Leon Antczak (ur. 28 marca 1897 w Sokolnikach, zm. 29 czerwca 1936 w Pas de Calais) – bombardier Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Onufrego – rolnika, i Józefy z Owczarzaków. W latach 1903–1911 uczęszczał do szkoły powszechnej w Bieganowie. Następnie pracował na roli. W czasie I wojny światowej, w 1915 został wcielony do armii niemieckiej w Poznaniu, gdzie przydzielono go do 20 pułku artylerii polowej. Dwa miesiące później, wysłano go na front zachodni. 12 grudnia 1918 wstąpił do Armii Wielkopolskiej we Wrześni i w szeregach 3 pułku artylerii polowej wziął udział w powstaniu wielkopolskim. Walczył między innymi pod Zdziechową koło Gniezna i Nakłem.
Od czerwca 1919 razem z 12 baterią 14 pułku artylerii polowej walczył na froncie polsko-ukraińskim, a później polsko-bolszewickim, gdzie odznaczył się „walecznością i nieustraszoną odwagą”, za co otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy. 21 kwietnia 1921 przeniesiony do rezerwy, wrócił do Wielkopolski i zamieszkał w Gnieźnie. We wrześniu 1922 wyjechał do Francji. W Pas de Calais pracował w kopalni jako górnik. Ponadto udzielał się społecznie w Związku Rezerwistów i Byłych Wojskowych w Lens.
Zginął w wypadku.
Był żonaty i miał dwoje dzieci: Bolesława (ur. 5 lipca 1922) i Janinę (ur. 23 kwietnia 1925).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3464 – 3 lutego 1922
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Sokolnikach (powiat wrzesiński) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1936