Andriej Iwanowicz Drukart (; ur. w Mścisławiu, zm. w Siedlcach) – działacz państwowy Imperium Rosyjskiego, pierwszy wicegubernator guberni siedleckiej.

Życiorys Andriej Iwanowicz Drukart urodził się 20 października 1822 roku w Mścisławiu w prawosławnej urzędniczej rodzinie, posiadającej 1/3 włóki ziemi w guberni mohylewskiej. Jego ojcem był prokurator w powiecie bychowskim i sekretarz magistratu w Mścisławiu. Andriej ukończył .

Karierę urzędniczą rozpoczął w Kancelarii Gubernatora Mohylewskiego 5 lipca 1843 roku, jako urzędnik do pisma. Od 16 maja 1845 roku zajmował podobne stanowisko w guberni kijowskiej. W 1846 roku otrzymał awans na stanowisko młodszego pomocnika zarządzającego kancelarią (18 czerwca) i swoją pierwszą rangę cywilną – registratora kolegialnego (28 października). W wyniku kolejnego awansu został tam 17 czerwca 1849 roku młodszym urzędnikiem do specjalnych poleceń przy gubernatorze . Funkcję tę pełnił cztery lata, do 12 listopada 1853 roku, kiedy to złożył dymisję, motywując ją złym stanem zdrowia.

Do służby cywilnej powrócił 26 września 1854 roku, tym razem w kancelarii kijowskiego generał-gubernatora. Od 31 października był tam sekretarzem działu sądowego, zaś po czterech latach służby (31 grudnia 1858 roku) awansował na urzędnika do specjalnych poleceń do spraw szczególnej wagi. W trakcie służby otrzymywał również kolejne podwyższenia rangi cywilnej, wynikające z wysługi lat: sekretarza gubernialnego (XII ranga cywilna) 1 lipca 1851 roku, sekretarza kolegialnego (X) 5 lipca 1855 roku, radcy tytularnego (IX) 29 czerwca 1857 roku, asesora kolegialnego (VIII) 30 listopada 1860 roku i radcy nadwornego (VII) 10 maja 1855 roku.

28 kwietnia 1866 roku został przeniesiony do Królestwa Polskiego. Początkowo pracował w Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych, zaś od 8 grudnia organizował w Siedlcach funkcjonowanie nowej guberni. Od 27 września 1867 roku był w niej oficjalnie wicegubernatorem, chociaż obowiązki pełnił już od 1 stycznia. W tym czasie, między 5 a 15 sierpnia, pacyfikował w Łomazach protesty miejscowych unitów przeciwko wprowadzanym odgórnie zmianom w liturgii, poprzedzającym likwidację unickiej diecezji chełmskiej i przymusowe włączenie wiernych do Cerkwi prawosławnejJ. Lewandowski: Na pograniczu. Polityka władz państwowych wobec unitów Podlasia i Chełmszczyzny 1772-1875. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 1996. , s. 104–108.. W momencie objęcia stanowiska nie posiadał jeszcze przewidzianej dla wicegubernatora V rangiPrzepisy pozwalały na obejmowanie w wyjątkowych okolicznościach stanowiska odpowiadającego randze do dwóch stopni wyższej, niż ranga urzędnika, patrz .. Awans na VI rangę – radcy kolegialnego – uzyskał zgodnie ze starszeństwem 7 listopada 1869 roku, zaś na radcę stanu, za wyróżnienia, został awansowany w trybie przyśpieszonym 16 lutego 1871 roku. Według raportu miejscowej żandarmerii Drukart dzięki swoim dokładności i doświadczeniu wnosił pozytywny wkład w zarządzaniu gubernią siedlecką, był w niej szanowanym urzędnikiem.

Drukart zacieśnił swój związek z gubernią siedlecką również ekonomicznie – w nabył majątek o rozmiarze 84 mórg i 113 prętów, należący wcześniej do Kościoła katolickiego.

Andriej Drukart zmarł w wyniku gruźlicy 5 czerwca 1874 roku. Pochowano go na siedleckim cmentarzu. Na wakujące stanowisko powołano 2 sierpnia Aleksandra Pietrowa.

Nikołaj Leskow podkreślał dużą rolę prawosławia w życiu i polityce Drukarta.

Rodzina Był synem Iwana Siemionowicza Drukarta i Jewdokiji Nikiforowej. Miał cztery siostry. Ożenił się z Tatianą Nikołajewną, wdową po poruczniku Markowiczu, która wniosła do małżeństwa połowę wsi Turiec, leżącej w , w guberni czernihowskiej. Mieli piątkę dzieci. Jego relacje rodzinne przedstawia poniższa tablica pokrewieństwa.

Odznaczenia i nagrody Andriej Drukart był kawalerem dwóch orderów: Świętego Stanisława i Świętej Anny. Chronologicznie otrzymywał następujące ich wersje: Order Świętego Stanisława III klasa – 7 czerwca 1857 roku, II klasa – 18 maja 1862 roku II klasa z koroną – 1 stycznia 1865 roku. Order Świętej Anny II klasy – 25 października 1865 roku, II klasy z koroną – 28 sierpnia 1870 roku. W trakcie swojej służby otrzymywał również nagrody finansowe: dwa razy po 1000 rubli przyznane na Nowy Rok 1865 i 1866, pojedynczą sumę 3000 rubli przyznaną 26 kwietnia 1868 roku oraz piętnastoprocentowy dodatek za pięcioletni staż służby w Królestwie Polski przyznany 8 października 1871 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Wicegubernatorzy siedleccy Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Urodzeni w 1822 Kategoria:Ludzie urodzeni w Mścisławiu Kategoria:Zmarli w 1874 Kategoria:Hasła rozbudowane w ramach Miesiąca Wyróżnionego Artykułu 2019