Tadeusz Bierzwiński właśc. Dawid Bierzwiński (ur. 16 lub 20 października 1906 w KaliszuKrzysztof Lesiakowski, "Rasputin z CS MBP". Wykorzystywanie stanowiska służbowego do celów osobistych. Studium przypadku Polskie Towarzystwo Historyczne Oddział w Łodzi Archiwum Państwowe w Łodzi, Rocznik Łódzki, Tom LXVII – 2017, s. 139., zm. 15 września 2005 w Warszawie) – działacz komunistyczny, żołnierz, funkcjonariusz organów bezpieczeństwa publicznego, podpułkownik Milicji Obywatelskiej.
Życiorys Urodził się w drobnomieszczańskiej żydowskiej rodzinie, jako Dawid Bierzwiński, syn Chaima (Hermana) i Rywki (Reginy) z domu Berkowicz. Otrzymał tradycyjne wychowanie i wykształcenie w chederze. Gimnazjum ukończył w rodzinnym Kaliszu. W efekcie kontaktów z ruchem syjonistycznym (Hashomer Hacair), w 1924 roku wyjechał do Palestyny. Po powrocie do Polski (1927–1928) przez krótki czas pracował w warsztacie u ojca. W tym okresie zaangażował się w ruch komunistyczny i działał w KPP. Między 1930 a 1939 rokiem był dwukrotnie więziony. W lutym 1932 za należenie do partii komunistycznej skazany na 4 lata ciężkiego więzieniaWyroki skazujące w procesie komunistów kaliskich "Głos Poranny" Nr 54, Łódź, 23 lutego 1932 r., s. 1., a w latach 1935–1939 odsiadywał wyrok w Sieradzu. Wyszedł na wolność w czerwcu 1939, na kilka tygodni przed wybuchem II wojny światowej.
W latach 1939–1941 znalazł się w zajętym przez sowietów Lwowie, gdzie oficjalnie pracował jako funkcjonariusz związków zawodowych. W czerwcu 1941 roku wcielono go do Armii Czerwonej i wysłano do batalionów pracy, w których służył aż do marca 1944 roku (w 1943 złożył (wówczas jako Dawid Bierzwiński) podanie do ZPP w ZSRR o przyjęcie do tworzonego wojska polskiego)Związek Patriotów Polskich w ZSRR. Nr teczki 628. Podania o przyjęcie do wojska. Korespondencja. Nr 4039-7049. Lipiec-wrzesień 1943.. Został skierowany do polskiej 3 Brygady Artylerii Haubic. W stopniu podporucznika był zastępcą dowódcy dywizjonu, następnie pułku. W lipcu 1944 roku w rejonie Chełma kontuzjowany, po trzymiesięcznym leczeniu skierowany do aparatu bezpieczeństwa.
Z dniem 5 grudnia 1944 roku został mianowany na stanowisko zastępcy komendanta ds. politycznych utworzonej w Lublinie Szkoły Oficerów Bezpieczeństwa Publicznego przy Resorcie Bezpieczeństwa Publicznego. Od 1945 był zastępcą komendanta (później dyrektora) ds. politycznych – powstałej na bazie szkoły lubelskiej – Centralnej Szkoły Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) z siedzibą w Łodzi. W grudniu 1945 roku był delegatem na I Zjazd PPR. Z dniem 1 października 1947 roku został usunięty ze Szkoły i przeniesiony do dyspozycji Biura Personalnego MBP.
Od 1 kwietnia 1948 roku powierzono mu stanowisko zastępcy, a od 1 listopada 1949 roku szefa Biura Rejestracji Cudzoziemców w KG MO w Warszawie. W październiku 1950 roku awansował na stopień podpułkownika. Na skutek dopuszczania się m.in. nadużywania zajmowanego stanowiska w stosunku do podległych mu kursantek szkoły i podległego personelu kobiecego z dniem 3 grudnia 1952 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska. Po wydaleniu ze służby w KG MO został zatrudniony na etacie urzędnika w Komitecie Drobnej Wytwórczości w Warszawie. Pomimo zniesienia w 1956 roku kary partyjnej, do pracy w aparacie bezpieczeństwa ani w MO już nie wrócił. Karierę zawodową zakończył w 1969 roku.
Był żonaty z Janiną z domu Aron (1916–1978), z zawodu pedagogiem po Uniwersytecie Warszawskim, która po powrocie z ZSRR pracowała jak dyrektor Towarzystwa Przyjaciół Dzieci Oddział w Łodzi. Miał też jedno dziecko – córkę Halinę urodzoną 6 lipca 1944 roku.
Zmarł w Warszawie, pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C 35-5-10).
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 października 1945) „za działalność w konspiracji, udział w walkach partyzanckich i za zasługi w organizowaniu służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej”. Złoty Krzyż Zasługi (17 września 1946) - Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia 18 września 1946 r. o odznaczeniach obywateli. Medal 10-lecia Polski Ludowej (10 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 10 stycznia 1955 r. nr 0/54 o odznaczeniu na wniosek Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła.
Przypisy
Bibliografia Krzysztof Lesiakowski, Kadra Centralnej Szkoły Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego 1945–1947. Początki polskiego aparatu bezpieczeństwa, Przegląd Nauk Historycznych 2016, R. XV, Nr 1. s. 155–174. Krzysztof Lesiakowski, "Rasputin z CS MBP". Wykorzystywanie stanowiska służbowego do celów osobistych. Studium przypadku, Polskie Towarzystwo Historyczne Oddział w Łodzi Archiwum Państwowe w Łodzi, Rocznik Łódzki, Tom LXVII – 2017, s. 137–153.
Kategoria:Ludzie urodzeni w Kaliszu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Podpułkownicy Milicji Obywatelskiej Kategoria:Polscy Żydzi – żołnierze ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 2005