mały Strzępiak zielonawogarbkowy, strzępiak kokoryczowy (Inocybe corydalina Quél.) – gatunek grzybów należący do rodziny strzępiakowatych (Inocybaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Inocybe, Inocybaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go Lucien Quélet w 1875 r. Synonimy: Agaricus albidulus Britzelm. 1885 Agaricus corydalinus (Quél.) Pat. 1886 Agaricus corydalinus var. roseolus Pat. 1886 Inocybe albidula (Britzelm.) Sacc. 1887 Inocybe corydalina f. albidula (Britzelm.) R. Heim 1931 Inocybe corydalina f. griseola R. Heim 1931 Inocybe corydalina var. albidopallens J.E. Lange 1938 Nazwę polską strzępiak kokoryczowy podał Andrzej Nespiak w 1990 r., Władysław Wojewoda w 2003 r. zaproponował nazwę strzępiak zielonawogarkowy.
Morfologia Kapelusz Średnica 4–7 cm, początkowo stożkowato-wypukły, potem płaski z garbkiem, czasami promieniście popękany. Brzeg cienki, czasami podcięty. Powierzchnia sucha, delikatnie włókienkowata, czasami drobno łuseczkowata. Początkowo białawy, potem jasnopłowy z zielonawym odcieniem na środku. Blaszki Zatokowato wycięte lub prawie wolne, cienkie, gęste i szerokie. Początkowo białawe, potem szaropłowe, w końcu jasnocynamonowe. Ostrza jasne, nierówne. Trzon Wysokość zwykle 3–8 cm, walcowaty, mięsisty, czasami z niewielką bulwką. Powierzchnia o barwie od białej do białooliwkowej, na środku delikatnie włókienkowata, na szczycie oprószona. Miąższ O barwie od białej do białożółtawej i silnym zapachu kwiatowym podobnym do zapachu kokoryczy pustej. Smak łagodny. Cechy mikroskopowe Zarodniki owalno-migdałkowate, czasami z dzióbkiem, często trapezoidalne lub wieloboczne, gładkie, 7,5–10 × 5–6 µm. Podstawki o wymiarach 28–30 × 10–15 µm, z czterema sterygmami, rzadko z dwoma. Bazydiole o wymiarach 28–35 × 10–15 µm występują grupami. Pomiędzy nimi na powierzchni blaszek tworzą się wrzecionowate lub pękate metuloidy o cienkich ścianach i wymiarach 45–55 × 10–15 µm. Mają cienkie ściany, czasem z kryształkami na szczycie. Gatunki podobne Według R. Heima I. corydalina jest jego podgatunkiem strzępiaka gruszkowonnego (Inocybe pyriodora). U I. pyriodora miąższ po uszkodzeniu różowieje.
Występowanie i siedlisko Strzępiak zielonawogarbkowy występuje w Europie, Ameryce Północnej i na Nowej Zelandii. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano 3 stanowiska, wszystkie na podłożu wapiennym. Więcej stanowisk i bardziej aktualnych znajduje się w internetowym atlasie grzybów. Jest w nim zaliczony do grzybów chronionych i rzadkich.
Grzyb mykoryzowy. Występuje na ziemi w lasach iglastych i liściastych wśród opadłych liści i igliwia, zwłaszcza na glebach wapiennych. Najczęściej spotykany pod grabami, bukami, dębami i świerkami. Owocniki zazwyczaj od czerwca do września.
Przypisy Andrzej Nespiak, Grzyby. Tom XIX. Strzępiak (Inocybe), Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Marie Curie Skłodowskiej, 1990, .
Kategoria:Strzępiakowate Kategoria:Mykobiota Polski