thumb|Dwaj zekowie osadzeni w Intłagu, 1955 r. Zek – wywodzące się z socjolektu łagrowego ogólne określenie na więźnia systemu Gułagu w ZSRR. Nazwa pochodzi od skrótu z/k stosowanego w państwowych dokumentach oznaczającego osobę uwięzionąAnne Applebaum, Gułag, Warszawa, Wydawnictwo Agora, 2018, s. 694..
Podział Zeków ze względu na powód osadzenia podzielić można na przestępców kryminalnych, wśród których wykształciła się subkultura urków, oraz politycznych, czyli osadzonych za przestępstwa kontrrewolucyjne.
Osobne kategorie zeków, cieszących się lepszą pozycją w obozowej hierarchii, stanowili pridurkowie, czyli więźniowie, którzy nie zostali przydzieleni do pracy fizycznej poza obrębem zony np. kucharze i lekarze obozowi, a także prorabowie to jest funkcyjni fachowcy w produkcji wytwarzanej w danym łagpunkcie - inżynierowie, technicy, agronomowie, górnicy, leśnicy. Jako skazańcy podlegali naczelnikowi łagpunktu, a jako fachowcy podlegali kierownictwu przedsiębiorstwa.Grażyna Lipińska: Jeśli zapomnę o nich, Warszawa, 1990, wyd. Editions Spotkania, s.322 - zob.: https://books.google.pl/books/about/Jeśli_zapomnę_o_nich.html?id=6LIsAAAAMAAJ&redir_esc=yAnne Applebaum, Gułag, Warszawa, Wydawnictwo Agora, 2018, s. 406..
Najniższy szczebel hierarchii zajmowali wycieńczeni fizycznie zekowie znajdujący się na granicy śmierci zwani dochodiagamiAnne Applebaum, Gułag, Warszawa, Wydawnictwo Agora, 2018, s. 378..
Przypisy
Kategoria:Gułag