Władysław KolbuszowskiFormę nazwiska „Kolbuszowski” podały: sprawozdania IV Gimnazjum, uczestnicy obrony Lwowa w swoich relacjach wydanych w 1993, Jan Gella w publikacji Ruski miesiąc, Henryk Smotrecki w Zarysie historji wojennej 39-go pułku strzelców lwowskich, Jan Rogowski, Słownik Legionistów Polskich 1914-1918. W niektórych źródłach (Lista strat..., Witold Hupert w książce Walka o Lwów) wskazano formę nazwiska „Kolbuszewski”. Ponadto Czesław Mączyński w swoim dziele pt. Boje Lwowskie w pierwszej części podał „Kolbuszewski”, a w drugiej „Kolbuszowski”. herbu Korab (ur. 5 lutego 1896 we Lwowie, zm. 4 listopada 1918 tamże) – podchorąży Legionów Polskich i piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
thumb|Tablica upamiętniająca poległych uczniów IV Gimnazjum we Lwowie Życiorys Urodził się 5 lutego 1896 we Lwowie. Był synem Edmunda (1865–1919, dziennikarz) i Zofii (córka dziennikarza i literata Mieczysława Chamskiego-Dzikowskiego) oraz bratem Marii. Kształcił się w C. K. IV Gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1914 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości. Po maturze miał podjąć studia filozoficzne.
Po wybuchu I wojny światowej w 1914 był oddziale Franciszka Sikorskiego. Był podchorążym 4 p. Legionów Polskich. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej we Lwowie, gdzie był oficerem. U kresu wojny w stopniu chorążego (wzgl. aspiranta oficerskiego) brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. 1 listopada 1918 zgłosił się do załogi Szkoły Sienkiewicza, jako nieliczny mając przy sobie broń w postaci granatów ręcznych. Był w grupie Polaków, którzy 2 listopada zajęli główny dworzec kolejowy, służąc w plutonie ppor. Włodzimierza Jankowskiego. Po opanowaniu dworca zaniósł do redakcji „Gazety Porannej” telegramy o treści wojskowej i politycznej. Pozostał na dworcu, mając za zadanie dokonywanie obchodów placówek obronnych i kontrolować zachowanie przez nich czujności. Bronił dolnego obszaru głównego dworca kolejowego, obsługiwał wówczas karabin maszynowy. W dniu 3 listopada około godz. 23 od strony zachodniej nadszedł atak na dworzec przeważających sił nieprzyjacielskich. Po wywołaniu strzelaniny i chaosu – według relacji Juliana Hermanowskiego – Kolbuszowski otworzył przeszklone drzwi wahadłowe, pomiędzy wejściem a westybulem, wołając „Kto strzela?” i rzucając granat w stronę zgromadzonej w poczekalni grupy „Heimkehrerów” (przeważnie narodowości rosyjskiej), od której padały strzały. Tuż po tym został śmiertelnie trafiony strzałem z karabinu. Zmarł ma dworcu 4 listopada 1918. Za postawę wykazaną w pierwszych dniach obrony Lwowa, pośmiertnie przyznano mu order „Virtuti Militari” V klasy.
Upamiętnienie W latach 20. w westybulu gmachu IV Państwowego Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie została ustanowiona tablica upamiętniająca uczniów szkoły poległych w walkach w obronie Lwowa i Kresów, a wśród wymienionych na niej był Władysław Kolbuszowski.
Uchwałą Rady Miasta Lwowa z listopada 1938 jednej z ulic we Lwowie nadano imię Władysława Korab-Kolbuszowskiego.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2954 – pośmiertnie, 10 sierpnia 1922 (wymieniony wśród odznaczonych żołnierzy późniejszego 5 pułku ułanów Zasławskich; dekoracja dokonana 17 kwietnia 1921 we Lwowie przez gen. broni Tadeusza Rozwadowskiego) Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 4 listopada 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Odznaka pamiątkowa IV Odcinka „Obrony Lwowa”
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Władysław Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Odznaką pamiątkową IV Odcinka „Obrony Lwowa” Kategoria:Podoficerowie piechoty Legionów Polskich Kategoria:Podoficerowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polegli w wojnie polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1918