Szynszyloszczur samotny (Abrocoma budini) – gatunek ssaka z (rodziny szynszyloszczurowattych). Zamieszkuje tereny położone na dużej wysokości: 3000 m n.p.m.. Typowa lokalizacja: Otro Cerro, 3000 m n.p.m., prowincja Catamarca w Argentynie.
Systematyka W 1940 roku John Ellerman identyfikował A. budini jako podgatunek szynszyloszczura szarego (A. cinerea), ale w 2002 Janet K. Braun i Michael A. Mares wykazali, że zwierzęta te stanowią odrębny gatunek.
Nazewnictwo Epitet gatunkowy budinii jest eponimem mającym na celu upamiętnienie E. Budiniego, który w 1919 schwytał jedyne znane okazy. W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” zaproponowano dla gatunku nazwę szynszyloszczur samotny.
Budowa ciała Szynszyloszczur samotny jest gryzoniem o średniej wielkości. Wzór zębowy I C P M 20 = 1 0 1 3 1 0 1 3 Sierść w części grzbietowej jest brązowoszara, boki są nieco jaśniejsze. W części brzusznej sierść jest wybarwiona na kolor brunatnoszary. W środkowej części klatki piersiowej biała plama. Ogon szynszyloszczura samotnego jest dwukolorowy. W górnej części ciemny, a w dolnej blady, jasnoszary. Łapy zwierzęcia są białe.
+Wymiary Abrocoma budini(za: L.H.Emmons, 2016) wymiar długość ciała z głową i ogonem 197–203 mm długość ogona 130–144 mm długość tylnej kończyny 29,5–31 mm długość ucha 24–25 mm długość czaszki 48–49 mm
Tryb życia Ze względu na bardzo skromny zasób wiedzy na temat A. budini, brak także informacji na temat ich trybu życia.
Rozmieszczenie geograficzne Janet K. Braun i Michael A. Mares wskazali w 2002 typową lokalizację Abrocoma budini w: Otro Cerro, 3000 m n.p.m., prowincja Catamarca w Argentynie. Prawdopodobnie zasięg występowania gatunku jest ograniczony do Sierra de Ambato w prowincjach Catamarca i La Rioja (ok. 18 km na północny zachód od Chumbicha).
Ekologia Szynszyloszczur samotny podobnie jak pozostałe gatunki z rodzaju Abrocoma jest ścisłym roślinożercą.
Siedlisko Oldfield Thomas zanotował jedynie (1920), że szynszyloszczur samotny żyje w terenie skalistym, w rozpadlinach.
Ochrona Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) wymienia Abrocoma budini w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych jako gatunek o nieokreślonym stopniu zagrożenia (data deficient). Szynszyloszczur samotny jest znany tylko z opisów czterech okazów zwierząt schwytanych 15 listopada 1919.
Przypisy
Kategoria:Ssaki Ameryki Południowej Kategoria:Szynszyloszczurowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1920 roku