbes „30 Under 30” ukraińskiej edycji magazynu „Forbes”. W 2022 został wybrany na sześcioletnią kadencję w skład grupy przy Światowym Forum Ekonomicznym.
Życie prywatne Żonaty, ma córkę.
Przypisy
Kategoria:Deputowani Rady Najwyższej Ukrainy Kategoria:Politycy Sługi Ludu Kategoria:Ukraińscy ministrowie obrony Kategoria:Ukraińscy przedsiębiorcy Kategoria:Wicepremierzy Ukrainy Kategoria:Absolwenci uczelni w Zaporożu Kategoria:Ludzie związani z marketingiem Kategoria:Ludzie związani z wojną rosyjsko-ukraińską Kategoria:Ludzie związani ze sztuczną inteligencją Kategoria:Libertarianie Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za zasługi” (Ukraina) Kategoria:Spin doktorzy Kategoria:Urodzeni w 1991