Ludwik Baraniecki (ur. 25 lipca 1897 w Opalenicy, zm. 24 lipca 1920 pod Wołkowyskiem) – podoficer armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski i oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Piotra i Franciszki z Burdajewiczów, urodzony 25 lipca 1897 w Opalenicy.
W 1916 ukończył Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. W okresie I wojny światowej, 24 lipca 1916 wcielony do armii niemieckiej, wiosną 1918 mianowany na stopień sierżanta. W listopadzie 1918 współorganizował w Opalenicy Radę Robotniczo-Żołnierską oraz kompanię Służby Straży i Bezpieczeństwa. W grudniu, na czele plutonu kompanii opalenickiej, aktywnie walczył w powstaniu wielkopolskim. 15 marca 1919 mianowany został podporucznikiem. W na początku kwietnia objął stanowisko dowódcy 5 kompanii w 61 pułku piechoty. Od kwietnia 1920 na czele 7 kompanii 61 pułku piechoty walczył na froncie polsko-bolszewickim. 25 kwietnia pod wsią Pleszczenicą umiejętnie powstrzymał atak bolszewików i za czyn ten odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Zginął podczas odwrotu pod Wołkowyskiem.
Był kawalerem.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1120 – pośmiertnie, 13 maja 1921 Medal Niepodległości – pośmiertnie, 17 marca 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
Przypisy
Bibliografia
Zdzisław Kościański, Bogumił Wojcieszak, Trzeba było pójść...Powiat Nowotomyski w Powstaniu Wielkopolskim 1918–1919. Historia i Pamięć, Nowy Tomyśl 2010, .
Kategoria:Ludzie urodzeni w Opalenicy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Oficerowie 61 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Polegli w wojnie polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1920